Ακριβολούλουδο μου εσύ, σ΄ ουράνιους μπαξέδες φυτρωμένο,
το παραθύρι της ψυχής μου πώς εξαίσια στολίζεις!
Χρυσόδετο στα χείλη το χαμόγελο σου, λάμπει πορφυρό
τα ζώπυρα της Άνοιξης ξυπνώντας θαρρετά μ΄ ένα χρωστήρα
που ΄ναι απ΄ της νιότης σου φτιαγμένος τα αγριοκλώναρα!
Κάθε αυγή, στραγγίζω λευκοφόρες συννεφιές να σε ποτίσω
κρινόφυλλο σεμνό, να σε χαϊδέψω θέλω το γλυκομεσήμερο
για να φαιδρύνω της ψυχής μου το ερεβώδες νύχτωμα,
με Μαγιολούλουδα να σου στολίσω τα μαλλιά τ΄ανεμοφίλητα
που κρυφανθίζουν μες την πέτρα την λευκή και στο χορτάρι!
Ανθοστεφάνωτη μου αγάπη, βλαστάρι μυγδαλιάς μέσα στο χιόνι,
ασπρολογάς το περιβόλι της καρδιάς με λιγυρόφωνα τραγούδια,
μια συμφωνία είν΄ η φωνή σου, για της ελπίδας το καινούργιωμα,
μια παναρμόνια μουσική από του γέλιου σου τον μέγα καταρράχτη!
Αγγελόπλασμα!!! Στ΄αλαφροκοίμιστα σου μάτια να συντρίβομαι!
Ανδρέας Ρίζος
