Ήταν τέτοιες μέρες «σαν σήμερα», όταν στα 1709, κάποιος σκοτσέζος ναυτικός, ο Αλεξάντερ Σέλκιρκ, μετά από τέσσερα χρόνια σε κάποιο έρημο νησί λόγω ναυαγίου, εντοπίζεται και σώζεται, γεγονός που στάθηκε αφορμή και έμπνευση για να συγγράψει ο Ντάνιελ Ντεφόε το γνωστό μυθιστόρημα «Ροβινσών Κρούσος»!
Βέβαια, στις ημέρες μας τέτοιες ειδήσεις για «ναυαγούς που ανευρέθηκαν μετά από χρόνια απομόνωσης σε κάποιο ερημονήσι» είναι πολύ σπάνιες έως ανύπαρκτες, μιας και η τεχνολογία έχει σχεδόν τελειοποιήσει τα μέσα επικοινωνίας, ώστε εύκολα και γρήγορα να εντοπίζονται οι ναυαγοί είτε βρίσκονται σε σωστική λέμβο είτε σε κάποιο νησί! Άστε που και τα σύγχρονα πλοία, εξοπλισμένα με τα νεότερα τεχνολογικά «εργαλεία», αντέχουν περισσότερο!
Τι γίνεται, όμως, με τους «άλλους» Ροβινσώνες , αυτούς που μένουν «απομονωμένοι» όχι σε κάποιο νησάκι, αλλά εκείνους που ζουν σε μεγάλες πολιτείες, κατοικούν σε υπερσύγχρονες πολυκατοικίες με πλήθος ενοίκων και κυκλοφορούν καθημερινά στο δρόμο, στα μέσα συγκοινωνίας, στα γραφεία, στα εργοστάσια, ακόμη και σε «γιορτές», «παρελάσεις» και λογής-λογής φιέστες;
Καθένας από αυτούς είναι κι ένας σύγχρονος «Ροβινσώνας Κρούσος», που, «απομονωμένος» στο δικό του «νησί», έχει πάψει να ελπίζει και να επιδιώκει την «ανεύρεσή» του και τη «σωτηρία» του!
Καθημερινά διαπιστώνουμε το δυσάρεστο γεγονός ότι, παρά τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας και στα μέσα επικοινωνίας, οι άνθρωποι όχι μόνο δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, όχι μόνο δεν συνομιλούν -έστω και μέσω των …έξυπνων τηλεφώνων- αλλά κλείνονται ολοένα και περισσότερο στον εαυτό τους! Ακόμη και στις γιορτές συγγενών ή φίλων στέλνουν, αν το θυμηθούν, ένα μήνυμα sms ή messenger ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και «πέραν τούτου ουδέν»! Για τηλεφώνημα; Ούτε λόγος! Όσο για …επίσκεψη, πού χρόνος ελεύθερος για να αφήσει ο καθένας το «νησί» του! Προτιμά να …κάθεται στ’ αβγά του και την ησυχία που του προσφέρει η μοναξιά του! Τι τον νοιάζει τι γίνεται παραδίπλα! Ποιος ζει, ποιος υποφέρει, ποιος χαίρεται, ποιος γλεντά, ποιος χρειάζεται βοήθεια! «Μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα»!
Μόνο που εκτός από τέτοιες παροιμίες υπάρχουν και κάποιες σοφές κουβέντες που μας κληροδότησαν οι αρχαίοι Έλληνες! Ο Αριστοτέλης, για παράδειγμα, είχε πει: «Ο άνθρωπος είναι ον φύσει κοινωνικό και πολιτικό! Αυτός που μπορεί να ζήσει μακριά από τους ανθρώπους, είναι θηρίο ή θεός!» Κι όμως, στις μέρες μας πολλοί άνθρωποι έχουν πάψει να νιώθουν ότι αποτελούν μέρος μιας κοινότητας, ενός συνόλου, είτε αυτό λέγεται οικογένεια είτε γειτονιά είτε πόλη είτε εργασιακό περιβάλλον είτε χώρα… Μήπως και τα παιδιά που «κολλάνε» στην οθόνη ενός κινητού ή τάμπλετ δεν είναι «Ροβινσώνες του καιρού μας, όπως οι γονείς τους»;
Διάβασα κάπου, πως οι άνθρωποι παλαιότερα ζούσαν περισσότεροι και σε μικρότερα σπίτια, ενώ σήμερα αυξήθηκαν τα τετραγωνικά των σπιτιών, αλλά λιγόστεψαν οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτά! Αφήστε τους παππούδες και τις γιαγιάδες! Τα γηροκομεία, οι «οίκοι ευγηρίας», αλλά και άλλα παρόμοιας φύσης ιδρύματα είναι γεμάτα από «απόμαχους της ζωής», τους οποίους στοργικά τέκνα φρόντισαν να «παρκάρουν» κάπου μακριά, μια και ο περιορισμένος χρόνος, οι υποχρεώσεις, η δουλειά δεν επιτρέπουν να …φιλοξενούν στο σπίτι τούς γονείς τους! Κι εκείνοι, τι άλλο τους μένει από το να χαμογελούν, όποτε βλέπουν τα παιδιά τους και έπειτα να νιώθουν «σύγχρονοι Ροβινσώνες Κρούσοι»!
Άραγε, έχουν σκεφτεί ποτέ αυτά τα παιδιά, πως, ίσως, αύριο μεθαύριο και τα δικά τους παιδιά με τη σειρά τους θα τους …παρκάρουν σε κάποιο «ευαγές ίδρυμα» και όχι στο σπίτι με όλη την οικογένεια; Λέτε –τότε- να χαμογελούν κι εκείνα σαν τους γονείς τους σήμερα;
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
