Μια φορά κι έναν καιρό τα παιδιά μεγάλωναν ακούγοντας ή διαβάζοντας παραμύθια. Οι γονείς αγόραζαν στα παιδιά τους βιβλία, φροντίζοντας στη μικρή ηλικία να τους δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσουν παλιά και «σύγχρονα» παραμύθια και μύθους!
Πότε οι «Μύθοι του Αισώπου», πότε «Τα παραμύθια του Άντερσεν», «Τα παραμύθια της Χαλιμάς» από την Ανατολία, τις συλλογές παραμυθιών μέχρι τα λαϊκά παραμύθια από όλη την Ελλάδα, με όλα αυτά μεγάλωσαν, ανατράφηκαν και γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές παιδιών! Υπήρχαν βέβαια και οι γιαγιάδες που μάζευαν τα εγγονάκια δίπλα τους, ιδιαίτερα τις κρύες νύχτες του χειμώνα, δίπλα στο τζάκι ή το μαγκάλι και αφηγούνταν παραμύθια που κι εκείνες είχαν ακούσει ή συχνά αυτοσχεδιάζοντας δημιουργώντας δικά τους παραμύθια και ιστορίες που κρατούσαν αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών!
Στις ημέρες μας κάποιοι ενήλικες, ακόμη και παππούδες, θυμούνται τα παιδικά του χρόνια, τη γιαγιά τους και τα παραμύθια της! Όλοι οι ενήλικες, θα αναρωτηθείτε! Μάλλον, όχι! Οι περισσότεροι αναζητούν αλλού, διαφορετικά «παραμύθια» που νιώθουν ότι τους ικανοποιούν και τους προσφέρουν γνώσεις και πληροφορίες!
Στις ημέρες μας, που όλα μεταλλάσσονται, παραμύθια δεν λένε οι γιαγιάδες. Παραμύθια αφηγούνται και με πιο πειστικό τρόπο πρώτα-πρώτα τα λεγόμενα «Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης», έντυπα και ηλεκτρονικά, καθένα από τα οποία εξυπηρετεί οποιονδήποτε άλλο σκοπό, εκτός από την ενημέρωση! Έχουν τον ρόλο των «σύγχρονων παραμυθάδων»! Κάποτε οι άνθρωποι γνώριζαν ελάχιστα για το τι γίνεται στον κόσμο, διότι τα μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης ήταν ελάχιστα! Στις ημέρες μας μέγα πλήθος ηλεκτρονικών και μη πηγών ενημέρωσης, «βομβαρδίζουν» καθημερινά ακροατές και αναγνώστες σε βαθμό αυτοί να χάνονται και να …πνίγονται μέσα σε «ωκεανό» ειδήσεων και πληροφοριών, χωρίς να είναι σε θέση να διακρίνουν τις αλήθειες από τα ψέματα, τα σωστά από τα λάθη! Αφήστε και το άλλο! Ενώ στα παραμύθια της γιαγιάς το «καλό» στο τέλος θριάμβευε, στις σύγχρονες …αφηγήσεις κυριαρχούν φόνοι, ληστείες, επιθέσεις, παράτυπη συμπεριφορά νέων ανθρώπων (παραβλέποντας όσους έχουν να επιδείξουν κατορθώματα και επιτυχίες), ατυχήματα, δυστυχήματα, καυγάδες και τόσες άλλες «μαύρες» ειδήσεις που σου πλακώνουν την καρδιά! Σε βαθμό που αναρωτιέται κάθε λογικός ενήλικας, μήπως πρόκειται για οργανωμένο και …επιστημονικά ενορχηστρωμένο σχέδιο για να μη χρειαστεί να υπάρχουν σκεπτόμενοι και υπεύθυνοι πολίτες; Από κοντά και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης -που τελικά καθιστούν τους χρήστες τους κοινωνικά …μονόχνοτους και απομονωμένους- με την ανωνυμία όσων μπαινοβγαίνουν, παραπληροφορούν σκόπιμα και αποπροσανατολίζουν! Η απορία είναι ποιους εξυπηρετούν και τι «κέρδος» έχουν οι ίδιοι! Στην εποχή μας οι άνθρωποι «ταΐζονται» με παραμύθια αληθοφανή(;) που απροκάλυπτα αποσκοπούν στην «πλύση εγκεφάλου», προκειμένου να γίνονται αποδεκτά ως αλήθειες τα τόσα ψέματα που …σερβίρονται!
Και να ‘ταν μόνο αυτοί που αναφέραμε! Για σκεφτείτε πόσα ΘΑ, πόσες υποσχέσεις και «προγράμματα» εξαγγέλλονται από τους σύγχρονους παραμυθάδες-πολιτικούς! Όλοι υπόσχονται πως θα είναι οι καλύτεροι και πως καθένας από αυτούς μπορεί να σώσει τη χώρα από τους «άλλους» ψεύτες! Σήμερα οι εκδοτικοί οίκοι διστάζουν να εκδώσουν συλλογές παραμυθιών, διότι δεν μπορούν να …ανταγωνιστούν τους πολιτικούς!!! Προτιμούν να εκδώσουν «απομνημονεύματα» του ενός και του άλλου υπουργού, βολευτή, πολιτευτή, διότι κι αν δεν πουληθούν, γνωρίζουν ότι οι ίδιοι οι «συγγραφείς» θα αγοράσουν αρκετά αντίτυπα για να μοιράσουν στους …θαυμαστές ψηφοφόρους τους! Είπαμε, είναι οι σωτήρες της πατρίδας μας και πρέπει να γνωρίζουμε ποιοι, πότε και τι κάνουν για μας!
Κι όμως, ο Σουρής το είχε γράψει: «Οι Έλληνες πολιτικοί έχουν ως μόνιμο επάγγελμά τους τη σωτηρία της πατρίδος! Δι΄ ό και αποφεύγουν επιμελώς να τη σώσουν, διότι μετά θα μείνουν ανεπάγγελτοι»!
Όχι, πέστε μου! Άδικο είχε;
Σας χαιρετώ όλοι,
και σας φιλώ με αγάπη,
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
