Πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το μικρό πόνημα, είπα να πάρω μιαν ανάσα για να συνέλθω από το σοκ της θέασης της τελετής έναρξης των ολυμπιακών αγώνων στο Παρίσι (26/7/2024). Και είπα να δω τη δικιά μας τελετή, 20 χρόνια πριν, στο δικό μας Ολυμπιακό Στάδιο, το ΟΑΚΑ. Τι τόθελα; Βούρκωσα. Και πέρασαν από μπροστά μου, όλες οι μνήμες οι κρυμμένες της πατρίδας μου. «Μνήμη του λαού μου, είσαι δική μου μνήμη», όπως λέει κι ο ποιητής. Με τη διαμεσολάβηση του σκηνοθέτη Δημήτρη Παπαϊωάννου και μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα, ήταν σαν να ήμουν μέσα σε ένα καλειδοσκόπιο που ξεκινούσε από την απαρχή της ιστορίας μας και έφτανε μέχρι σήμερα, σε μια κυοφορούσα γυναίκα που γεννάει το φως, γέννημα του θεού έρωτα.
Βούρκωσα. Όχι μόνο από συγκίνηση για το εκπληκτικό αυτό θέαμα, αλλά και από θλίψη για εκείνο το άλλο θέαμα που είδα στην τελετή έναρξης των ολυμπιακών αγώνων, στο Παρίσι.
Βέβαια όλοι ξέρουμε εδώ και χρόνια ότι το ολυμπιακό ιδεώδες έχει αντικατασταθεί από ένα παγκόσμιο show με πακτωλούς χρημάτων να ρέουν στα παρασκήνια.
Όμως το θέαμα, στην πόλη του φωτός, ήταν ένα εφιαλτικό καρναβάλι. Δεν θα μασήσω τα λόγια μου, όπως δεν τα μασάνε πια εκατοντάδες θεατές σε ολόκληρο τον κόσμο. Η τελετή αυτή ήταν ένα τσίρκο, με πολλές σκηνές εξόχως αποκρουστικές.
Είδαμε έναν τύπο, σαν τον άνθρωπο με το σιδηρούν προσωπείο να κρατάει την-σε σχήμα οβίδας- ολυμπιακή δάδα ακροβατώντας αιωρούμενος πάνω σε στέγες σπιτιών, ταράτσες, κλπ. για να καταλήξει μετά από όλες αυτές τις επικίνδυνες ακροβασίες σε μια πασαρέλα, όπου παρήλαυναν κάθε είδους και φύσης αφύσικα πλάσματα, κραυγαλέα, άφυλα, ξέσαλα, σε τολμηρές σκηνές μεταξύ των οποίων και ένα τριολέ, ενώ την επίδειξη της κιτς μόδας παρακολουθούσε ένας ζωντανός «πίνακας» μιμούμενος τον Μυστικό Δείπνο του Νταβίντσι, με μια χοντρή drag queen που βρισκόταν στη θέση του Χριστού και κάποια άλλα άσχημα πλάσματα στο τραπέζι, όπου σερβιρίστηκε κάποια στιγμή ο Διόνυσος σε ένα μεγάλο πιάτο…
Το show είχε από όλα. Είχε την ώριμη πλέον και τροφαντή κυρία Lady Gaga να τραγουδάει σε στυλ καν-καν τριγυρισμένη από έναν χορό που ανέμιζε τα ροζ φτερά του, ένα θλιβερό θέαμα παλαιού καμπαρέ, είχε τη γαλλική επανάσταση με αποκεφαλισμένα σώματα να κρατούν στα χέρια τους τα κεφάλια τους από τα παράθυρα της Βαστίλης, από όπου κάποια στιγμή έπεσε μια βροχή από αίμα, είχε σκηνές από τσίρκο, παρκούρ, ποδηλάτες που έκαναν ακροβατικά, ενώ την ίδια ώρα ξέσπασε μια δυνατή βροχή με τον καημένο τον πιανίστα να έχει γίνει παπί και να κοιτάζει ικετευτικά τον ουρανό, ενώ έγιναν λούτσα και οι χαρούμενοι επιβάτες των bateau mouche που περνούσαν τον Σηκουάνα, κουνώντας ζωηρά τις σημαιούλες τους. Ήταν πρωτότυπη πράγματι η παρέλαση των συμμετεχόντων ολυμπιακών αντιπροσωπειών όλων των χωρών του πλανήτη-πλην Κίνας που δεν παρευρέθη και Ρωσίας που δεν προσκλήθηκε. Ευτυχώς είχαν προμηθευτεί διαφανή αδιάβροχα. Αλλά η βρόχα έπεφτε straight through όπως λέει και το τραγούδι.
Έπειτα άρχισαν να προβάλουν μέσα από τα νερά του Σηκουάνα αγάλματα γαλλίδων γυναικών φεμινιστριών, άγνωστων στο ευρύ κοινό, παρελαύνοντας μπροστά από κάτι τεράστια πορτρέτα μισοβουλιαγμένα μέσα στο ποτάμι. Είχε και πολλά άλλα το show, πού να τα θυμηθεί κανείς… Α ναι, ο κύριος «σιδηρούν προσωπείο» κάποια στιγμή πέρασε τρεχάλα από το Λούβρο γκρεμίζοντας τον πίνακα της Τζοκόντα, κι έπειτα βρέθηκε μέσα στους υπονόμους του Παρισιού, τιμώντας ίσως τη μνήμη του Βίκτορος Ουγκώ… Την Σελίν Ντιον δεν μπορέσαμε να την απολαύσουμε λόγω κόπωσης και κάποιας κατάθλιψης, που όλοι είπαν ότι ήταν εξαιρετική- αποζημιώνοντας τους Γάλλους για τα 4 μύρια που πήρε για το ένα και μοναδικό τραγούδι της…
Αλλά αρκετά είπαμε για το θέαμα, το οποίο με λίγα λόγια ήταν ένα τεράστιο κιτς, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις των καιρών για woke, queer, me too, και δεν ξέρω ποιες άλλες ξένες λέξεις της νέας τάξης πραγμάτων.
Ύστερα από όλα αυτά, έκανα έναν ανήσυχο ύπνο. Σκεφτόμουν ότι αυτό που είδα, είναι ίσως η απαρχή της κατασκευής ενός νέου πολιτισμού, ο οποίος για να εγκατασταθεί και να κυριαρχήσει, πρέπει να αποδομήσει τον δυτικό πολιτισμό έτσι όπως τον ξέρουμε, όπως τον μάθαμε μέσα από τις τέχνες και τα γράμματα και την ιστορία της Δύσης. Κι έπειτα θυμήθηκα τον γαλλικό πολιτισμό όπως τον έμαθα από το γαλλικό σχολείο όπου πήγαινα, με τους μεγάλους συγγραφείς, τους μεγάλους ζωγράφους, τα ιερά τέρατα του σινεμά, του θεάτρου, τα θαυμαστά έργα που εκτίθενται στο Μουσείο του Λούβρου, τις Βερσαλίες που επέζησαν της γαλλικής επανάστασης, τους Αθλίους του Βίκτωρος Ουγκώ, τον Ρεμπώ, τον Βερλαίν, τον Μαλρό, τον ΝτεΣαντ, τον Σαρτρ, τον Καμύ, τους μεγάλους ζωγράφους, τον Ρενουάρ, Μονέ, Τουλούζ Λοτρέκ, Γκωγκέν, τις μεγάλες γαλλίδες γυναίκες συγγραφείς, τη Σιμόν ντε Μπωβουάρ, Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, τους φιλοσόφους, τον Ρουσώ, τον Μαλαρμέ, τον Λωτρεαμόν, την εποχή της Renaissance, της art deco και της art nouveau, τους μεγάλους σκηνοθέτες Ζαν Λυκ Γκοντάρ, Φρανσουά Τρυφώ, τους ηθοποιούς Μπριζίτ Μπαρντό, Αλέν Ντελόν, Μισέλ Πικολί, τόσα πολλά ονόματα ών ουκ έστιν αριθμός.
Κι έπειτα από την τόση αϋπνία, άρχισα να σκέφτομαι σαν συνωμοσιολόγος: Μήπως όλο αυτό είναι ένα στημένο σχέδιο από τις ελίτ που μας κυβερνούν, που στόχο έχει την αποανθρωποποίηση των ανθρώπων και την καταστροφή των κοινωνιών, ώστε να μας εκπαιδεύσουν στις νόρμες της νέας εποχής που έρχεται, της νέας τάξης πραγμάτων; Και κυρίως, να κάνουν τα παιδιά μας να συνηθίσουν στο μη φυσιολογικό, στο μη φυσικό, σε μια τεχνητή ζωή και σε μια προσομοιωμένη δήθεν πραγματικότητα, εκπαιδεύοντάς τα στην «κουλτούρα του κενού», στην υποταγή, στην κυριαρχία της ΑΙ, στην απαξία της ανθρώπινης επαφής, στην αδιαφορία για τις παλιές ανθρωπιστικές αξίες μέσα στις οποίες ζήσαμε εμείς τα νιάτα μας, την ελευθερία, την αλληλεγγύη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ομορφιά, την αγάπη για τον τόπο μας, για τους προγόνους μας και για την ιστορία μας;
Αλλά δεν είμαι συνωμοσιολόγος. Απλά επαγρυπνώ. Και το ίδιο νομίζω πρέπει να κάνουμε όλοι. Wake up! Να ξυπνήσουμε.
Α, και μια υποσημείωση: οι ολυμπιακοί αγώνες της αρχαιότητος είχαν το νόημα της εκεχειρίας και της παύσης των πολέμων. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι πόλεμοι καλά κρατούν. Στη Γάζα βομβάρδισαν ένα σχολείο με το αίμα να ρέει πάλι, με πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Αυτά…
