Ευγενώς - Αγενώς

Ξεχωριστή και βαθιά συγκινητική ήταν η συμμετοχή του Λυκείου Ελληνίδων στην Ελληνοϊταλική υπερπαραγωγή «Η Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση.

ΣΤΑ δημοτικά συμβούλια, η εικόνα του ήταν πάντα η γνώριμη. Καρέκλες να τρίζουν, φωνές να ανεβαίνουν, χαρτιά να κινούνται με βιασύνη.

Ήταν από εκείνες τις μέρες που η Ερμούπολη αποφασίζει να εκπλήξει ακόμη και τους πιο συνηθισμένους της περιπατητές.

Το Λύκειον των Ελληνίδων, η Μικρασία και ο Πόντος, έσμιξαν φωνές και σκιές, πλέκοντας ένα υφαντό παραδόσεων, όπου κάθε κλωστή ήταν τραγούδι και κάθε λέξη, προσευχή

Από τη στιγμή που ο Κώστας Γαβιώτης έγινε Πρόεδρος του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου το λιμάνι άρχισε να αλλάζει πρόσωπο.

Στο γραφείο, μου άφησαν ένα μικρό σημείωμα: «Σε ευχαριστώ για τη βοήθειά σου». Το διάβασα κρυφά και χαμογέλασα. Μικρές λέξεις, μικρές στιγμές, αλλά αυτές είναι που φέρνουν το θαύμα στην καθημερινότητα.

Ανάμεσα σε καντήλια που τρεμοπαίζουν και ψιθύρους προσευχών, ο ταπεινός π. Κωνσταντίνος Κοντός στέκει φρουρός ενός μοναδικού θησαυρού.

Γιορτές και τον μποναμά τον φύλαγα τρυφερά. Για να κάνουμε Χριστούγεννα με τον αγαπημένο μας Άμλετ της Σελήνης.

ΔΕΚΑ χρόνια μετά την αναγέννηση του εργοστασίου Ζησιμάτου, η Ερμούπολη μοιάζει να ξαναβρίσκει τον βιομηχανικό της παλμό. Έναν παλμό που κάποτε έκανε το νησί να λάμπει ως η σημαντικότερη βιομηχανική πρωτεύουσα του Αιγαίου. Στον 19ο αιώνα, όταν τα καράβια γέμιζαν το λιμάνι και οι καμινάδες δούλευαν νυχθημερόν, η πόλη έσφυζε από κινητικότητα.

Όταν βλέπεις ανθρώπους της γειτονιάς σου να αφιερώνουν χρόνο, κόπο και δικά τους χρήματα για να ομορφύνουν τον τόπο μας, να παίρνουν πινέλα, μπογιές και υδροβολές και να βγαίνουν στους δρόμους για να ξαναδώσουν χρώμα στην πόλη σου, νιώθεις πως κάτι αλλάζει. και είναι πραγματικά οξύμωρο και βαθιά απογοητευτικό να βλέπεις να τρέχουν για να δώσουν ξανά χρώμα και αξιοπρέπεια σε δημόσιους χώρους… και μέσα σε λίγες μέρες κάποιοι «ανώνυμοι καλλιτέχνες της μουντζούρας» να γκρεμίζουν όλη αυτή την προσπάθεια.