«Επειδή αυτές οι φυλακές δεν είχαν κάγκελα και τις αμπάρες που έχουν οι πραγματικές φυλακές, πολλοί κατέβαιναν από τα παράθυρα, ακόμα και μπροστά στα μάτια του φύλακα, κρατώντας σπαθιά και πιστόλια και απειλώντας τον κακομοίρη (τον φύλακα) ότι θα τον πυροβολήσουν αν κουνιόταν ή καλούσε σε βοήθεια… Έτσι, με λίγα λόγια, δεν ήταν λογικό να στηρίζεται κανείς στο σφράγισμα των σπιτιών και ούτε εξυπηρετούσε το μέτρο αυτό, διότι έφερνε τον κόσμο σε απόγνωση και τον έκανε να προσπαθεί να ξεφύγει με κάθε θυσία» (Ντάνιελ Νταφόε «Η πανούκλα στο Λονδίνο»)
Είναι αναμφισβήτητο, ότι σύμφωνα με τα μέχρι τώρα αποτελέσματα η χώρα μας τα πηγαίνει καλά με τη διαχείριση αυτής της τεράστιας υγειονομικής βόμβας που λέγεται πανδημία του ιού COVID 19. Κι αυτό το χρωστάμε στο ότι, επιτέλους, δείξαμε αξιοθαύμαστη ετοιμότητα και πειθαρχία στα αρκετά αυστηρά μέτρα του εγκλεισμού μας και της απομόνωσης.
Αν διαβάσουμε παλαιότερες περιπτώσεις μεγάλων πανδημιών στην ιστορία της ανθρωπότητας, θα βρούμε πολλά κοινά αλλά και πολλά διαφορετικά στοιχεία στην αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης. Και τότε, όπως και τώρα, η εκάστοτε εξουσία έπαιρνε μέτρα αυστηρά και σκληρά, προκειμένου να μην εξαπλωθεί η αρρώστια και κατακάψει σαν μια μεγάλη πυρκαγιά κάθε υγιή ανθρώπινο οργανισμό. Παρόλα αυτά, είχαμε εκατόμβες νεκρών, όπως αυτές που είχε βιώσει η Ευρώπη στη μαύρη πανώλη, τον 14ο αιώνα, ή άλλες μεγάλες επιδημίες της ανθρωπότητας σε αρχαιότερες ή και νεότερες εποχές.
Εμείς υπακούσαμε και μένουμε σπίτι. Ίσως το ένστικτο της επιβίωσης λειτούργησε με έναν θαυμαστό αυτοματισμό και πειστήκαμε ότι τα μέτρα ήταν αναγκαία και απαραίτητα για να γλυτώσουμε από τα χειρότερα. Βέβαια, ακόμα και τα μέτρα, χρειάζονται κάποιο μέτρο. Κι αυτό το μέτρο οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι θα πρέπει να το βρουν και να το ακολουθήσουν, ώστε να μην έχουμε τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Διότι, σύμφωνα με τους νόμους της φύσης, όταν ξεχειλίσει το ποτήρι, το νερό θα χυθεί έξω και θα πλημμυρίσει τα πάντα, στην ανάγκη του να βρει μια διέξοδο. Υπάρχει και το παράδειγμα της χύτρας ταχύτητας. Αν δεν απασφαλίσουμε εγκαίρως τη βαλβίδα, θα γίνει έκρηξη.
Και εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε κάποιες υπερβολές στις αποφάσεις των κυβερνώντων που αγγίζουν τα όρια του παραλογισμού, όπως το κλείσιμο όλων των ανοιχτών χώρων, ακόμα και των παραλιών, αλλά και η απαγόρευση του μπάνιου στη θάλασσα, του ψαρέματος και άλλων θαλασσίων σπορ.
Δεν μπορούμε να καταλάβουμε, πώς η καλύτερη και πιο υγιεινή άσκηση, δηλαδή το κολύμπι, απαγορεύεται λόγω του ιού. Παρόλο που είναι πασίγνωστο ότι ο ήλιος και η θάλασσα είναι ο καλύτερος γιατρός. Το λένε όλοι οι επιστήμονες και οι γιατροί. Το είπε και ο αξιότιμος κ. Τσιόδρας ότι ο ήλιος και η ζέστη σκοτώνουν τον ιό.
Προφανώς, η απόφαση αυτή πάρθηκε μετά τη δημοσίευση εικόνων με συνωστισμό σε παραλίες, πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους, που είδαμε από την τηλεόραση.
Κι εδώ θα πρέπει να χτυπήσουμε το καμπανάκι του κινδύνου στους συναδέλφους δημοσιογράφους και σε όλα τα ΜΜΕ, και τα social media, διότι πολλάκις υπερβαίνουν τα εσκαμμένα και παραβιάζουν κατάφωρα τη λεγόμενη δημοσιογραφική δεοντολογία, με τα ρεπορτάζ, τα σχόλια και τις τοποθετήσεις τους.
Δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να γίνονται χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ούτε να ρουφιανεύουν απλούς και απλοϊκούς πολίτες, κάνοντας τον τιμητή και τον αντιπρόσωπο της εξουσίας. Ο ρόλος τους δεν είναι να ρωτούν, σε άκρως επιθετικό και επικριτικό τόνο, τους γεράκους που βρίσκουν ξέμπαρκους να κυκλοφορούν σε σχεδόν άδειους δρόμους, πού πηγαίνουν, γιατί έχουν βγει από το σπίτι τους, κλπ. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι ούτε τιμητές, ούτε τιμωροί, ούτε εκπρόσωποι του νόμου και της κυβέρνησης. Επιπλέον κάποιος πρέπει να τους πει, ότι τα fake news δεν πιάνουν πλέον, διότι η αλήθεια αποκαλύπτεται πολύ γρήγορα.
Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα της τηλεόρασης, λειτουργούν ως ταγοί της εξουσίας. Ως γνωστόν, και παλαιότερα μπορούσαν να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Σε σημείο που δεν ξέρει κανένας αν η κυβέρνηση της χώρας είναι αυτή που ψηφίζει ο λαός ή κυβερνούν οι καναλάρχες και οι υπηρέτες τους.
Γιατί, είναι προφανές ότι η τηλεοπτική εικόνα επηρεάζει όχι μόνον τον απλό κοσμάκη αλλά και τους αξιωματούχους της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να παίρνουν όλο και πιο αυστηρά μέτρα, με κίνδυνο κάποια στιγμή να εκραγεί το καπάκι της χύτρας ταχύτητας και να έχουμε φαινόμενα ανεξέλεγκτα.
