«Πρωτιά, μια λέξη που έχουμε ξεχάσει ως Έλληνες, έρχεται στο προσκήνιο κι εμείς καλούμαστε να την υποστηρίξουμε. Για να είμαστε πρώτοι στο επιχειρείν, γνωρίζω πολύ καλά πως πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε πρώτοι πράγματα που άλλοι δεν έχουν κάνει… Το μέλλον του Νεωρίου και του τόπου είναι υπόθεση όλων και θα είναι αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς». (από επιστολή Πάνου Ξενοκώστα προς τον Δήμαρχο Σύρου-Ερμούπολης).
Ήρθαν οι αμερικάνοι. Και δεν απήλθαν ούτε θα απέλθουν. Είδαν και κατάλαβαν αυτό που εμείς οι νεοέλληνες, διαπαιδαγωγημένοι στην διανοητική τεμπελιά που προσφέρει μόνο γκρίνια, απαισιοδοξία και εύκολες ανέξοδες διαμαρτυρίες για τα κακώς κείμενα: Δηλαδή, την τεράστια σημασία και δύναμη που έχει η γεωγραφική μας θέση. Δηλαδή, το Αιγαίο, το οποίο δεν ανήκει μόνο στα ψάρια του αλλά αποτελεί κομβικής σημασίας περιοχή στον παγκόσμιο χάρτη. Εξ ού και το ενδιαφέρον μεγάλων παικτών της διεθνούς σκηνής να αποκτήσουν «πόδι» εδώ, στο κέντρο του Αιγαίου. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, καθώς το πάζλ έχει συμπληρωθεί και έχει φτιάξει τη μεγάλη εικόνα που καθιστά το μικρό μας νησί αλλά και ολόκληρη τη νησιωτική χώρα μεγάλης σημασίας για τις μελλοντικές εξελίξεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στον δυτικό κόσμο όπου πλέον και ανήκουμε.
Η διασύνδεση της Σύρου-και όλων των Κυκλάδων -με το ηπειρωτικό σύστημα μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας, η επαναλειτουργία και αναζωογόνηση του Νεωρίου που σύμφωνα με τα σχέδια της επενδυτικής εταιρείας ΟΝΕΧ πρόκειται να μετατραπεί σε μια στρατηγικής σημασίας ναυπηγική μονάδα, η σύνδεση του Νεωρίου με την ανάπτυξη της έρευνας και της τεχνολογίας στον ναυτιλιακό τομέα, με το επενδυτικό σχέδιο που παρουσίασε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας κ. Πάνος Ξενοκώστας για την αξιοποίηση του Στρατοπέδου Ζαφείρη σε συνδυασμό με την λειτουργία Πολυτεχνικής Σχολής, η ανάπτυξη και οργάνωση εθνικού λιμενικού συστήματος στα νησιά του Αιγαίου, το πολεμικό αμερικανικό καταμαράν που άραξε στο Νησάκι για λίγες μέρες και η επίσκεψη της κ. Ράις, υψηλόβαθμου στελέχους του Αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού στην Σύρο αποτελούν τα κομμάτια του παζλ που ενώνονται για να αποκαλύψουν τη μεγάλη εικόνα: Εν όψει διεθνών ανακατατάξεων και αλλαγής του παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη, οι μεγάλοι του πλανήτη παίρνουν θέσεις μάχης και τα στρατόπεδα διαμορφώνονται. Οι ΗΠΑ θέλουν μια θέση στο κέντρο του Αιγαίου.
Το Αιγαίο με τα νησιά του, ήταν ανέκαθεν το μήλον της έριδος για όλους τους λαούς, τα κράτη και τα έθνη, από αρχαιοτάτων χρόνων. Όλοι προσπαθούσαν πάντοτε να κατέβουν στο Αιγαίο που εξασφάλιζε τους εμπορικούς δρόμους και τα δίκτυα επικοινωνίας μεταξύ βορρά-νότου, ανατολής-δύσης. Η Ρωσία, οι βαλκανικές χώρες, η Τουρκία, η δυτική και βόρεια Ευρώπη, ανταγωνίζονταν πολλές φορές βίαια με πολέμους, για μια θέση στον θαλάσσιο αυτό οικολογικό και οικονομικό παράδεισο που λέγεται Αιγαίο. Η θάλασσά μας με τα νησιά της, είναι λοιπόν ο δικός μας παράδεισος και η κόλαση μαζί, καθώς η χώρα μας βρισκόταν πάντοτε ανάμεσα στα δόντια των θηρίων που πάλευαν για την κατάκτησή της.
Σήμερα η Ελλάδα, μια χρεοκοπημένη και καθημαγμένη χώρα, πρέπει να ξαναβρεί το κουράγιο να σταθεί στα πόδια της. Κι αυτό, δυστυχώς, δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Όπως άλλωστε καμία χώρα δεν το μπορεί, εκτός αν είναι οικονομικά αυτάρκης και ανεπτυγμένη. Οικονομικά αλλά και πνευματικά υπανάπτυκτοι, έχουμε χάσει σαν λαός και σαν έθνος τις παλιές «πρωτιές» που φέρναμε όταν ήμασταν σπουδαίοι και τρανοί στο εμπόριο και στη ναυτιλία κι αλωνίζαμε τις θάλασσες του κόσμου με τα πλοία μας, χάρη στα οποία οφείλουμε την ίδια την ύπαρξή μας.
Η θάλασσά μας, τα νησιά μας, τα λιμάνια μας, μπορεί να ξαναγίνουν η δύναμή μας. Αν βέβαια εκμεταλλευτούμε τη διεθνή συγκυρία και δεν παραδώσουμε γην και ύδωρ, όπως κάναμε σε παλαιότερα χρόνια, στους βαρβάρους…
