ΠΟΙΟΣ δεν θυμάται την δεκαετία του ’80 (κυρίως) τον αγώνα δρόμου Δήμων, Κοινοτήτων (πριν τις συνενώσεις) και ιδιωτών προκειμένου να εξασφαλιστεί μια άδεια γεώτρησης μπας και βρεθεί νερό για αρδευτικές ανάγκες ή ακόμη και για υδροδότηση μέσω των δημοτικών και κοινοτικών δικτύων ύδρευσης;
Ήταν η εποχή που τα νησιά (μηδέ εξαιρουμένης της Σύρου φυσικά) είχαν μεταμορφωθεί σε «κεφαλοτύρι» εξαιτίας του απεριόριστου αριθμού γεωτρήσεων και σε βάθη πολύ μεγαλύτερα από εκείνα που όριζαν οι άδειες, σε περίπτωση που δεν βρισκόταν στα μέτρα της άδειας (αν υπήρχε και αυτό) σταγόνα νερού.
Μέχρι που τελικά η θάλασσα εισχώρησε στο μεγαλύτερο μέρος των γεωτρήσεων οπότε κάθε άντληση ήταν περιττή, αφού θαλασσινό νερό μπορούσε να βρει ο οποιοσδήποτε χωρίς να κάνει τρυπανιά.
Και αυτό το αναφέρουμε βλέποντας την τσιμεντένια πλατφόρμα, επικάλυψη δημοτικής γεώτρησης του τότε Δήμου Άνω Σύρου στη Πάνω Μεριά. Υπάρχει για να θυμίζει στους διερχόμενους κάποιας ηλικίας ότι «τω καιρώ εκείνω» ο Δήμος έφτασε τα τρυπάνια στα 150 μέτρα περίπου (στη στάθμη της θάλασσας) , δεν βρήκε νερό και όταν κατέβηκαν πιο κάτω ξαφνικά τα τρυπάνια γύριζαν τρελά γιατί άνοιγαν… αέρα κοπανιστό, επειδή βρέθηκαν σε απύθμενη κενή τρύπα.
Όταν τέλειωσαν και τα τελευταία στελέχη τρυπανιών, χωρίς αποτέλεσμα και η τρύπα αποδεικνυόταν άπατη, σταμάτησαν, έκλεισαν ερμητικά το στόμιο της γεώτρησης και από δω πήγαν κι άλλοι.
Είπαμε «τω καιρώ εκείνω», πριν τη θάλασσα (που εισχωρούσε στις γεωτρήσεις) την οδηγήσουμε στα εργοστάσια αφαλάτωσης.
