«Το πανεπιστημιακό ή ακαδημαϊκό άσυλο χαρακτηρίζει την ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και διδασκαλία, καθώς και την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών μέσα σε πανεπιστημιακούς χώρους.
Το πανεπιστημιακό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και για την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτως των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας των ιδρυμάτων και των εργαζομένων σε αυτά, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει. Καλύπτει όλους τους χώρους του ιδρύματος στους οποίους γίνεται εκπαίδευση και έρευνα. Οι χώροι αυτοί καθορίζονται με απόφαση και ευθύνη της Συγκλήτου για τα Πανεπιστήμια και της Συνέλευσης για τα ΤΕΙ. Δεν επιτρέπεται η επέμβαση δημόσιας δύναμης στους παραπάνω χώρους, παρά μόνο κατόπιν πρόσκλησης ή άδειας του αρμόδιου οργάνου του Ιδρύματος και με την παρουσία εκπροσώπου της δικαστικής αρχής.
Αρμόδιο όργανο για την προσωρινή άρση του ασύλου και δότης άδειας επέμβασης δημόσιας δύναμης είναι το Πρυτανικό Συμβούλιο για τα Πανεπιστήμια και το Συμβούλιο για τα ΤΕΙ, με δικαίωμα ψήφου όλων των μελών τους. Χωρίς την άδεια των αρμοδίων επιτρέπεται επέμβαση μόνο όταν διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής. Οι παραβάτες του ακαδημαϊκού ασύλου τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών.
Στην Ελλάδα, το άσυλο προστατεύεται με το Άρθρο 3 του Νόμου 3549/2007 (ΦΕΚ Α 69/20.03.2007)» (Wikipedia)
Και φέτος πάλι τα ίδια θα γίνουν. Τελετουργικά. Εθιμικώ δικαίω. Κατά δικαίων και αδίκων. Εδώ Πολυτεχνείο. Πού είσαστε έρημά μας νιάτα. Τότε που δεν καταστρέφαμε αλλά δημιουργούσαμε. Τότε που είχαμε οράματα και αρχές και αξίες. Τότε που η τυφλότητα δεν είχε κλέψει το φως από τα νεανικά μας μάτια. Τώρα, Ρουβίκωνες. Σκουπίδια και ναρκωτικά. Μολότωφ και τρεχαλητά και τυφλή βία. Και τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους. Πού είναι ο εχθρός; Ο εχθρός είναι μέσα στους νέους, έχει εγκατασταθεί σαν ένας ιός που τους τρώει τα σωθικά, η εξαθλίωση μιας γενιάς, της γενιάς των παιδιών μας.
Τότε που εμείς στήναμε ραδιοφωνικούς σταθμούς, παράνομους, που τραγουδούσαμε εκείνον το Νιόνιο που μετά έγινε Διονύσης και τρώει και πίνει στο Πήλιο και ασπρίζουν τα μαλλιά του και τα μυαλά του. Τότε που όλα γινόντουσαν εν βρασμώ ψυχής αλλά υπήρχε ψυχή σε όλα όσα κάναμε. Τότε που τα κόμματα και οι νεολαίες μπήκανε τελευταίοι και καταϊδρωμένοι για να μαγαρίσουν τους αγώνες μας. «Μας καπέλωσαν» λέγαμε. Και πιο πριν με τις ΦΕΑ στις καταλήψεις της Νομικής.
Ποιος ξέρει σήμερα τι είναι οι ΦΕΑ; Και ποιος γιορτάζει τις καταλήψεις της Νομικής; Κανείς. Μα και τότε μόνοι μας ήμασταν. Λίγοι, ελάχιστοι, μια χούφτα ρομαντικοί, οι τελευταίοι ρομαντικοί του προτελευταίου αιώνα. Μόνοι μας, στις ΦΕΑ, δηλαδή στις Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα, στην παρανομία, σχεδιάζαμε μια καλύτερη παιδεία, μιαν αληθινή παιδεία, «την ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και διδασκαλία, καθώς και την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτως των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας των ιδρυμάτων και των εργαζομένων σε αυτά…»
Αυτό ήταν το δικό μας άσυλο. Η δικιά μας ομπρέλα προστασίας. Και γράψαμε πώς θέλαμε να είναι τα πανεπιστήμια και τα σχολεία και η παιδεία, και το περιεχόμενο σπουδών, να διδασκόμαστε την ιστορία μας ατόφια και χωρίς περικοπές και χωρίς λογοκρισίες και χωρίς πολιτική προπαγάνδα. Και μπήκαμε στην ουσία των πραγμάτων, στο δικό μας άσυλο που πιστέψαμε πως δεν θα μας το πάρει κανείς. Και πράγματι, κανείς δεν μας το πήρε. Επειδή απλά εξαφανίστηκε μέσα στις γιορτές και στα πανηγύρια και στις κομματικές σημαίες.
Και τώρα Ρουβίκωνες. Τώρα το άσυλο έχει γίνει δύναμη καταστροφής και πυρπολείται το Πολυτεχνείο κάθε χρόνο, και η δημιουργία, η ελευθερία στη μάθηση και στην παιδεία έχουν εξοριστεί για πάντα, όπως και οι ιδέες για έναν καλύτερο κόσμο. Τυφλοί νέοι μουτζουρώνουν τοίχους και αίθουσες όπου κάποτε ανθούσαν τα αγάλματα και τα κιονόκρανα και τα «καινά δαιμόνια» και οι ωραίες ιδέες για αληθινή δημοκρατία. Δεν φταίνε αυτοί. Απόγνωση. Αμάθεια. Ανεργία. Κανένα μέλλον για τους μελλοθάνατους. Και ο εχθρός κρυμμένος πίσω από την αποβλάκωση των καιρών, πίσω από το βόλεμα και την ολιγαρχία του χρήματος.
