ΣΥΝΗΘΩΣ οι όποιες διαδρομές προς επισκέψιμους χώρους συγκεντρώνουν και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των Δημοτικών Αρχών σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, με τις ανάλογες εξαιρέσεις φυσικά, συμπεριλαμβανομένης και της Δημοτικής Αρχής Σύρου Ερμούπολης.
Τι βλέπει, λοιπόν, ένας επισκέπτης ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας την κλιμακωτή οδό Εμμανουήλ Μπενάκη, που οδηγεί στο Αρχαιολογικό μας Μουσείο;
Μπορεί να δει ένα τρύπιο φρεάτιο ύδρευσης και αλίμονο στο τακούνι της όποιας ανύποπτης γυναίκας που θα σφηνώσει σ’ αυτό.
Μπορεί να δει ένα δεύτερο φρεάτιο με έντονα τα σημάδια καθίζησης. Εδώ δεν μιλάμε για τακούνι. Μπορεί να την πατήσει (κυριολεκτικά) ο οποιοσδήποτε απρόσεκτος διαβάτης.
Μπορεί να δει πάσης φύσεως σκουπίδια, ακόμα και οικοδομικά υλικά αφημένα επί μήνες, χωρίς να νοιάζεται κανείς να τα απομακρύνει.
Τέλος (λέμε τώρα) μπορεί να δει και την κατάσταση της πινακίδας ονοματοδοσίας της οδού αυτής και να θαυμάσει τη μέριμνα, ακόμη και για τα πλέον ασήμαντα μεν για κάποιους, σημαντικά δε για κάποιους άλλους, στραβά που χρήζουν επιμέλειας, στο κέντρο της νεοκλασικής αυτής πόλης.
Αλλά όταν δεν το έχεις…
