Ένα θρησκευτικό μνημείο, το οποίο είναι αφιερωμένο στα νέα παιδιά που βιάστηκαν να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια εγκαινιάστηκε πριν μερικές μέρες στην περιοχή «Μαντελιδοπή» της Σύρου.
Πρόκειται για έναν μεγάλο ξύλινο Σταυρό ο οποίος, από το σημείο στο οποίο έχει τοποθετηθεί, δεσπόζει στην ευρύτερη περιοχή του Μάννα, της Ερμούπολης και των Αγίων Αναργύρων.
Δοξολογία και εγκαίνια μνημείου για νέους ανθρώπους που έφυγαν από κοντά μας στην περιοχή Μαντελιδοπή της Σύρου. Τον Σταυρό και το μνημείο κατασκεύασε ο πρώην πρόεδρος της Κοινοτητας Μάννα Νίκος Ροσσολάτος στην μνήμη της εγγονής του Κατερίνας.
Geplaatst door Logotypos.gr op Woensdag 30 september 2020
Εμπνευστής του όλου εγχειρήματος ο πρώην αντιδήμαρχος Ερμούπολης και πρώην κοινοτάρχης Μάννα Νίκος Ροσσολάτος, ο οποίος ιδία δαπάνη θέλησε να δημιουργήσει ένα θρησκευτικό μνημείο στη μνήμη τόσο της εγγονής του Κατερίνας, την οποία έχασε στο πρόσφατο παρελθόν, όσο και άλλων νέων παιδιών που έφυγαν νωρίς απ’ τη ζωή.
Όπως ο ίδιος δηλώνει στο «Λ», αντίστοιχο μνημείο, το οποίο καταστράφηκε από τον χρόνο, είχε δημιουργήσει ο ίδιος σε παραπλήσιο σημείο της περιοχής, σημειώνοντας ότι κατά τραγική σύμπτωση σε φωτογραφίες από την κατασκευή του, στην βάση εκείνου του Σταυρού απεικονίζεται η κόρη του Μανταλένα (μικρό κοριτσάκι τότε), στη μνήμη της κόρης της οποίας κατασκευάστηκε το μνημείο τώρα.
«Ουσιαστικά το εγχείρημα αυτό το είχαμε ξεκινήσει πριν 41 χρόνια, ως μια ιδέα φίλων και εργαζόμενων στο Νεώριο. Αποφασίσαμε τότε να φτιάξουμε έναν Σταυρό στην κορυφή του βουνού (Μαντελιδοπή) και με τη βοήθεια αρκετών φίλων το κάναμε πράξη. Και στις δύο περιπτώσεις (σ.σ. τότε και σήμερα) ο Σταυρός βρίσκεται μέσα σε περιουσίες ιδιωτών. Στην πρώτη περίπτωση ο Σταυρός ήταν από μπετόν ενώ στην δεύτερη από ξύλο. Το μπετό ως γνωστόν δεν κρατάει πολύ, παρεμπιπτόντως όμως αυτό το έργο άντεξε καμιά 35αρια χρόνια μέχρις ότου καταρρεύσει. Έτσι, πριν από 7-8 μήνες – μετά το θάνατο της εγγονής μου – επισκέφθηκα τον παλιό σταυρό όπου είχαμε γράψει ποιοι και πότε τον κατασκευάσαμε. Η χρονιά ήταν το 1979, δηλαδή 41 χρόνια πριν, ενώ βρήκα και τις φωτογραφίες που είχαμε βγάλει εκείνη την εποχή. Έχοντας φτιάξει το εκκλησάκι, το οποίο ονόμασα «σπίτι των Αγγέλων» – αφιερωμένο κι αυτό στα παιδιά που έφυγαν πρόωρα από τη ζωή – αποφάσισα να ανακατασκευάσω τον σταυρό με καλύτερο τρόπο από ξύλο, ώστε να αντέξει στον χρόνο. Επιλέξαμε, όμως, μια άλλη κορυφή, καθώς η προσέγγιση στο παλιό σημείο – για πολλούς λόγους – ήταν απαγορευτική. Ρώτησα τότε τον κ. Βενέδικτο Μαραγκό αν μπορούσα να τον κατασκευάσω σε τμήμα ιδιοκτησίας του και η απάντηση του ήταν καταφατική. Ευχαριστώ δημόσια τόσο τον ίδιο όσο και την οικογένεια του και εύχομαι να είναι πάντα καλά και να τους προστατεύει ο Σταυρός. Έριξα πάρα πολύ δουλειά. Χάραξα κατ’ αρχήν το μονοπάτι. Εν συνεχεία δημιούργησα μια υποδομή στην κορυφή του βουνού, Στην προσπάθεια αυτή με βοήθησε πολύ το αλογάκι μου, με το οποίο ανέβασα τσιμέντα, αμμοχάλικα και άλλα υλικά. Ακολούθως πολλοί φίλοι με βοήθησαν στο στήσιμο του σταυρού. Όσον αφορά τα έξοδα, αυτά καλύφθηκαν εξ ολοκλήρου από εμένα. Το κόστος ήταν μεγάλο, όμως στα δύο τελευταία χρόνια που πενθώ για την εγγόνα μου, είπα ότι αυτά τα χρήματα που δαπανούσαμε έξω, τρώγοντας και διασκεδάζοντας, κάτι που δεν κάνουμε αυτή τη στιγμή, θα τα διαθέσω στην μνήμη της. Ήθελα να υπάρχει κάτι να το θυμούνται όταν φύγω κι εγώ από τη ζωή.
Ο φωτισμός του μνημείου αποτέλεσε το μεγαλύτερο κόστος, ωστόσο νομίζω ότι άξιζε τον κόπο γιατί όσοι το βλέπουν μου λένε ότι είναι πανέμορφο το βράδυ. Η πρόσβαση στο σημείο είναι εύκολη και η θέα από κει πανέμορφη. Βλέπεις φάτσα κάρτα το Μάννα, την Ερμούπολη και τους Άγιους Ανάργυρους και είμαι πολύ ευχαριστημένος για το αποτέλεσμα. Δίπλα στον σταυρό τοποθετήσαμε και έναν ιστό με την ελληνική σημαία. Έχω μεγάλη αδυναμία στην πατρίδα και δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι χωρίς την ελληνική σημαία. Έχω πρώτα τη σημαία και μετά τη θρησκεία.
Στα εγκαίνια, λόγω κορωνοϊού, δεν κάλεσα πάνω από 40 άτομα. Δεν θέλαμε πολύ κόσμο γι’ αυτό τον λόγο» λέει στην σύντομη αναδρομή του στο χρονικό κατασκευής των δύο μνημείων.
Να σημειωθεί ότι λόγω αδυναμίας του εφημέριου της ενορίας Μάννα π. Αντώνη Χάλαρη να παραστεί στα εγκαίνια, την δοξολογία τέλεσε ο εφημέριος της Ποσειδωνίας π. Πέτρος Πρίντεζης, ενώ αξίζει να αναφερθεί ότι ο μουσικός Νίκος Μπουγιούρης έπαιξε με την τρομπέτα του το τραγούδι “Silencio”.
«Όλοι μαζί το γιορτάσαμε, θυμηθήκαμε και νιώσαμε γαλήνια αισθανόμενοι ότι κάτι κάναμε γι’ αυτά τα παιδιά που έφυγαν νωρίς», τονίζει ο κ. Ροσσολάτος, σημειώνοντας πως κατά διαστήματα θα πραγματοποιούνται κάποιες δράσεις εκεί, όπως ο δρόμος του Σταυρού, ώστε να υπάρχει κάποια κινητικότητα.
