«Η «κοινότητα διάψευσης», η άτυπη συμφωνία σιωπής μεταξύ πολιτικής προστασίας, τοπικής αυτοδιοίκησης, και επιχειρηματιών προσφέρει βραχυπρόθεσμη ανακούφιση αλλά λειτουργεί διαλυτικά για τη συνδιαμόρφωση, με τη συμμετοχή των κατοίκων, μιας συναινετικής λύσης για τον αμοιβαίο σεβασμό της δημόσιας υγείας και της τοπικής επιχειρηματικότητας». (tvxs.gr)
Αναρωτιέμαι ώρες ώρες, όπως ίσως κι εσείς: Υπάρχει αυτή τη στιγμή σ’ αυτόν τον πλανήτη ένα μέρος, ένας τόπος όπου να μπορεί ο άνθρωπος να νιώσει ασφαλής, ένας τόπος όπου να μπορεί να ζήσει ήσυχα και γαλήνια και να ξαναβρεί τη χαμένη του ψυχική υγεία; Ένας τόπος όπου θα ξεφύγει από την κατάθλιψη που μας έχει δημιουργήσει η πανδημία-και όχι μόνον;
Καθώς ο καιρός περνάει, πέρασε ήδη το καλοκαίρι και ετοιμαζόμαστε για έναν δυσοίωνο χειμώνα, τα σημάδια από την πανδημία που σάρωσε τον πλανήτη γίνονται όλο και πιο έντονα. Και αρχίζει να επικρατεί μια σύγχυση, με τα «μυαλά στα κάγκελα» κατά το κοινώς λεγόμενον, δηλαδή μια κατάσταση όπου το στρες του φόβου και της ανασφάλειας έχουν πάρει το πάνω χέρι. Θα ανοίξουν τα σχολεία, και πότε; Με πόσους μαθητές ανά τάξη; Θα φοράνε όλοι οι μαθητές μάσκα, και από ποια ηλικία; Θα ανοίξουν τα πανεπιστήμια; Και πώς θα γίνονται οι διδασκαλίες; Θα δουλεύουμε με τηλεδιάσκεψη και για πόσο; Τι θα γίνει με το εμβόλιο; Θα μπορούμε να το κάνουμε ή θα μας έρθει νωρίτερα από ότι πρέπει;
Πάντως η ζωή μας αλλάζει. Η ζωή μας ήδη άλλαξε. Είναι δύσκολο να αποδεχτούμε τις αλλαγές. Είναι δύσκολο να προσαρμοστούμε σε ένα νέο μοντέλο κοινωνίας, όπου θα λειτουργούμε εξ αποστάσεως, όπου θα ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος μήπως κολλήσουμε τον ιό, μήπως στοχοποιηθούμε, μήπως μολύνουμε δικούς μας ανθρώπους. Και φυσικά, σε ορισμένους αμετανόητους και ανόητους, θα λείψουν τα ξέφρενα πάρτυ στις παραλίες της Μυκόνου και τα σούρτα φέρτα σε ωραίους τουριστικούς προορισμούς και τα ταξίδια με πλοί, πούλμαν και αεροπλάνα. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Θα έχουμε μια ζωή συντηρητική και περίκλειστη. Και θα μας τρώει το μαράζι των ωραίων αναμνήσεων, τότε που είμασταν ελεύθεροι.
Μετά το τρίμηνο lock down άνοιξαν οι πύλες της χώρας μας, χάριν της «βαρειάς μας βιομηχανίας». Του τουρισμού. Και προσπάθησαν, οι «απάνω» και οι «κάτω» να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα. Να δουλέψουν οι επιχειρήσεις, τουτέστιν τα μικρομάγαζα και τα τουριστικά καταλύματα, μήπως και γλυτώσουμε μια νέα χρεοκοπία. Σε βάρος της υγείας και σε βάρος της ίδιας της ζωής.
Και θα αναζητούμε μέσα μας μια διέξοδο και θα θέτουμε το προαναφερθέν ερώτημα: Υπάρχει ένας τόπος ηρεμίας και γαλήνης για να ακουμπήσουμε την κούρασή μας; Μια κούραση όπου κολυμπάει το θολωμένο μας μυαλό;
Και όμως υπάρχει. Αλλά είναι πολύ μακρυά μας.
Όπως διαβάζουμε, «στην κανονικότητα επιστρέφει σταδιακά η Νέα Ζηλανδία μετά την άρση του lockdown που είχε επιβληθεί στο Όκλαντ. Το lockdown είχε επιβληθεί στο Όκλαντ μετά την ανακάλυψη στις 12 Αυγούστου τεσσάρων κρουσμάτων στην περιοχή. Μέχρι τότε, είχαν περάσει 102 διαδοχικές ημέρες χωρίς καμιά τοπική μόλυνση. «Έχουμε ένα σχέδιο που θα λειτουργήσει», δήλωσε η Άρντερν στους δημοσιογράφους στο Όκλαντ. «Πρέπει όλοι να το σεβαστούν».
Το κλειδί είναι το σχέδιο. Και ο σεβασμός του από όλους τους πολίτες. Γιατί χωρίς συναίνεση, και μόνο με το «απαγορεύεται», όλοι εμείς μένουμε να πετροβολάμε ο ένας τον άλλον, να καταγγέλλουμε ο ένας τον άλλον, να κανιβαλίζουμε και να βάλουμε κατά δικαίων και αδίκων.
Πρωταγωνιστές σε αυτό το «ξεκατίνιασμα», σε αυτή την νοητική θολούρα, τα social media και η τηλεόραση. Όλοι εναντίον όλων, ειδήσεις που επιτείνουν τη σύγχυση, αποσπασματικές εικόνες της πραγματικότητας, αμφισημίες, και ο φόβος. Ο μεγάλος αρχηγός.
Η «συνδιαμόρφωση, με τη συμμετοχή των κατοίκων, μιας συναινετικής λύσης για τον αμοιβαίο σεβασμό της δημόσιας υγείας και της τοπικής επιχειρηματικότητας» δεν έγινε εφικτή. Δεν υπάρχει «συνδιαμόρφωση» ούτε και σεβασμός ενός-ανύπαρκτου-σχεδίου. Υπάρχει μόνον υπακοή. Σκύβουμε το κεφάλι, φοράμε τη μάσκα μας και προχωράμε. Και περιμένουμε παθητικά να περάσει το κακό. Στο μεταξύ, έχουν αρχίσει οι ταραχές και οι διαμαρτυρίες, και μάλιστα στους πειθαρχημένους Γερμανούς, κατά των μέτρων για τον κορωνοϊό.
Εμείς δεν κλείσαμε τα σύνορα όπως η Νέα Ζηλανδία. Χάριν της οικονομίας και σε βάρος της υγείας. Το είχε πει ο Τσιόδρας. Θα είναι ρίσκο, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.
Ο κ. Τσιόδρας ο ήρωας γιατρός που από το Χάρβαρντ αναγκάστηκε ο άνθρωπος να τρέχει σε υποβαθμισμένες συνοικίες και σε γηροκομεία και να τρώει και μηνύσεις από πάνω… Ο ήρωας γιατρός που δεν τον βλέπουμε πλέον στην τηλεόραση να μας πει μια σωστή κουβέντα να ησυχάσουμε. Αλήθεια, πού είναι; Γιατί δεν τον βλέπουμε πια; (τυχαίο; Δεν νομίζω)…
