«Σκοπός του CTY Greece at Anatolia College είναι να ανακαλύπτει και να εκπαιδεύει παιδιά της Β΄ Δημοτικού έως και της Α΄ Λυκείου που διαθέτουν ιδιαίτερα ταλέντα ή χαρίσματα, που διακρίνονται με τις επιδόσεις τους ή με τις ιδιαίτερες ικανότητές τους και που ξεχωρίζουν για την αγάπη τους στη μάθηση πέρα από τα στενά όρια του σχολικού προγράμματος» (εφημ. ΛΟΓΟΣ)
Πριν λίγες μέρες, ορκίστηκα να μην ξαναδώ ελληνική τηλεόραση. Η αποθέωση του κιτς, η αυτοκρατορία της αμορφωσιάς, του κατιναριού, ακόμα και στις ειδήσεις, όπου δεν μπορείς να μάθεις ούτε καν τι γίνεται στη χώρα σου, αφού κυριαρχεί η απόλυτη αναξιοπιστία, όπου η ενημέρωση έχει δώσει τη θέση της στην κιτρινόγκριζη προπαγάνδα. Εγώ που δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς τις ειδήσεις των 8 και των 9, λόγω φυσικά και του επαγγέλματός μου, τώρα που – ευτυχώς ή δυστυχώς- αποστρατεύτηκα, έχω καταλήξει να βλέπω τηλεπαιχνίδια. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Και για καλή μου τύχη, έπεσα τυχαία πάνω σε μια εκπομπή που λέγεται «junior star».
Ύστερα από την πίκρα της διαπίστωσης ότι μεγάλο μέρος των συμπολιτών μου είναι τριτοκοσμικού επιπέδου, από πλευράς πολιτιστικής και πολιτισμικής, αναγάλλιασε η καρδιά μου βλέποντας παιδιά, από πολύ μικρά μέχρι εφήβους, να παίζουν βιολί, ή παραδοσιακά όργανα όπως κανονάκι, κρητική λύρα, λαούτο, κλαρίνο, ή να τραγουδούν όπως κανένας τραγουδιστής επί των ημερών μας, πραγματικά αηδόνια, και να λες, μα από πού βγαίνει αυτή η φωνή, μέσα από ένα τόσο δα πλασματάκι. Προφανώς, δεν παίζει κανένα ρόλο το σώμα όπου αυτή η φωνή κατοικεί, αλλά η ψυχή που την κάνει να πάλλεται. Ένιωσα λοιπόν, βλέποντας αυτά τα παιδιά να ξεδιπλώνουν τα απίστευτα ταλέντα τους, μια τεράστια χαρά και ελπίδα ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει, αφού υπάρχουν νέα παιδιά με προσόντα και ικανότητες, έτοιμα να τα προσφέρουν στη χώρα, αν αυτή τους το επιτρέψει, και δεν τους στείλει πακέτο σε πατρίδες μακρινές.
Διαβάζοντας την είδηση που παραθέτω στην εισαγωγή του κειμένου, αναθάρρησα ακόμα περισσότερο. Ναι, χρειάζεται ένας χώρος για τα παιδιά με ειδικές ικανότητες και δεξιότητες, ένας χώρος ελλείψει αξιόπιστου εκπαιδευτικού συστήματος, που θα καλλιεργήσει τα ταλέντα τους, όπως ένας κήπος με παραδείσια φυτά και λουλούδια που τον φροντίζει ένας επίμονος κηπουρός. Γιατί, ναι, πίσω από το κιτσαριό και το επίπεδο κάτω του μηδενός που κυκλοφορεί στη μικρή μας οθόνη και στη μικρή μας ζωή, υπάρχουν αξιόλογα πλάσματα που μπορεί κάποτε να μας δώσουν πίσω τις αξίες που χάσαμε μέσα στη βουλιμία μας για υλικά, και μόνο, αγαθά.
Γιατί έχουμε ανάγκη από ικανούς και ταλαντούχους ανθρώπους, για να σπάσει επιτέλους η κυριαρχία της μετριότητας και της αναξιοκρατίας.
Κι αν το ελληνικό «κράτος» (σε πολλά εισαγωγικά), δεν μπορεί να το κάνει, ας το κάνει ο ιδιωτικός τομέας, ας το κάνουν χορηγοί, ας το κάνουν ευεργέτες-αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι και δεν έχουν «ευεργετήσει» τα Λονδίνα και τους φορολογικούς παραδείσους.
Παρεμπιπτόντως, διάβασα ότι ο δήμος εδώ στη Σύρο ετοιμάζεται να ανοίξει Μουσική Σχολή, αντικαθιστώντας, λέει, τη Φιλαρμονική. Μακάρι αλλά χλωμό το βλέπω. Κάτι σαν αντιπερισπασμό στην αποτυχία του να κρατήσει όρθιο έναν θεσμό που υπήρξε εδώ και δεκαετίες σ’ αυτό το νησί και άνθισε τα τελευταία χρόνια, κόντρα στις δυσκολίες και τις αντιξοότητες. Άλλωστε, έχουμε ακούσει τόσο πολλές εξαγγελίες από τη δημοτική αρχή… Αλήθεια, τι έγινε με κείνη την περίφημη αξιοποίηση του στρατοπέδου; «Κάηκε» μαζί με τον Καμμένο;
Ας θυμηθούμε πως η ιδέα για Μουσική Σχολή στη Σύρο, έπεσε πέρσι το καλοκαίρι από τον Σταύρο Ξαρχάκο, που ξαφνιάστηκε ακούγοντας να παίζουν τα παιδιά το «Μυστικό Μπουζούκι», και είπε, «εδώ έχετε έναν θησαυρό, μην τον αφήσετε να πάει χαμένος». Πάντως τα παιδιά του «Μυστικού Μπουζουκιού» δεν περιμένουν καμιά Μουσική Σχολή για να προχωρήσουν. Είναι ήδη ώριμοι καλλιτέχνες, παίζουν και τραγουδούν σε κάθε ευκαιρία, αποδεικνύοντας πως τα παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες υπάρχουν, δουλεύουν και αναπτύσσονται πίσω από τις κουίντες της ανώφελης ματαιοδοξίας και της ηλιθιότητας της μικρής οθόνης.
