«Δεν υπάρχει πιο άμεση επένδυση από τον κινηματογράφο. Δυστυχώς, όμως, η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στις “φιλικές” προς τον κινηματογράφο χώρες. Είναι η μόνη χώρα παγκοσμίως που δεν έχει θεσπίσει κίνητρα προσέλκυσης ξένων παραγωγών» (από δηλώσεις του Προέδρου της Ένωσης ελλήνων παραγωγών κ. Παν. Παπαχατζή, με αφορμή την πρόταση για κινηματογραφικό στούντιο στη Σύρο).
Ναι, η χώρα μας είναι πανέμορφη, ναι, το νησί μας είναι πανέμορφο, σαν σκηνικό θεάτρου. Λάμπουν σαν πανάκριβο περιδέραιο τη νύχτα οι δύο λόφοι της Άνω Σύρου και της Ανάστασης, ιδιαίτερα όταν έρχεται ο επισκέπτης με το καράβι και πλησιάζει το λιμάνι της Ερμούπολης. Ναι, είμαστε ένας παράδεισος, ζούμε σε ένα παράδεισο, πλην όμως έκπτωτοι και καμπούρηδες, σαν τον Καραγκιόζη. Έκπτωτοι και καμπούρηδες, ανίκανοι να κοιτάξουμε προς τα πάνω, να κοιτάξουμε γύρω, μακριά, πέρα από τη μύτη μας. Μυξοκλαίμε σαν τον Καραγκιόζη μέσα στην παράγκα του, μίζεροι και κακομοίρηδες, ενώ εκεί έξω βρίσκονται τα φώτα, οι λάμψεις και το σκηνικό, πλην όμως εμείς δεν μπορούμε να τα δούμε, αλλά ακόμα κι αν τα βλέπουμε, δεν μπορούμε να τα φτάσουμε, εφόσον οι κρατούντες, χειρότερα από μας τους κακόμοιρους καραγκιόζηδες, είναι τυφλοί και αυτιστικοί στα κελεύσματα των νέων καιρών.
Για να μην τα πολυλογούμε, έσκασε σαν ένα υπέροχο βεγγαλικό η είδηση της πρότασης για δημιουργία χολιγουντιανού στούντιο στη Σύρο, γιατί, πράγματι, αυτό είναι επένδυση! Μόλις όμως έσβησε η λάμψη, προσγειωθήκαμε όλοι κάπως ανώμαλα, ακούγοντας τον Αμερικανό σκηνοθέτη Στίβεν Μπερνστάιν να λέει ότι η επένδυση δεν μπορεί να γίνει αν δεν αλλάξει το νομικό καθεστώς που διέπει την φορολογία τέτοιου είδους επενδύσεων, γιατί χωρίς κίνητρα, οι επενδυτές θα βρούνε άλλα φυσικά σκηνικά να κάνουν τη δουλειά τους, δόξα τω Θεώ, ο κόσμος είναι μεγάλος και διαθέτει απέραντες φυσικές ομορφιές…
Τα φυσικά σκηνικά της Ελλαδίτσας έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές φορές για το γύρισμα ταινιών του Χόλυγουντ. Παρόλα αυτά, κανένας δεν σκέφτηκε ότι ο κινηματογράφος, εκτός από τέχνη είναι και μια επικερδής βιομηχανία, την οποία θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε για να βγάλουμε κανένα φράγκο. Όμως, το ελληνικό «δαιμόνιο» του ανόητου ελληνικού μυαλού, δεν τα μετράει αυτά. Αντιθέτως, αντί για φορολογικές διευκολύνσεις, που θα μπορούσε να δώσει στους παραγωγούς, οι οποίες μάλιστα είναι θεσμοθετημένες στην ΕΕ., χαρατσώνει τέτοιου είδους επενδύσεις και πρωτοβουλίες.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, « στην Ελλάδα, όχι μόνον δεν υπάρχουν οικονομικά κίνητρα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν επιπρόσθετες επιβαρύνσεις που εκτοξεύουν τα κόστη παραγωγής, καθιστώντας την Ελλάδα μη ανταγωνιστική». Χαρακτηριστικά όπως αναφέρεται, «το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ζητεί 100 ευρώ το δευτερόλεπτο για γύρισμα σε χώρο που έχει αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Μιλάμε για την Ελλάδα όπου οι περισσότεροι δημόσιοι χώροι έχουν αρχαιολογικό και ιστορικό ενδιαφέρον».
Εντάξει, δεν λέμε να επιτρέψουμε σε ξέκ….. να χορεύουν τσιφτετέλι πάνω στην Ακρόπολη, αλλά μπορούν οι αρχαιολόγοι να βάλουν κάποιους αξιοπρεπείς όρους για ποιοτικές δουλειές σε χώρους ιστορικούς αντί να προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι. Έτσι, κοιτάζοντας τα τεκταινόμενα των καιρών μας μέσα από την ετοιμόρροπη παράγκα μας, χάνουμε κάθε μέρα τεράστιες ευκαιρίες, παρόλο που εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι διατεθειμένοι να ποντάρουν πάνω στην υπέροχη αυτή χώρα που λέγεται Ελλαδίτσα και να μας δώσουν κανένα φράγκο, για να πάψουμε να είμαστε οι ζητιάνοι των εθνών. Οι επενδύσεις και η ανάπτυξη έχουνε γίνει καραμέλα στο στόμα του κάθε πικραμένου πολιτικού και όνειρο θερινής νυκτός για όλους εμάς τους έλληνες πολίτες, που προσπαθούμε να βολευτούμε όπως όπως μέσα στην παράγκα μας, την ώρα που εκεί έξω τα φώτα της σκηνής μας περιμένουν να γίνουμε πρωταγωνιστές στη ζωή μας και όχι κομπάρσοι καραγκιόζηδες που το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι η καμπούρα τους…
