«Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντώνιο Γκουτέρες έδωσε μια διαφορετική διάσταση στις εκκλήσεις του για τον τερματισμό του πολέμου: Πολλές χώρες, για παράδειγμα στη Βόρεια Αφρική, εξαρτώνται από το φθηνό σιτάρι της Ουκρανίας. Και αν δεν σταματήσει ο πόλεμος, εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν κίνδυνο λιμού. Εκατομμύρια φτωχά νοικοκυριά σε όλη τη Μαύρη Ήπειρο θα δυσκολευτούν οικονομικά, γεγονός που μπορεί να τροφοδοτήσει την κοινωνική οργή. «Βλέπουμε τις πιθανότητες εντάσεων σε εστίες έντασης… Οι εντάσεις ειδικά σε αστικές περιοχές και κοινότητες, εισοδηματικά χαμηλές, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε βίαιες διαμαρτυρίες και ταραχές…» (ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ).
Μας προετοιμάζουν. Όλοι. Μαύρες Κασσάνδρες. Μας το λένε σε όλους τους τόνους. Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, μπαίνουμε σε μια νέα εποχή. Η εποχή αυτή ονομάζεται «από-παγκοσμιοποίηση». Μια λέξη το περιεχόμενο της οποίας μας είναι άγνωστο. Τουλάχιστον, άγνωστο σε όσους από μας δεν ξέρουν από ιστορία. Σε όσους δεν έχουν διαβάσει μεγάλους συγγραφείς – προφήτες όπως ο Όργουελ, ο Μπράντμπερυ και άλλοι. Σε όσους δεν έχουμε γνωρίσει Κατοχή, πόλεμο και πείνα.
Ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Και ο αμέσως επόμενος, είναι η πείνα. Η πείνα, ένα τσουνάμι που προσβάλλει το σώμα, αλλά και την ψυχή και το μυαλό. Το μυαλό, που σιγά σιγά, όταν το σώμα πεινάει, παύει να λειτουργεί. Το μυαλό που, όταν το σώμα πεινάει, μετατρέπει τον άνθρωπο σε άγριο θηρίο.
Ξεχάστε αυτά που ξέρατε μέχρι τώρα, μας λένε όλοι, και κυρίως οι δυτικοί ηγέτες. Ξεχάστε την χορτάτη κοιλιά, τις μικρές και μεγάλες πολυτέλειες της ζωής, τα άφθονα καταναλωτικά αγαθά, την πληθώρα των επιλογών στη διασκέδαση, στα ταξίδια, στις διακοπές, τα μεγάλα σπίτια, τα πολυτελή αυτοκίνητα, την άνεση.
Όλα αυτά που ξέραμε, τα καταπίνει τώρα η απο-παγκοσμιοποίηση. Που σημαίνει, ο καθένας να κλειστεί στο καβούκι του, ο καθένας για τον εαυτούλη του, ο καθένας για την επιβίωσή του. Που σημαίνει, ίσως, ότι ο άνθρωπος θα γίνει ένας «επιζήσας», ένας survivor. Ίσως, σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο, να δούμε τις δυστοπικές κοινωνίες που έχουμε απολαύσει στους αναπαυτικούς καναπέδες μας και στις αναπαυτικές αίθουσες των κινηματογράφων.
Η Αφρική, θα πει κάποιος, είναι μακριά. Τι μας νοιάζει εμάς τι γίνεται στην Αφρική; Ναι, αλλά όχι και τόσο μακριά. Διότι ο πόλεμος τρέφει τα όπλα, τρέφει και την πείνα. Ίσως δεν θα λιμοκτονήσουμε όπως η Αφρική, όμως θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα της φτώχειας. Και φυσικά, η εξουσία της φτώχειας δεν θα αγγίξει τον μεγάλο πλούτο. Ο μεγάλος πλούτος εξάλλου είναι αυτός που τρέφει τη φτώχεια. Και οι εξουσιαστές χρηματοδοτούν τους πολέμους με τους τεράστιους εξοπλισμούς, χρηματοδοτούν και τη φτώχεια.
Κάποιοι, όπως είναι φανερό από τις επανειλημμένες δηλώσεις των ηγετών της Δύσης, δεν θέλουν να σταματήσει ο πόλεμος. Αντίθετα, τον τροφοδοτούν. Κάποιοι κερδίζουν από την συνέχιση του πολέμου.
Αρκετά χρήματα μοιράστηκαν στον τελευταίο αιώνα της ευημερίας και της ειρήνης από πάνω προς τα κάτω. Από την πλουτοκρατική τάξη στην μεγαλοαστική ακόμα και στη μεσοαστική τάξη. Τώρα, ετοιμαστείτε να σφίξετε το ζωνάρι. Αυτό μας λένε.
Οι φυσικοί πόροι της γης εξαντλούνται. Οι ενεργειακοί πόροι μειώνονται και η οικονομική ευμάρεια μοιράστηκε τα τελευταία χρόνια σε χώρες, που παλιότερα τρέφονταν με μια κούπα ρύζι. Στις χώρες της Ανατολής, Κίνα, Ρωσία, Ινδία και αλλού, τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε μια εύρωστη μεσοαστική τάξη («γιατί κι εμείς να μη ζήσουμε καλά, να μην έχουμε όσα είχατε εσείς τόσα χρόνια, να μην έχουμε την οικονομική άνεση της Δύσης;»).
Ο πόλεμος της Ουκρανίας, είναι μια μεγάλη, μια σπουδαία ευκαιρία για το ξαναμοίρασμα στου κόσμου και του πλούτου. Και το χρήμα, δεν θα πηγαίνει πλέον στην παραγωγή αγαθών, στην οικονομική ανάπτυξη και στην ευημερία, όπως γινόταν όσο είχαμε ειρήνη, αλλά θα συγκεντρώνεται ακόμα περισσότερο στα χέρια μιας νέας ελίτ, αντίστοιχης ίσως με εκείνην των παλιών βασιλιάδων. Διότι ολιγάρχες δεν υπάρχουν μόνο στη Ρωσία, αλλά και στη Δύση.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι στην πραγματικότητα ο πόλεμος της Δύσης με την Ανατολή. Ο πόλεμος για την κατάκτηση εδαφών αλλά και πόρων.
Ζούμε σε ένα επικίνδυνο μεταίχμιο. Το καμπανάκι της καταστροφής χτύπησε κόκκινο. Η εξουσία της πείνας ελλοχεύει.
