Συριανή ναυτική ποίηση

Απ’ τη στεριά ο Νικολός καμένος,
μπαρκάρει ναύτης, καλοκαίρι.
Από μικρός ορφανεμένος,
νεκρό της Άνοιξης τ’ αγέρι.

Η μάνα κλαίει στο σκαλί
Κι η αδελφή,
στην πόρτα δακρυσμένη…
του χωρισμού,
το Χειμωνιάτικο, κουνάει το μαντήλι.

Παιδί μου ώρα σου καλή…..
Πότε θα ‘ρθει,
η ώρα η λατρεμένη
του γυρισμού,
στης αγκαλιάς μου, να σε σφίξω το κοχύλι.

Μέσα στη θάλασσα ο Νικολός, χαμένος,
του Φθινοπώρου ψάχνει κάποιο αστέρι..
Κι αποζητάει ο καημένος,
στης Άνοιξης το χώμα να τον φέρει.