Την αγωνία της για την σταδιακή ερημοποίηση της Πηγάδας, μιας γειτονιάς που κάποτε έσφυζε από ζωή λόγω και της λειτουργίας του πρώην 3ου Δημοτικού Σχολείου, εξέφρασε στον “Λ” η Κατερίνα Κομνηνού, κάτοικος της περιοχής που πρόσφατα μετακόμισε κι εκείνη για την Κρήτη, θέτοντας ξανά στο τραπέζι την παλιά πρόταση για μετατροπή της οδού Βαφειαδάκη σε δρόμο τουλάχιστον έως την Πηγάδα ή – και ακόμα – μέχρι το Βροντάδο.
“Η οδός Στ. Βαφειαδάκη καταλήγει σε μια όμορφη γειτονιά, που – λόγω του πηγαδιού που υπάρχει στη μέση – οι ντόπιοι την αποκαλούν Πηγάδα.
Εκεί κάποτε ζούσαν πολλές οικογένειες και γενικά ήταν μια πολύ ζωντανή περιοχή. Στα μέσα του ΄90 όμως άρχισε η παρακμή της. Οι κάτοικοι δεν ήθελαν πια τα σκαλιά και σταδιακά έφυγαν πολλοί κάτοικοι από την περιοχή, αφήνοντας τα σπίτια τους εγκαταλελειμμένα, χωρίς να τα νοικιάσουν ή να τα επιδιορθώσουν, με αποτέλεσμα με το πέρασμα του χρόνου να έχει γεμίσει η γειτονιά με επικίνδυνα ερειπωμένα σπίτια, που αποτελούν εστίες μόλυνσης και είναι επικίνδυνα για τα παιδάκια που παίζουν. Ειδικά, τώρα που έχει αέρα, είναι πολύ πιθανό να τους έρθει κανένα παράθυρο στο κεφάλι. Πλέον, οι οικογένειες που συνεχίζουν να ζουν εκεί είναι μετρημένες στα δάχτυλα.
Εν τω μεταξύ, είχαμε έρθει σε επικοινωνία με την Πολεοδομία για ένα σπίτι ερείπιο που ήταν πάρα πολύ κοντά στο σπίτι μας και επειδή οι κληρονόμοι δεν είχαν τα χρήματα για να το αποκαταστήσουν, τοποθετήθηκαν από τον Δήμο κάποια κάγκελα που είναι εξίσου επικίνδυνα. Να φανταστείτε ότι βγαίνουμε από το σπίτι και φοβόμαστε μην πέσει τίποτα στο κεφάλι μας.
Ερειπωμένα σπίτια και …η χαμένη ευκαιρία
Πώς, όμως, οδηγήθηκε μια πανέμορφη γειτονιά πολύ κοντά στο Κέντρο σε ερημοποίηση;
Πρόκειται για παραμέληση; Μειώθηκαν οι ψηφοφόροι, οπότε μειώθηκε και το ενδιαφέρον των Δημοτικών Αρχών;
Η εγκατάλειψη, πάντως, της περιοχής άρχισε σταδιακά να παίρνει σάρκα και οστά από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και ολοκληρώθηκε όταν έκλεισε και το πρώην 3ο Δημοτικό Σχολείο της Πηγάδας, που ήταν πνεύμονας ζωής για την γειτονιά. Τότε η κατάσταση χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο.
Εμείς οπωσδήποτε χαρήκαμε με την είδηση ότι γίνονται έστω και τα πρώτα βήματα για την επαναλειτουργία του καθώς πιστεύουμε ότι θα ξαναζωντανέψει η περιοχή. Κι αν δεν μπορεί τελικά να χρησιμοποιηθεί αυτό το κτήριο ως σχολική υποδομή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξίσου και ως πολιτιστικός χώρος.
Ωστόσο, πριν από 30 χρόνια, όλοι μαζί ως γειτονιά, είχαμε κάνει αίτημα να γίνει δρόμος η οδός Βαφειαδάκη έστω μέχρι ένα σημείο στην Πηγάδα και όχι μέχρι πάνω στο Βροντάδο, στο γηπεδάκι του Μπαρούμη, για να εξυπηρετεί την πλειοψηφία των περιοίκων. Θυμάμαι, μάλιστα, όταν ήμουνα μικρή, ότι είχε έρθει και η τότε νομάρχης Ελισάβετ Παπαζώη για να κάνει κάποιους επιτόπιους ελέγχους, ενώ το θέμα είχε τεθεί και σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, το οποίο τελικά καταψήφισε την πρόταση των κατοίκων με το σκεπτικό ότι δεν ήθελαν να αλλοιώσουν το παραδοσιακό στοιχείο των πλακών και του γρανίτη. Κι όμως, αυτό καταδίκασε ολόκληρη τη γειτονιά, όπως αποδείχτηκε αργότερα με τα χρόνια. Ερήμωση πλήρης.
“Να γίνει έστω και τώρα δρόμος η Βαφειαδάκη μέχρι την Πηγάδα”
Εμείς την πονάμε την γειτονιά και λυπούμαστε που την βλέπουμε σε αυτή την κατάσταση. Μαραζώνει η γειτονιά καθώς δεν έχει κόσμο, κι ενώ υπάρχουν μερικά ωραία σπίτια που βρίσκονται σε καλή κατάσταση, δεν υπάρχει καθόλου ζήτηση και μένουν ακατοίκητα καθώς δεν είναι καθόλου εύκολη η πρόσβαση με τόσα σκαλιά.
Όλο αυτό, λοιπόν, έχει κάνει ζημιά στην περιοχή γιατί είτε για να τα επισκευάσεις με σκοπό να τα ενοικιάσεις ή να τα πουλήσεις, απαιτεί πολλά χρήματα γιατί δεν έχει δρόμο προκειμένου να έρθει κάποιο φορτηγάκι. Πρέπει να φτιάξουν ράμπες και άλλες κατασκευές ή να φέρνουν γαϊδουράκια για να ξεμπαζώσουν ή να μεταφέρουν τα απαραίτητα οικοδομικά υλικά… Είναι, λοιπόν, πολυέξοδο και ο καθένας το σκέφτεται για να ξεκινήσει μια τέτοια διαδικασία, οπότε το ένα φέρνει το άλλο με αποτέλεσμα την ερημοποίηση και υποβάθμιση της περιοχής. Άρα, το ζητούμενο είναι να γίνει κάτι με την “Βαφειαδάκη” και να επεκταθεί ο δρόμος ως την Πηγάδα και ακόμα πιο πάνω αν γίνεται.
Μπορεί να με πείτε ονειροπόλα, όμως ακόμα πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα για να σωθεί! Ελπίζω κάποια στιγμή να ασχοληθούν αυτοί που πρέπει και η Πηγάδα να βρει την παλιά της ζωντάνια!
