«Η Περιφέρεια Ν. Αιγαίου δίνει τη δυνατότητα στους νησιώτες να δουν και να μιλήσουν σε γιατρό μέσα από την ασφάλεια του σπιτιού τους. Μέσα από την εφαρμογή www.drbutton.gr/notio-aigaio που η περιφέρεια μας προσφέρει δωρεάν για τους κατοίκους του Νοτίου Αιγαίου…»
Ένας σχετικά άγνωστος στα ελληνικά γράμματα συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, ο Ραίη Μπράντμπερυ, είχε πει πως «έχω διαπράξει το μεγαλύτερο έγκλημα από όλα, το έγκλημα της αισιοδοξίας». Αποφάσισα να γίνω κι εγώ συνένοχος του εγκλήματος αυτού.
Σαν θεραπεία από τα βάσανα του κορωνοϊού, αποφάσισα να γίνω αθεράπευτα αισιόδοξη.
Στην αρχή, το «μένουμε στο σπίτι» το εξέλαβα ως φυλάκιση σε φυλακή πολυτελείας. Τώρα ήδη έχει περάσει ένας κρίσιμος χρόνος από την εφαρμογή των αυστηρότατων μέτρων. Λουκέτο στα μαγαζιά, απαγόρευση κυκλοφορίας, εγκλεισμός στο σπίτι, κατά μόνας ή κατά στενή οικογένεια, την ώρα που η γκρίζα σκιά του θανάτου χτυπάει ολόκληρη την ανθρωπότητα-ως πανδημία και όχι απλά ως επιδημία όπως ήταν τέτοιες παρόμοιες υγειονομικές καταστροφές στην ιστορία του ανθρώπου. Μια πρωτόγνωρη κατάσταση που δοκιμάζει τον τρόπο ζωής μας, την καθημερινότητά μας, τις σχέσεις μας, τις δραστηριότητές μας, τη σκέψη μας, τη ζωή μας ολόκληρη.
Όμως, όπως κάθε κρίση, κάθε καταστροφή, έχει δύο όψεις. Η μία είναι η σκοτεινή, αυτή της απώλειας της ζωής, και η άλλα η φωτεινή: Η ευκαιρία.
Η ευκαιρία να ταρακουνηθούν τα στάσιμα νερά. Να γκρεμιστούν τα τείχη παγιωμένων συνηθειών και συμπεριφορών που ισοπεδώνουν, άθελά μας, τη ζωή μας. Να αλλάξουν ξεπερασμένα κατεστημένα και λανθασμένες νοοτροπίες. Να περάσουμε από την λεγόμενη «ατομική ευθύνη», που την ακούμε συνέχεια σαν πιπίλα από τα μήντια, αλλά και από αρμόδιους αξιωματούχους, στη συλλογική ευθύνη. Να κάνουμε την υπέρβαση, από τον πολιτισμό του ατομικισμού, στον πολιτισμό της συλλογικής συνείδησης.
Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί η Κίνα ξεπέρασε τόσο γρήγορα το χτύπημα από τον ιό. Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, είναι πως αυτός ο τεράστιος πληθυσμός του ενός δις, λειτούργησε σαν ένα σώμα, μια ψυχή, ένα μυαλό. Έτσι όπως λειτουργούν τα σμήνη στον μικρόκοσμο της φύσης.
Στη μικρή μας χώρα, με αυτό τον εκτυφλωτικό ήλιο και τη θάλασσα και τον αέρα και αυτή τη φύση που σε βάζει σε πειρασμό να εγκαταλείψεις τα πάντα και να βυθιστείς στην τρομακτική της ομορφιά, είναι δύσκολο βέβαια να λειτουργήσουμε ως «σμήνος». Παρόλα αυτά, κάτι πρέπει να γίνει για να ξεπεράσουμε όλα αυτά τα κουσούρια που έχουν συσσωρευτεί στον λεγόμενο νεοέλληνα, τα οποία μας έχουν κάνει, ως σύνολο, «ειδική περίπτωση». Λες και είμαστε ΑΜΕΑ…
Έτσι λοιπόν, τώρα πρέπει να αρπάξουμε την πανδημία και να την μετατρέψουμε σε ευκαιρία.
Να γίνουμε κανονικός, ώριμος, υπεύθυνος λαός, έθνος και κράτος. Να λειτουργήσουμε σαν σύνολο και όχι σαν μεμονωμένα άτομα. Να μάθουμε να πειθαρχούμε σε νόμους και αποφάσεις και κυβερνήσεις που εμείς οι ίδιοι, υποτασσόμενοι στις επιταγές του δημοκρατικού πολιτεύματος, επιλέγουμε και εκλέγουμε. Ανεξάρτητα από το αν μας αρέσει ή όχι η εκάστοτε κυβέρνηση.
Η κρίση αυτή είναι ευκαιρία: Σε πολιτικό επίπεδο, να εκσυγχρονιστεί επιτέλους αυτό το ρημάδι το κράτος που ποτέ δεν ανταποκρινόταν στο όνομά του. Με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, που μπαίνει τώρα μπροστά σαν ολοκληρωμένο σύστημα, ένα σύστημα που άλλες προηγμένες χώρες το λειτουργούν εδώ και έναν αιώνα. Να ανταποκριθούν στις περιστάσεις οι πολιτικοί μας και να σταματήσουν την πολιτική της κοροϊδίας, της απάτης και της ρεμούλας.
Να προλαμβάνουμε τις συνέπειες της κρίσης και όχι να τρέχουμε να μαζέψουμε θύματα και να λειτουργούμε πάντα εκ των υστέρων.
Να στηριζόμαστε σε ανθρώπους που έχουν τις απαραίτητες γνώσεις, να υπακούμε στην επιστήμη και όχι σε τυχάρπαστες τσαρλατάνικες και συνομωσιολογικές θεωρίες.
Να λειτουργούμε οργανωμένα και με σχέδιο, με ψυχραιμία, χωρίς πανικό και χωρίς περιττές συναισθηματικές εξάρσεις θυμού, αγανάκτησης, διαμαρτυρίας, όπως είχαμε μάθει δυστυχώς μέχρι σήμερα.
Να πειθαρχούμε σε νόμους και αποφάσεις, ακόμα κι αν δεν μας αρέσουν. Κι όταν η κρίση θα έχει περάσει, σε καιρούς ειρηνικούς και ήρεμους, να προσπαθούμε να διορθώνουμε τα λάθη και να υπερνικούμε τα στραβά.
Να έχουμε το θάρρος να δούμε την αλήθεια, να κάνουμε τίμια την αυτοκριτική μας, χωρίς αυτολύπηση και χωρίς αυτομαστίγωμα, να μπορούμε να βλέπουμε με αντικειμενική ματιά και χωρίς ιδεοληψίες, ως παρατηρητές, τα γεγονότα της ζωής, της δικιάς μας και της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Να σκεφτόμαστε πάντα θετικά. Σαν άτομα και σαν σύνολο. Αν δεν μας αρέσει κάτι, να προχωράμε παραπέρα από την απλή διαμαρτυρία και τη γκρίνια, να κάνουμε προτάσεις για λύσεις των προβλημάτων. Να σκεφτόμαστε δηλαδή με τον ορθό λόγο, την απλή λογική.
Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. Και τώρα πάω να μαγειρέψω ένα ωραίο φαγάκι για αύριο. Καλή μας λευτεριά.
