ΚΑΙ αυτήν το κατεστημένο την ήθελε στη σκιά. Χωρίς φωνή, χωρίς διεκδίκηση. Να κοιτάζει τη δουλειά της, να ασχολείται με το νοικοκυριό και το μεγάλωμα των παιδιών της.
ΑΛΛΑ, όπως έδειξε, εκείνη δεν ήταν σαν τις γυναίκες αυτές που χάνουν το παιδί τους εξαιτίας ενός κράτους ανάλγητου και κλαίνε βουβά με έναν πόνο ανείπωτο ο οποίος σιγά -σιγά τις οδηγεί στο μαρασμό και τον θάνατο.
ΚΙ αν υπέμενε καρτερικά το μαρτύριο ακολουθώντας τη μοίρα που άλλοι της καθόρισαν, τι θα έλεγε στην μόλις 20 ετών κόρη της που άφησε την τελευταία της πνοή στη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη όταν τη ρωτούσε: «Γιατί»;
ΓΙΑΤΙ επέτρεψε να μείνουν ατιμώρητοι εκείνοι που είχαν σε λειτουργία το κύριο μέσο μαζικής μετακίνησης της χώρας χωρίς κανένα σύστημα ασφαλείας ενώ το υπουργείο Μεταφορών όχι μόνο γνώριζε την άθλια κατάσταση αλλά δυο ημέρες πριν ο ίδιος ο υπουργός μεταφορών διαβεβαίωνε από Βουλής ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα;
ΓΙΑΤΙ σιωπά απέναντι σε όλους αυτούς που παραβιάζοντας όλα τα διεθνή πρωτόκολλα, παραγκώνισαν τους δικαστικούς λειτουργούς και προχώρησαν σε πλήρη αλλοίωση του χώρου;
ΓΙΑΤΙ αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθεροι αυτοί που απέκρυψαν και συγκάλυψαν κάθε στοιχείο που θα οδηγούσε στην αλήθεια και τους ένοχους στη Δικαιοσύνη;
ΈΤΣΙ, έκανε το αδιανόητο. Αυτό που καμία μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε κάνει. ΜΟΝΗ στην αρχή εναντίον όλων των υπευθύνων. Μετά ρίχτηκε στη μάχη, που από προσωπική έγινε συλλογική, έγινε κοινωνική.
ΕΨΑΞΕ άλλους συγγενείς, επισκέφθηκε τα νοσοκομεία της Λάρισας να βρει επιζώντες, ίδρυσε τον Σύλλογο Θυμάτων Τεμπών, πήγε δύο φορές στις εισαγγελικές αρχές Λάρισας, διαδήλωσε έξω από τη Βουλή, με γονείς από τα 57 θύματα, μίλησε για «Το μπάζωμα που πρέπει να είναι η ταχύτερη κρατική δράση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα …και απαίτησε «να τιμωρηθούν οι ένοχοι που σκότωσαν με τη διαφθορά και την απραξία τους τα παιδιά μας».
Κι όταν ανακίνησε θέμα ασυλίας των βουλευτών τονίζοντας ότι «κάποιοι κρυμμένοι πίσω από την ασυλία τους, αποφεύγουν την ευθύνη και θέλουν το σάπιο σύστημα να παραμείνει σάπιο..», οι αρμόδιοι οι οποίοι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν την είχαν πάρει στα σοβαρά, άρχισαν να την υποτιμούν με…. τρόπο .
Η Μαρία Καρυστιανού, βρέθηκε στη Βουλή, στην Εξεταστική και ως μάνα και πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών με δάκρυα στα μάτια αποκάλυψε ότι ο τέως περιφερειάρχης Θεσσαλίας, της εκμυστηρεύτηκε πως προχώρησε στο μπάζωμα του τόπου του δυστυχήματος «κατόπιν εντολών».
ΜΕ ανεξάντλητη ψυχική δύναμη έβαλε τον πόνο της σε μια βαλίτσα και ταξίδεψε ως στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, εκεί ακριβώς όπου μία εβδομάδα πριν, η χώρα μας καταδικάστηκε για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση για το ανύπαρκτο κράτος δικαίου.
Τόλμησε αυτή, μια γυναίκα, με την δικαιολογία ότι είναι χαροκαμένη μάνα να σηκώσει ανάστημα στο κυβερνητικό κατεστημένο.
ΤΟΛΜΗΣΕ να καθηλώσει τους ακροατές διηγούμενη τη σύγχρονη οδύσσειά της. ΑΥΤΗ η μάνα που χλευαζόταν από κυβέρνηση και ανωτάτη ηγεσία της Δικαιοσύνης αποθεώθηκε από ευρωβουλευτές, πολιτικούς και πολίτες οι οποίοι αδιαπραγμάτευτα δήλωσαν «πλάι της» απαιτώντας το αυτονόητο: Η δικαστική εξουσία να επιτελέσει ανεμπόδιστα το χρέος της για να λάμψει η αλήθεια.
ΚΑΙ δεν σταμάτησε εκεί. Ζήτησε συμπαράσταση -με διαμαρτυρία- από το λαό.
Ω του θράσους! Προκάλεσε αναμέτρηση με το κομματικό κατεστημένο !
ΣΕΙΣΤΗΚΕ ο τόπος μ αυτό το λαϊκό ποτάμιπου μετατράπηκε σε μια απέραντη συγκλονιστική διαδήλωση. Γονείς με μωρά, χιλιάδες μαθητές από κάθε γωνιά της Αθήνας, αμέτρητοι απεργοί «νέκρωσαν» τη Χώρα.
ΣΕΙΣΤΗΚΕ η Ελλάδα φωνάζοντας «Δεν έχω οξυγόνο». Μια απλή διαμαρτυρία εξελίχτηκε σε μία πρωτόγνωρη, ανεπανάληπτη διαδήλωση που όμοιά της δεν έχει ξαναγίνει.
ΟΙ ματωμένες ράγες των Τεμπών έγιναν το σημείο αναφοράς για την ασφάλεια των παιδιών όλων.
Ο λαός έγραψε ιστορία, ζητώντας και ανάληψη πολιτικής ευθύνης για την τραγωδία.Εκτυλίχτηκαν στη Χώρα και το εξωτερικό πρωτόγνωρες, ιστορικές στιγμές. Και δεν ήταν «βουβό» πένθος, αλλά κραυγή με μήνυμα ξεκάθαρο: Δεν υπάρχει οξυγόνο όσο δεν αποδίδεται δικαιοσύνη.
Και η μάνα Μαρία δε δίστασε να μιλήσει ανοιχτά κατά του τ. υπουργού Συγκοινωνιών, του πρωθυπουργού και του νέου Προέδρου τηςΔημοκρατίας βρίσκοντας μεγάλη απήχηση και εκφράζοντας το κοινό αίσθημα. Ποια μάτια έμειναν στεγνά στο άκουσμα των ονομάτων των 57 θυμάτων; .
Αλλά οι υπεύθυνοι της τραγωδίας δεν άντεχαν τη σκέψη πως μια μάνα τόλμησε να μπει στα χωράφια που θεωρούσαν απόλυτα δικά τους. Άρα, ήταν πιο εύκολο να την πολεμήσουν παρά να παραδεχτούν ότι ηδυναμική της παρουσία και το κύμα συμπαράστασης ταρακουνούσαν άγρια την καρέκλα τους.
ΞΕΧΥΘΗΚΕ οχετός εναντίον της. Βρέθηκε αντιμέτωπη με τόνους λάσπης που την ήθελαν να μάχεται όχι για το παιδί της αλλά για να ανελίσσεται στον πολιτικό στίβο . Να μετατρέπεται σε άσπλαχνη μητέρα η οποία έχασε την επιμέλεια των παιδιών της. Να μη την θέλουν πια οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών και άλλα αποκυήματα νοσηρής φαντασίας που ακόμη και ο Κέμπελ ωχριούσε.
ΑΝΤΙ να την απογοητεύσουν την έκαναν πιο ανυποχώρητη στη μάχη της για δικαιοσύνη. Η απάντηση του λαού στη λάσπη είναι να την κάνει με την αγάπη του σύμβολο. Έγινε η Μάνα των Τεμπών. Έγινε γλυπτό από τον Άρη Ασσαριωτάκη ως «Η Μαρία των Ελλήνων ενώνει τον κόσμο». Έγινε η μάνα του κάθε μέρα μας που αγωνίζεται με αξιοπρέπεια και πίστη ότι οι ένοχοι θα λογοδοτήσουν όσο ψηλά κι αν είναι. Μιλάει πλέον στις ψυχές.
ΓΙΑΤΙ; Γιατί δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας ότι θα φτάσει εκεί που ένα ολόκληρο σύστημα την εμποδίζει: Στην απόδοση Δικαιοσύνης και εν τέλει γιατί δεν φοβάται κανέναν.
ΤΙ άλλο θα μπορούσαν να της πάρουν; Οι πολέμιοί της ξέρουν ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για εκείνους, από μια μάνα που δεν περιμένει χειρότερο κακό από το να χάσει το παιδί της.
ΑΥΤΗΝ την ελληνίδα μάνα τίμησε στην γιορτή της μητέρας ο Σύλλογος Γυναικών Σύρου υλοποιώντας μια ιδέα της αντιπροέδρου του, Φλώρας Μερεμέτη και γράφοντας μια εξαιρετική σελίδα στην ιστορία του αλλά και στην ιστορία του τόπου μας.
