Από την Ανάποδη

Θερινή  σαιζόν, τουρισμός κάργα, το νησί πήχτρα από επισκέπτες, κάθε γωνιά του έχει γίνει σχεδόν απάτητη από κόσμο αλλά κυρίως από τροχοφόρα.

«Αυξήθηκαν από 1.7.2022 οι τιμές των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων από 4% έως 8% μεσοσταθμικά για ορισμένα μόνο δρομολόγια και κυρίως από το λιμάνι του Πειραιά, λόγω της αύξησης στις τιμές καυσίμων.

Ξεκινήσαμε. Μετά από σχεδόν τρία χρόνια χειμέριας νάρκης, το ένστικτο του «πολιτιστικού ανθρώπου» μισανοίγει τα μάτια, τεντώνει τα μουδιασμένα μέλη και ξυπνάει. Ξεκινήσαμε. Το θέατρο «Απόλλων» άνοιξε τις πύλες του. Και γέμισε την αίθουσά και τα θεωρεία του.

Μας προετοιμάζουν. Όλοι. Μαύρες Κασσάνδρες. Μας το λένε σε όλους τους τόνους. Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, μπαίνουμε σε μια νέα εποχή. Η εποχή αυτή ονομάζεται «από-παγκοσμιοποίηση».

Για 70 και πλέον χρόνια, είχαμε ξεχάσει τον πόλεμο. Και πιστέψαμε ότι αυτό θα κρατούσε για πάντα.

Είναι ίσως τα σημάδια που αφήνει πίσω της η λαίλαπα της πανδημίας. Είναι ίσως η δικιά μας αβελτηρία. Μα προπάντων, είναι κάποιες δικαιολογίες και προσχήματα που δίνουμε στους εαυτούς μας για την ολιγωρία μας, για την παραίτησή μας από τα λεγόμενα «κοινά»-φόβος; Βόλεμα; Κούραση;- μπορεί και όλα αυτά μαζί.

Άνοιξα το άλμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες. Τότε που δεν υπήρχαν κινητά, ούτε ίντερνετ. Τότε που όλα ήταν στο χαρτί αποτυπωμένα, γραμμένα, απαθανατισμένα. Ναι, απαθανατισμένα. Μια εικονική αθανασία, να την πω έτσι.

Η ζωή μας τα τελευταία χρόνια μοιάζει με ένα παράθυρο. Με τα παντζούρια κλειστά. Ή με εκείνο το φοβερό διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε, «η μάσκα του κόκκινου θανάτου».

Aκόμη περιμένουν οι κάτοικοι της Σύρου να αποκατασταθεί ο δρόμος στην περιοχή του Αξού και του Σκλαβενίτη, μετά τις επεμβάσεις που έγιναν για την αποχέτευση και τα προβλήματα υπερχείλισης που παρουσιάστηκαν, πριν από δυο μήνες, αν δεν απατώμεθα

Φέτος το καλοκαίρι, ώ του θαύματος, το Παλλάς άνοιξε πάλι. Και μάλιστα, επανήλθε στις παλιές του δόξες, λες και αναστήθηκε ή ξύπνησε από λήθαργο ή από κώμα.