«Μετά από πολλές προσπάθειες της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου το πρώην ιστορικό ξενοδοχείο «Κυκλαδικόν», επί της πλατείας Μιαούλη, όχι μόνο θα διασωθεί από τον άμεσο κίνδυνο της κατάρρευσης, αλλά και θα μετατραπεί σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας. Σύμφωνα με την απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου, θα παραχωρηθεί απευθείας και χωρίς τις διατυπώσεις της δημοπρασίας, λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της υπόθεσης εξαιτίας των εκθέσεων επικινδύνου, σε ιδιώτη επενδυτή με μακροχρόνια μίσθωση, για την αξιοποίηση και διάσωση του κτιρίου.»

Πολύ χαρήκαμε όταν διαβάσαμε αυτή την είδηση. Επιτέλους και ένα καλό νέο, μια μικρή ελπίδα φωτός για την έρημη πλατεία, που έχει μείνει μόνη και χωρίς πελατεία τα τελευταία χρόνια.

Να είναι καλά η ιδιωτική πρωτοβουλία, ο από μηχανής θεός για το νησί, αλλά και για ολόκληρη τη χώρα, μιας και ελληνικό κράτος υπάρχει μόνον κατ’ όνομα και μόνον για να συντηρεί τη γραφειοκρατία, τουτέστιν μια μπαμπόγρια δημόσια διοίκηση που αποφασίζει και διατάσσει και νομοθετεί-μέσω των βουλευτών και της Βουλής- ευρισκόμενη σε έναν άλλο χωροχρόνο, παρελθόντων ετών.

Μιλάμε για το Υπουργείο Πολιτισμού το οποίο, επειδή έτσι είθισται και έτσι είναι οι νόμοι, κηρύσσει «διατηρητέα» ή «παραδοσιακά» κτήρια ή οικισμούς ή τόπους, ή ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους ή μνημεία ιστορικής κληρονομιάς ή αρχαιολογικούς χώρους, κι από εκεί και πέρα νίπτει τα χείρας του. Και όχι μόνον νίπτει τας χείρας του, αλλά  με τις αποφάσεις αυτές και τις κηρύξεις και τους χαρακτηρισμούς, είναι σαν να προσφέρει τα μνημεία, τα κτήρια και όλα τα άλλα κατάλοιπα της ιστορίας και του πολιτισμού  μας βορά στον πανδαμάτορα χρόνο. Και οι λέξεις αποκτούν ένα νόημα που οδηγεί στην παράνοια. Διότι η λέξη «διατηρητέο», σημαίνει «αυτό που πρέπει να διατηρηθεί». Τουτέστιν, να διασωθεί χωρίς να αλλοιωθεί η μορφή του. Φυσικά, ένα κτήριο δεν μπορεί να διασωθεί όταν θα έχει καταρρεύσει. Φυσικά, ένα κτήριο δεν μπορεί να διασωθεί από κάποιον από μηχανής θεό, παρά μόνον από το ανθρώπινο χέρι.

Έτσι λοιπόν, παίζοντας με τις λέξεις, το Υπουργείο παραδίδει στην ερήμωση μια ολόκληρη ιστορική πόλη, την Ερμούπολη.

Όμως ευτυχώς, υπάρχουν και άνθρωποι, κάτοικοι αυτού του νησιού που αγαπούν τον τόπο τους, την ιστορία του και τον πολιτισμό του. Και κηρύσσουν ανένδοτο κατά του τέρατος της κρατικής γραφειοκρατίας, που απειλεί να κατασπαράξει, όχι απλά μερικά αρχοντικά, αλλά μιαν ολόκληρη πόλη, η καρδιά της οποίας είναι δεμένη με το ιστορικό πλούσιο παρελθόν της.

Δυστυχώς για την Ερμούπολη, κοντεύει να καταντήσει Ερημούπολη, αφού είχε την ατυχία, όπως αναφέρει ο Σύλλογος Μελετητών Ν. Κυκλάδων, να έχει  κηρυχθεί και παραδοσιακός οικισμός και ιστορικός τόπος. Όπερ σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει καμία απολύτως εργασία, συντήρησης, αποκατάστασης, ανακαίνισης, αξιοποίησης ή άλλη μέσα στον ιστορικό ιστό της πόλης, χωρίς την άδεια του Υπουργείου Πολιτισμού. Το οποίο κάνει μέχρι και 4 χρόνια για να δώσει την παραμικρή έγκριση για τέτοιου είδους εργασίες. Αποτέλεσμα, να καταρρέει με αλματώδεις ρυθμούς η παραδοσιακή πόλη με τα ιστορικά μεγάλα αρχοντικά της, που αποτελούν το μοναδικό της πολύτιμο θησαυρό.

Οι μηχανικοί, αρχιτέκτονες και μελετητές του Ν. Κυκλάδων, έχουν ανακοινώσει ότι κηρύσσουν ανένδοτο κατά της γραφειοκρατίας και τονίζουν ότι το πρόβλημα χρονίζει εδώ και 15 χρόνια. Και προτείνουν να δημιουργηθεί ένας σύγχρονος μηχανισμός ελέγχου των μελετών, ώστε να μην υπάρχει αυτή η παράλογη καθυστέρηση. Επιπλέον στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, κάλεσαν τους αιρετούς να αναλάβουν τις ευθύνες τους, για τη σωτηρία της πρωτεύουσας των Κυκλάδων, ευθύνες που φυσικά ενέχουν όλες οι πρώην δημοτικές αρχές, μαζί με την νυν… «Παρατηρούμε με μεγάλη θλίψη ότι τα τελευταία 15 χρόνια υπάρχει στην Ερμούπολη η προστασία της καταστροφής» είπαν χαρακτηριστικά.

Και μιλώντας με αριθμούς, διότι το δια ταύτα  είναι πάντοτε τα οικονομικά μεγέθη, ανέφεραν ότι για τη σωτηρία της ιστορικής Ερμούπολης θα πρέπει να βρεθούν 40 εκ. ευρώ μέσα στα επόμενα 4 χρόνια.

Μέχρι τότε βέβαια, ποιος ζει ποιος πεθαίνει. Αλλά ας μην είμαστε προπέτες. Ας αναστηθεί το «Ξενοδοχείο Κυκλαδικόν», δίνοντας πνοή ζωής στην έρμη την Πλατεία Μιαούλη, και βλέπουμε…