Αντε πάλι… Αλλάζουν τα συστήματα στην παιδεία. Εδώ και αιώνες γίνεται αυτή η δουλειά στην καημένη την Ελλαδίτσα. Από καταβολής ελληνικού κράτους ταλαιπωρείται αυτή η χώρα από τις αλεπάλληλες λεγόμενες “εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις”. Η ελληνική παιδεία κουβαλάει και ένα βαρύ φορτίο, που λέγεται ελληνικός πολιτισμός και ελληνική γλώσσα. Μια γλώσσα “ανάδελφη” όπως θα έλεγε ένας πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας. Μια γλώσσα, ίσως η πιο πλούσια τουτ κόσμου. Βαριά η κληρονομιά μας. Και “δεν έχω άλλο στον νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα”, όπως έγραψε και ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Ρήση τραγική. Γιατί σ’ αυτή τη γλώσσα-την αρχαία- γράφτηκαν τα πιο σπουδαία κείμενα του ανθρώπινου πολιτισμού, οι αρχαίες τραγωδίες, η λυρική ποίηση, τα μεγάλα έργα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα, των φιλοσόφων, των ιστορικών μας. Και τη σκυτάλη πήραν οι επόμενοι πολιτισμοί, και χρησιμοποίησαν την ελληνική γλώσσα δια μέσου των αιώνων για να φτάσει μέχρι και τις μέρες μας. Ακόμα και μεταμφιεσμένη με λατινικούς χαρακτήρες.
Η αρχαία ελληνική γλώσσα μεταλαμπαδεύτηκε και ενσωματώθηκε ή και μεταλλάχθηκε στη δημοτική και τελικά στην σημερινή νέα ελληνική γλώσσα, η οποία περιέχει όλες τις ιστορικές μορφές της γλώσσας. Και καμία από αυτές τις μορφές δεν ήταν μια “νεκρή γλώσσα”.
Ωστόσο οι νεοέλληνες δεν τίμησαν όπως έπρεπε αυτή την κληρονομιά. Η ιστορία της γλώσσας μας πήρε τη μορφή της τραγωδίας καθώς οι ελληνικές κυβερνήσεις, εγκλωβισμένες στο παλαιό “γλωσσικό ζήτημα” το οποίο προκάλεσε ακόμα και εμφύλιες διαμάχες, προσπάθησαν, η καθεμία, αλλά και ο εκάστοτε υπουργός παιδείας-ακόμα και της ίδιας κυβέρνησης-να “μεταρρυθμίσει” το εκεπιαδευτικό σύστημα. Πρώτα ήταν η καθαρεύουσα. Μετά η δημοτική. Έπειτα η μαλλιαρή. Στη συνέχεια το μονοτονικό. Η κατάργηση του μαθήματος των αρχαίων ελληνικών, επειδή για κάποιους θεωρήθηκε “νεκρή γλώσσα”. Και ιδού η τραγική ειρωνεία να μαθαίνουν τα αρχαία ελληνικά στα ξένα πανεπιστήμια-ακόμα και στην Κίνα έφτασε η χάρη της γλώσσας μας- και εδώ να μην ξέρουν τα παιδιά μας καλά καλά ούτε τα νέα ελληνικά. Τώρα μάλιστα με τα social media το κακό έχει παραγίνει. Ανατριχιάζουμε όποτε ανοίγουμε το facebook από τις μεγαλοπρεπείς ελληνικούρες, μας σηκώνεται η τρίχα από τις γλωσσικές μπαρούφες που ακούμε από τα κανάλια. Και φωνάζουμε, έλεος πια!
Αντί λοιπόν οι αρμόδιοι κυβερνήτες και οι υπουργοί, μόλις ανεβαίνουν στον υπουργικό τους θώκο να μηχανεύονται την νέα “εκπαιδευτική-δική τους-μεταρρύθμιση”, καλύτερα να ξεκινήσουν από τη βάση. Από το “μάθε παιδί μου γράμματα”.
Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτό το ράβε-ξήλωνε. Εκτός από την-αυτονόητη-προσαρμογή της παιδείας στις ανάγκες της αγοράς εργασίας, και στον εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού συστήματος, χρειαζόμαστε και μόρφωση. Και πνευματική καλλιέργεια. Και πολιτισμό. Κι όλα αυτά δεν τα έχουμε δει από καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα.
