ΤΑΞΙΔΙ στον κόσμο με  φωτογραφίες αναρτημένες παντού, με τοπία εξωτικά και  μουσικές που σε προκαλούσαν να χορέψεις.

ΑΣΙΑ, Ρωσία, Αφρική, Μεξικό, Βραζιλία, Ισπανία,  Ελλάδα και τόσα παιδιά σε μια πανδαισία χρωματικών ενδυμασιών και εικόνων  που τις έκαναν μαγικές οι ηλιόλουστες ….. Αχτιδούλες.

Η Χρυσή, η Χρυσαλίδα, η Χρυσαφένια, η Χρυσοστόλιστη . Αυτές που όλες έφυγαν σκαστά για να μας ταξιδέψουν σε άγνωστα μέρη και γνωστά.

ΔΙΑΠΕΡΑΣΑΝ τα σύννεφα, ανέβηκαν αστραπιαία τις αγγελικές σκάλες του ουρανού και με προφανή έμπνευση άγγιζαν ακροπατητί  με το μαγικό ραβδάκι τους τις χώρες του κόσμου για να μας παρουσιάσουν το.. υπερθέαμα..

ΓΕΜΙΣΕ η μεγάλη αυλή του νηπιαγωγείου «Κ Μαρούλη» από παιδιά χωρισμένα σε ομάδες και χώρες.

ΑΠΟ το αποτέλεσμα θα’ λεγε κανείς πόσο πολύ εργάστηκαν παιδιά, εκπαιδευτικοί και γονείς.

ΓΙΑΤΙ και οι ενδυμασίες της κάθε χώρας απαιτούσαν φαντασία, μεράκι, χρήματα.

ΑΥΤΗ τη φορά η υποδοχή του καλοκαιριού ήταν αφιερωμένη στην  αγάπη και τη φιλία των λαών.

ΔΥΣΚΟΛΟ εγχείρημα να αποτυπωθεί μέσα σε μισή ώρα από τα «νηπιάκια» το στίγμα κάθε χώρας, που βρίσκεται, ας πούμε, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, και που αποδόθηκε με γλυκύτητα έτσι ώστε να φανεί όλη η γη μια παρέα.

ΜΕΞΙΚΟ, Ασία, Βραζιλία, Αφρική, Ρωσία, Ισπανία, Ελλάδα και Θέ μου τι δροσερή, τι αγνή ομορφιά ήταν αυτή!

ΠΩΣ χόρευαν τη Μεξικάνικη μουσική με τα σομπρέρο τους, τα  φουσκωτά παντελόνια, τα  πόντσο, τις μακριές φούστες και τις κοντές μπλούζες! Πώς κατάφερναν να πιάνουν το ρυθμό με τις τρομπέτες τους  προσπαθώντας το ένα να χορεύει  καλύτερα από το άλλο!

ΧΩΡΙΣ να το θέλουμε, μεταφερθήκαμε στη χώρα που υπάρχει διάχυτη η χαρά της ζωής, η διάθεση για γιορτή. Πολύ ωραία το είπε η αχτίδα Χρυσή:  «Λέω να πάμε Μεξικό/ είναι χώρα με πολιτισμό/ όταν πηγαίνω εκεί/ νιώθω πως βρίσκομαι σε άλλη εποχή ..»

ΜΗΠΩΣ δε βρεθήκαμε σε άλλη εποχή βλέποντας στα…. πόδια μας την μακρινή Ασία;

ΠΟΝΗΡΑ σχιστά ματάκια, μικρά βηματάκια, σατέν σε παλ χρωματισμό κιμονό τυλιγμένα με «obi» και φαρδιά μανίκια, κότσοι με ξυλάκια, σαγιονάρα και  βεντάλιες για τη ζέστη οι.. κυρίες..

ΚΑΙ οι… κύριοι , ντυμένοι πραγματικοί Ασιάτες με συντονισμό και χαμόγελα σχημάτισαν το σύμβολο της Ανατολής, το σύμβολο της δύναμης και τη χάρης, του θάρρους και την ανδρείας, του ηρωισμού και της υπομονής, της ευγένειας και της θεότητας. Τον Κινέζικο Δράκο. Και όλα αυτά με απαλή χαλαρωτική σχεδόν μυστικιστική  μουσική….

ΠΟΥΣ ΑΠΣ τώρα, με τη Χώρα του πάθους  για όλα.

ΓΙΑ δουλειά, για χορό, για  μουσική, για ζωή.

ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ, νοστιμάδα, ελκυστικά χρώματα και πολύχρωμοι σχεδιασμοί. Σάμπα προς τιμή των θεών του έρωτα και της γονιμότητας και όλα ξεκινούν με  χαμόγελο αφού μουσική και χορός, είναι το απόλυτο βραζιλιάνικο δίδυμο..

ΧΑΡΜΑ οφθαλμών τα μικρά να παίζουν μαράκες  και εν τέλει, ναι, μας έρχεται στο νου ότι οι Βραζιλιάνοι ζουν από τη ζωντανή γρήγορη μουσική με την μουσική και από τον χορό με το χορό, όπως μας λέει η πρώτη αχτιδούλα: »Συνεχίζουμε με την Βραζιλία που βρίσκεται στη Νότιο Αμερική χώρα μαγική, χώρα τροπική  για κάθε κύριο και κυρία»…

ΑΣ ΠΑΜΕ και στην Αφρική/ μια ήπειρο μοναδική/ με πολλές χώρες και αντίθετες αιώρες/  πολλή ζέστη κάνει εκεί/ και η κουλτούρα  είναι διαφορετική… είπε η δεύτερη Αχτίδα.

ΆΓΓΙΞΕ με το μαγικό ραβδάκι της και…. Έκλεψαν την παράσταση οι αληθινές Αφρικάνες  με τα γήινα χρώματα μαντηλιών, τα  καταπληκτικά δεσίματα στο κεφάλι και στη μέση αλλά και τα καλαίσθητα γύρω από το σώμα και το λαιμό κολιέ που τις έκαναν ακόμη πιο όμορφες.

ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΕΣ μικρές υπάρξεις  με όμορφα πρόσωπα που χόρευαν παίζοντας τάμα.

ΝΑ μια ευλογημένη  Ήπειρος που γέμισε το χώρο από μουσική τυμπάνων και χορούς εξωτικούς .

ΚΑΙ από τη τόση ζέστη, στο τόσο κρύο. Πώς το είπε η Χρυσή;  «Στην Ευρώπη  ήλθε η ώρα/ να ταξιδέψουμε τώρα / ας ξεκινήσουμε από τη Ρωσία / Μια Χώρα μαγική μα και πάντα κρύα»…

ΤΙΑΡΕΣ, ζωνάρια κόκκινα και να τα ζευγάρια με τα χέρια τεντωμένα και το βάδισμα χήνας. Ρωσικός χορός και μπαλαλάικα. Τα κορίτσια χορεύουν με  χάρη  και κλείσιμο της κεφαλής.

ΤΑ αγόρια με πηδήματα, βαθιά καθίσματα, πολλαπλά χτυπήματα χεριών- ποδιών και  στροφές στον αέρα.  Αυτοί είναι οι χοροί της Ρωσίας .

ΖΩΗΡΟΙ, δυναμικοί εντυπωσιακοί που ζεσταίνουν τη ψυχή και το σώμα.

ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΑΜΕ πόση δουλειά χρειάστηκε με τα νήπια γι αυτό το αποτέλεσμα και φυσικά αυτό το παρατεταμένο χειροκρότημά πόσο δικαιολογημένο ήταν!

ΚΑΙ μετά γέμισε ο χώρος κόκκινο και φλόγα. Κότσοι ψηλοί με λουλούδια στο κεφάλι. Πορφυρές φούστες και δαντέλα. Τα χέρια γυμνά και το κεφάλι ψηλά. Οι κλακέτες άνοιξαν τις φαρδιές φούστες και η σκέψη τρέχει στον ταυρομάχο στην αρένα .. με το τίναγμα της φούστας και τα παλαμάκια στο ρυθμό του  φλαμένκο .

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ το 2010 η UNESCO συμπεριέλαβε το φλαμένκο στον κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας…

ΚΑΙ ιδού η επιστροφή από το ταξίδι μας στον κόσμο. «Ας γυρίσουμε στην Ελλάδα. Τη χώρα με την ατέλειωτη λιακάδα/ με τη φυσική ομορφιά στα βουνά και τα νησιά..»

ΚΑΙ βρόντηξε η γης με παραδοσιακή νησιώτικη μουσική….

«ΜΑΤΙΑ σαν και τα δικά σου δεν υπάρχουν στο ντουνιά/ κι όποιος τα γλυκοφιλήσει/ χάρο δε φοβάται πια/ Άσε με να τα φιλήσω/ μην και βρω τη γιατρειά/ για να βγάλω το σαράκι/ που μου τρώει την καρδιά».

ΤΟ χορό άνοιξαν οι  νησιωτοπούλες , με το μαντήλι στο κεφάλι, την υπέροχη νησιώτικη ενδυμασία, τα χέρια στη μέση και τους γοφούς να «σπάνε» ρυθμικά ..

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ οι βρακοφόροι με το φαρδύ πουκάμισο, το φέσι,  το γιλέκο, το ζωνάρι και να το μαντηλάκι το άσπρο να ανεμίζει και να γεμίζει ο τόπος Ελλάδα  και να σιγοτραγουδούν μικροί και μεγάλοι…

ΜΕ αυτούς τους ελληνικούς ήχους έκλεισε η εκδήλωση γιατί ήδη είχε αρχίσει το λυκόφως να δηλώνει παρουσία και οι αχτιδούλες μας που το είχαν σκάσει, έπρεπε να επιστρέψουν…

«ΤΟ ταξίδι μας φτάνει ως εδώ/ Ο κόσμος είναι ατέλειωτος θαρρώ/  ο πατέρας ήλιος μας φωνάζει/ πρέπει να γυρίσουμε πριν το καταλάβει / ελπίζουμε να περάσατε καλά / και να μας καμαρώσατε όooλα τα παιδιά»

ΌΛΑ, μα όοολα τα παιδιά, αγκαλιάστηκαν και με τα χεράκια τους αγκάλιασαν όλες τις χώρες του κόσμου.

ΩΣ δια μαγείας χώρεσε όλη η γη στη μικρή αυλή του σχολείου.

ΕΓΙΝΕ ο κόσμος μια παρέα.

ΚΑΙ ήταν αυτά που έστειλαν ένα αγνό μήνυμα ενότητας, συναδέλφωσης και φιλίας στους τρανούς τούτου του κόσμου.

ΜΕΣΑ από την αθωότητα και τον πολιτισμό φυσικά, έδειξαν – χάριν των δασκάλων και γονέων τους- ότι αυτός είναι που διαμορφώνει  την ειρηνική  συμμετοχή σε κοινά «θέλω» των λαών και τον σεβασμό των ιδιαιτεροτήτων.

ΜΕ κιβωτό τη μουσική, το χορό, τις ενδυμασίες, την κουλτούρα,  μας θύμισαν ότι μπορούν να γεφυρωθούν οι καρδιές των μεγάλων με φιλία και αγάπη.

 ΑΥΤΕΣ είναι  που μπορούν να ταξιδεύουν χωρίς σύνορα και να αγκαλιάζουν όλη την οικουμένη.

ΓΙΑ μια ακόμη φορά τα παιδιά μας δίδαξαν ότι η πραγματική αξία στη ζωή είναι και η  ειρήνη και η  ενότητα.

ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ το δρόμο του καλοκαιριού μας -μέσω αυτής της εκδήλωσης- μας είπαν σε δίστιχα ποιητικά  ότι βήμα- βήμα μπορούμε να χωρέσουμε το όραμα για μια γη αγαπημένη….

Μπράβο!