«Το παραγωγικό μέλλον των Κυκλάδων βρίσκεται σ’ ένα πλουραλιστικό παραγωγικό μοντέλο, συμβατό με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και τις ιδιαιτερότητες των Κυκλάδων» (απόσπασμα από την ομιλία του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη στο Περιφερειακό Συνέδριο στη Σύρο)
Εξαιρετικός θεσμός τα Περιφερειακά Συνέδρια που διοργανώνει η κυβέρνηση. Για πρώτη ίσως φορά, μια κυβέρνηση έρχεται σε επαφή με τη «βάση», και μπαίνει στον κόπο να ακούσει τα προβλήματα του κάθε τόπου, γιατί «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα». Κατά τη γνώμη μας, δεν πρόκειται για «φιέστες» όπως θέλουν να τα παρουσιάσουν μερικοί, αλλά για ένα εργαλείο που, αν χρησιμοποιηθεί σωστά, μπορεί να δώσει σάρκα και οστά σ’ αυτή την περιβόητη λέξη-φάντασμα, την ανάπτυξη ή παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Όμως, ακούγοντας για παράδειγμα την ομιλία του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη, διαπιστώνουμε μια παθογένεια της Αριστεράς: την ξύλινη γλώσσα. Μια γλώσσα φτιαχτή, γεμάτη γενικότητες και αλλόκοτες εκφράσεις, όπως το «πλουραλιστικό παραγωγικό μοντέλο», τα «συλλογικά υποκείμενα», η «συναντίληψη», η «αειφορία» και άλλα πολλά ακατανόητα που χρήζουν μετάφρασης στα νέα ελληνικά.
Τι σημαίνει για παράδειγμα, «ολιστική ανάπτυξη»; «Σημαίνει ανάπτυξη που συνδυάζει την οικονομική μεγέθυνση με την αειφορία» απαντά ο κ. Δραγασάκης. Και πώς μεταφράζεται αυτό; Η «αειφορία» είναι ένας νεολογισμός, που κανείς δεν γνωρίζει πώς προέκυψε. Κανείς δεν καταλαβαίνει το πραγματικό νόημα αυτών των εκφράσεων, εκτός και αν έχει θητεύσει στα κομματικά σχολεία της Αριστεράς-και όχι μόνον…
«Ανάπτυξη στην οποία η εργασία έχει κεντρική θέση και ρόλο, ενώ το κοινωνικό κράτος νοείται ως πολλαπλασιαστής και όχι ως εμπόδιό της», συνεχίζει σε ένα άλλο σημείο της ομιλίας του ο κ. Δραγασάκης. Τι είναι ακριβώς «το κράτος πολλαπλασιαστής»; Τι σημαίνει αυτό πρακτικά και με όρους οικονομίας; Ίσως ο Αντιπρόεδρος, αν καθόμασταν μαζί του σε μιαν ακαδημαϊκή συζήτηση, να μας το έκανε λιανά. Στο μεταξύ όμως, δεν γνωρίζουμε κανένα «κράτος πολλαπλασιαστή». Γνωρίζουμε το κράτος- μπαταχτσή, το κράτος- δυνάστη, με τη δεινοσαυρική του γραφειοκρατία, τη φορομπηχτική του πολιτική και μια δημόσια διοίκηση που μοιάζει με τη Λερναία Ύδρα και στέκεται μπάστακας-με το αζημείωτο- μπροστά σε κάθε πρωτοβουλία, ιδιωτική ή ομαδική. Τι θα κάνει η κυβέρνηση για να μεταρρυθμίσει αυτό το δεινοσαυρικό τέρας της γραφειοκρατίας; Εδώ δεν υπάρχει απάντηση.
Κι έπειτα, τι ακριβώς σημαίνει ότι «πέρα από το κράτος και τον ιδιωτικό τομέα είναι αναγκαία και νέα συλλογικά παραγωγικά υποκείμενα»; Σημαίνει συνεταιρισμούς; Σημαίνει κοινωνικές ομάδες δράσης; Σημαίνει ομάδες εθελοντών; Σημαίνει πρωτοβουλίες πολιτών; Περιμένουμε τη μετάφραση…
«Η χώρα μας», λέει σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Αντιπρόεδρος, «αλλά και οι Κυκλάδες ειδικότερα, έχουν σημαντικές δυνατότητες στο τομέα των πολιτιστικών ή δημιουργικών «βιομηχανιών», όπως ονομάζονται». Με όλο το σεβασμό, το να θεωρείς τον πολιτισμό ως «βιομηχανία»- ήδη τον τουρισμό, έναν κλάδο περιστασιακό και ορισμένες φορές παρασιτικό, τον έχουν ονοματίσει «βαριά βιομηχανία»- είναι τουλάχιστον υποτιμητικό. Ο πολιτισμός δεν είναι «βιομηχανία». Η δημιουργικότητα του ανθρώπου δεν μετριέται με οικονομικούς δείκτες, εκτός και αν μετράμε τον πολιτισμό, όπως ο μπακάλης ή ο σουβλατζής, μόνο με ευρουλάκια…
Πώς λοιπόν μεταφράζονται όλα αυτά στην πράξη;
Βρισκόμαστε ακόμη μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Αυτή είναι η πράξη, και αυτή την πράξη την έχει αποδεχθεί στην πράξη ετούτη η κυβέρνηση της Αριστεράς. Και η πράξη φαίνεται από την υπόθεση του Νεωρίου. Η οποία προχωράει, ευτυχώς, χάρη στο ενδιαφέρον των «καπιταλιστών» της ΟΝΕΧ και του Πάνου Ξενοκώστα. Αυτή είναι η πραγματική βαριά βιομηχανία και η πραγματική ανάπτυξη, που μπορεί να αναστήσει όχι μόνον την τοπική οικονομία αλλά να βάλει το λιθαράκι της και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, δημιουργώντας ένα θετικό ντόμινο στην καταπολέμηση της μάστιγας της ανεργίας που αποτελεί τη μεγαλύτερη ζημιά της οικονομικής κρίσης που μας πλήττει. (Κι ακόμη περιμένουμε να γίνει το δικαστήριο για τη μεταβίβαση του νεωρίου στον νέο ιδιοκτήτη-διαδικασία που έλεγαν ότι θα έχει ολοκληρωθεί μέσα στον Μάιο).
Τέλος, δεν ακούσαμε κουβέντα για την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά μας, που τσακίζει τις άδειες τσέπες μας και αποτελεί τεράστια οικονομική αιμορραγία, ιδίως για τις φτωχότερες τάξεις των συμπολιτών μας. Ακρίβεια και ανεργία, γι αυτά περιμένουμε να μας μιλήσουν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Όχι με κομματικούς νεολογισμούς, αλλά με πράξεις…
