Δύσκολο πράγμα η πολιτική. Και παρεξηγημένο. Μερικοί την βλέπουν σαν ένα παιχνίδι. Άλλοι σαν ένα ενδιαφέρον ταξίδι, σαν έναν πειραματισμό, σαν μια εμπειρία. Σαν μια παρτίδα σκάκι ή και τάβλι για τους πιο λαϊκούς. Άλλοι σαν μια πόρτα αυτοπροβολής, διασημότητας, φιλοδοξίας, ματαιοδοξίας («η καλύτερή μου αμαρτία» όπως έλεγε και ο Αλ Πατσίνο στην ταινία «Ο δικηγόρος του διαβόλου»).  Και ακόμα πιο δύσκολο το κυβερνάν.

Το αντιπολιτεύεσθαι είναι κάτι εύκολο. Και η διαμαρτυρία το ίδιο. Είναι ανέξοδη και ακίνδυνη. Το γνωρίζουμε, από τότε που ήμασταν νέοι διαδηλωτές και θιασώτες των δρόμων. Η διαμαρτυρία  προβάλλει τους αντιπολιτευόμενους ως «επαναστάτες» ή ως «ήρωες», ως δημοφιλή είδωλα για τις μάζες, επομένως και πάλι η καλύτερη αμαρτία του διαβόλου, η ματαιοδοξία, είναι παρούσα…

Το να είσαι στην ηγεσία και να έχεις την ευθύνη ενός λαού, ενός έθνους, μιας χώρας, ενός κράτους, μιας πόλης, αυτό πραγματικά είναι κάτι πολύ δύσκολο.

Το να διαμαρτύρεσαι είναι ανακουφιστικό και εκτονωτικό. Και οπωσδήποτε πιο απλό-απλοϊκό από το να κυβερνάς, να πρέπει να παίρνεις αποφάσεις, να σπάς αυγά, να συγκρούεσαι με συμφέροντα, κι ακόμα πιο δύσκολο να ασκείς εξουσία με σοφία και σύνεση, χωρίς αυταρχισμό, υπηρετώντας την πατρίδα σου, το κοινωνικό σύνολο και το λαό σου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η αντιπολίτευση δεν είναι αυτοσκοπός. Και δεν μπορεί να σημαίνει μόνον άρνηση. Και δεν μπορεί να υπηρετεί μόνον προσωπικά συμφέροντα, καρέκλες και φιλοδοξίες που καμιά φορά είναι και ματαιοδοξίες.

Η πολιτική, τόσο για τους κυβερνώντες όσο και για τους αντιπολιτευομένους, πρέπει να υπακούει σε κάποιους κανόνες, που να υπηρετούν τις αξίες και τις αρχές της δημοκρατίας, αφού υποτίθεται πως οι εκλεγμένοι άρχοντες βρίσκονται στους θώκους τους για να υπηρετούν και να προστατεύουν τα συμφέροντα της κοινωνίας και της χώρας τους.

Δυστυχώς όμως αυτό που λέγεται πολιτικός πολιτισμός είναι ανύπαρκτος, ιδιαίτερα στις μέρες μας. Χτυπήματα κάτω από το τραπέζι, αριβισμός, ίντριγκες, χρησιμοποίηση αθέμιτων και ανήθικων μέσων προκειμένου κάποιοι να διατηρήσουν τις καρέκλες τους και κάποιοι άλλοι να τις αρπάξουν. Η έκπτωση αυτού του πολιτικού πολιτισμού, είναι που σπρώχνει μεγάλες μάζες στα άκρα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Ωστόσο, αυτό είναι και το στοίχημα: Οι πολιτικοί από αριβίστες να γίνουν καθοδηγητές για τους λαούς και τις κοινωνίες, ώστε να εξελιχθούν τα άτομα και τα κοινωνικά σύνολα σε συνειδητούς πολίτες που εργάζονται και λειτουργούν  για το κοινό καλό. Για να γίνει αυτό, χρειάζονται ικανές και τίμιες πολιτικές ηγεσίες που δεν θα χαϊδεύουν αυτιά και θα υπηρετούν αρχές και αξίες χωρίς να υπολογίζουν το όποιο κόστος.

Γι αυτό πρέπει όσοι ασχολούνται με την πολιτική να προσέχουν τι λένε και πώς το λένε. Κι ακόμα καλύτερα, να λένε λίγα και να κάνουν πολλά. Και να τολμούν, να ρισκάρουν στις αποφάσεις που παίρνουν, με γνώμονα πάντα το όφελος του συνόλου των πολιτών που κατοικούν σ’ αυτό τον τόπο, μακριά από αυταρχισμούς και νεποτισμούς.

Λέμε πολλά, όλοι, και πράττουμε ελάχιστα. Επειδή στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα, επειδή αυτός ο τρόπος λειτουργίας και αυτή η νοοτροπία μας βολεύει.

Κι ακόμα, δεν έχουμε ακόμα κατακτήσει την κουλτούρα της συνεργασίας,  απαραίτητη για να υλοποιηθούν ιδέες και οράματα. Πάνω από δύο έλληνες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, μόνο να συζητάνε-και συνήθως να τσακώνονται- στα καφενεία. Έτσι έχουμε διαπαιδαγωγηθεί όλοι. Αλλά χωρίς συνεργασία, δεν χτίζεται τίποτα, δεν δημιουργείται τίποτα, μόνο καταστρέφεται.

Οι τωρινές εκλογές λοιπόν, ιδιαίτερα οι αυτοδιοικητικές, με την εφαρμογή της απλής αναλογικής, είναι ένα μεγάλο στοίχημα ωριμότητας και συνεργατικότητας. Για όλους, σε όποια παράταξη και αν βρίσκονται.