Ποιος συμφωνεί με την άποψη του Ουάιλντ, ότι η τέχνη προπορεύεται και η ζωή ακολουθεί, ως τελευταία και καταϊδρωμένη μιας ανώτερης δύναμης;
Αν ναι, τότε δεν συμφωνεί ότι η ζωή και η Τέχνη συνδέονται αλληλοτροφοδοτούμενες και το κάθε μέρος αναδημιουργείται μέσα από το άλλο. Είναι ένας προβληματισμός, γιατί η αλήθεια είναι ότι παράγουμε τέχνη για να συλλάβουμε το μέγεθος και το βάθος της ζωής και αναδημιουργούμε την πραγματικότητα κατ’ εικόνα αυτού που κατασκευάσαμε.
Γιατί οι αυτόφωτοι δημιουργοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι η τέχνη παίρνει αφορμή από τη ζωή, και ύστερα ανυψώνεται στο αιώνιο, δίνοντας νέο σχήμα στον ρου των πραγμάτων.
Όσοι λοιπόν βρεθήκαμε στην εκδήλωση του Λυκείου των Ελληνίδων Σύρου με προσκαλεσμένη τη Ζωή Τηγανούρια στο θέατρο Απόλλων εντυπωσιαστήκαμε από την καλλιτέχνιδα που επιβεβαίωνε τον ορισμό «αυτόφωτος».
Επί δυο ώρες παρακολουθούσαμε ένα λευκό φόρεμα να λικνίζεται και να παθιάζεται στη σκηνή.
Ένα κορίτσι να σηκώνει περίπου 8 κιλά που φάνταζαν στα μαγικά της χέρια, ελαφριά σαν πούπουλα.
Κατέβαινε τα σκαλοπάτια, πλησίαζε το κοινό, προχωρούσε στο διάδρομο, ανέβαινε ξανά στη σκηνή, μετέδιδε τη θέρμη της, παράσερνε στους ρυθμούς της, συνοδευόταν από ρυθμικά παλαμάκια και χαμόγελα ευφροσύνης και δεν μπορούσε να χωρέσει σε καλούπια και περιορισμούς.
Έδειχνε ξεκάθαρα ότι είναι από τους δημιουργούς των οποίων η σκέψη είναι μακριά από την πεπατημένη και ανοίγουν νέους δρόμους που θα ακολουθήσουν οι επόμενοι.
Η Ζωή πρόδιδε ότι στη ζωή της γράφει μουσική σε λευκές κόλλες οδικούς χάρτες και διακρίνει διαμάντια εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν λάσπη.
Οι ιδέες της είναι πρωτοποριακές τόσο, ώστε να είναι και κατανοητές.
Έτσι, η συνάντηση της με το κοινό του θεάτρου Απόλλων ήταν μία εκρηκτική συνάντηση που παράλληλα είχε κάτι από τη μαγεία της πιο γιορτινής εποχής του χρόνου.
Η σκηνή μεταμορφώθηκε σε μαγικό χαλί το οποίο πέταξε, καλλιτέχνιδα και κόσμο ψηλά, πάνω από τα σύννεφα εκεί όπου οι μελωδίες του ακορντεόν συναντούν το κινηματογραφικό Χολιγουντιανό «TangoShalom» της Ζωής Τηγανούρια.
ΔΗΛΑΔΗ την ταινία που κέρδισε βραβεία σε κορυφαία κινηματογραφικά φεστιβάλ παγκοσμίως προωθώντας το διαχρονικό μήνυμα ειρήνης και αγάπης και εκείνη υπογράφει ως Συνθέτης τη μουσική επιμέλεια σε σκηνοθεσία του GabrielBolonga.
ΑΔΥΝΑΤΟΝ κάποιες στιγμές να πιστέψεις ότι αυτό το πλάσμα με το διαβολεμένο κέφι, το οποίο παρέσυρε τους θεατές στον πολύχρωμο κόσμο της, σε μια έκρηξη χαράς, σε μια γιορτή της μουσικής που θα αφήσει το φωτεινό σημάδι της στις συναυλιακές νύχτες του φετινού χειμώνα στη Σύρο, είναι αυτή η ίδια ελληνίδα συνθέτρια και σολίστ ακορντεόν η οποία άνοιξε τις τελευταίες συναυλίες του James Brown στο Θέατρο Λυκαβηττού στην Αθήνα και στο θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη, της απονεμήθηκε το Μετάλλιο Τιμής από την UNESCO και έχει παράλληλα ένα πλούσιο βιογραφικό με διεθνείς διακρίσεις.
ΤΙ να πω; Ναι. το ακορντεόν είναι ένας κόσμος από ήχους σε ένα όργανο, αλλά η Ζωή που εκπέμπει τον εσωτερικό της ήλιο, φωτίζει από μέσα προς τα έξω τόσο, ώστε να μεταδίδει μια απίστευτη ενέργεια.
ΓΙΑΤΙ ως αυτόφωτη, απεικονίζει και την παράδοση γύρω της καθώς τα νησιά μας, όπως η ίδια λέει, μεταδίδουν«το πρόσχαρο, το εύθυμο, το ευδιάθετο, το γλέντι, τη διασκέδαση, τη χαρά.. Αυτόν τον ανάλαφρο ρυθμό που με το που τον ακούς θες να σηκωθείς να χορέψεις».
ΑΝΑΜΕΙΓΝΥΕΙ μουσικές με παραδοσιακά ελληνικά στοιχεία αφήνοντας το πνεύμα της να εκφραστεί ελεύθερα, χωρίς να πατάει πάνω σε κάποια σχολή, ή συγκεκριμένη τεχνοτροπία.
ΔΕΝΕΙαργεντίνικους με ελληνικούς ρυθμούς, γιατί, φανταστείτε, διασκεύασε το παραδοσιακό «Μεσοπέλαγα Αρμενίζω» βάζοντας ρυθμούς και αρμονίες από τους ρυθμούς τους AstorPiazzolla.
ΤΑ μουσικά της κομμάτια ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, αποσπούν διθυραμβικά σχόλια καθώς και για τα ηχηρά μηνύματα που περνά μέσα από τις συνθέσεις της.
ΑΡΚΕΙ να σκεφτεί κανείς ότι η προσβασιμότητά της στα υψίπεδα της τέχνης ώστε να φτάσει να υπολογίζεται στους πιο περιζήτητους καλλιτέχνες, δεν στηρίζεται σε δημόσιες σχέσεις με δηθενιές.
ΜΟΝΗ της προσπαθεί και ξέρει ότι για να παραμείνει στην κορυφή, οφείλει με ασίγαστο πάθος να θεωρεί την επιτυχία σκαλοπάτι της εξέλιξής της.
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ τι σημαίνει η επιτυχία σε ένα κατεξοχήν ανδροκρατούμενο μουσικό κλάδο.
ΕΝ τέλει υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες οι οποίοι με έχουν επηρεάσει βαθιά κατά τη διάρκεια παρακολούθησης του ατέρμονου πλούτου της μουσικής.
ΑΝΑΜΕΣΑ τους και η επικοινωνιακή Ζωή Τηγανούρια από την Σαμοθράκη.
Ησυμβολή της στη μουσική καθώς και η εφευρετικότητά της είναι λίγα από τα θελκτικά χαρακτηριστικά της .
ΣΥΝΘΕΤΗΣ, σολίστ Ακορντεόν και performer, σπάει την τυποποίηση και εκφράζει κάτι πηγαίο και ανατρεπτικό αλλά μέσα από μια μέθοδο και μια ευλάβεια.
ΑΥΤΟ είναι κατά τη γνώμη μου γενικότερα το νόημα στην τέχνη.
ΝΑ είναι ένα βήμα από τη φύση και τις ρίζες προς το άπειρο.
ΚΑΙ η Ζωή Τηγανούριαμε έμπνευση από τον πλούτο της μουσικής μας παράδοσης μετουσιώνει το ήθος της σ’ ένα σύγχρονο, ενδιαφέρον, πολυδιάστατο, εντελώς προσωπικό γνώρισμα και κυρίως: Προτείνει την «επιστροφή στις ρίζες» όχι ως στέρφα αντιγραφή μελωδιών, ηχοχρωμάτων και μοτίβων, αλλά ως ζωντανό και καρποφόρο διάλογο με το παρελθόν.
