Έχουν περάσει έξι δεκαετίες από τη χρονιά που ο Αλέκος Σακελλάριος έγραψε και σκηνοθέτησε μία από τις πλέον κλασικές -και διαχρονικά επίκαιρες- ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, την κωμωδία «Υπάρχει και φιλότιμο» με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο ρόλο του υπουργού Μαυρογιαλούρου, που περιμένει να τον υποδεχτούν …μετά βαΐων και κλάδων οι ψηφοφόροι της περιφέρειάς του και τον απολαυστικό Διονύση Παπαγιαννόπουλο στο ρόλο του τοπικού κομματάρχη που -χωρίς να εργάζεται- έχει αποκτήσει μεγάλο σπίτι και περιουσία, απλώς και μόνο διότι «είναι του κόμματος»!
Την συνέχεια, υποθέτω, την έχετε υπόψη σας! Μια σειρά από τυχαία περιστατικά δίνουν την ευκαιρία στον Μαυρογιαλούρο να διαπιστώσει ότι οι κάτοικοι της περιφέρειάς του όχι μόνο δεν πίνουν «νερό στο όνομά του», όπως τον παραπληροφορεί ο Γκρούεζας, αλλά δεν χάνουν ευκαιρία να του χαρίζουν πολλές …μούντζες, επειδή μια μεγάλη περιοχή, ένα χωριό, ταλαιπωρείται εξαιτίας ενός γκρεμισμένου γεφυριού, το οποίο το υπουργείο δεν έχει φροντίσει να αποκαταστήσει παρά τις πολλές έγγραφες αιτήσεις και διαμαρτυρίες των κατοίκων! Αιτήσεις-διαμαρτυρίες που δεν φτάνουν στον υπουργό, διότι ο ιδιαίτερος γραμματέας του αποκρύπτει περιμένοντας να ολοκληρωθεί το μαιευτήριο στην Πλατανιά, από την ανέγερση του οποίου ωφελούνται οι «άνθρωποι του κόμματος» σαν τον Γκρούεζα και τον κύριο ιδιαίτερο! Ο υπουργός Μαυρογιαλούρος στην αναγκαστική ολιγόωρη παραμονή του στον Άγριλο μαθαίνει τα καθέκαστα και δεν διστάζει να ρίξει και τις …δικές του μούντζες στον υπουργό που δεν τήρησε τις προεκλογικές του υποσχέσεις! Επιστρέφοντας στην Αθήνα και το υπουργείο του, παίρνοντας και τις σχετικές αποδείξεις κατοίκων του Αγρίλου και της Πλατανιάς αποφασίζει να κυνηγήσει τους υπαίτιους στέλνοντάς τους στον εισαγγελέα, ενώ ταυτόχρονα υποβάλλει και την παραίτησή του από υπουργός, διότι σ’ αυτόν τον τόπο –κατά τον Μαυρογιαλούρο- «υπάρχει και φιλότιμο»!
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, και σας ερωτώ: Στα 60 χρόνια που πέρασαν, τελικά, τι επικράτησε; Η νοοτροπία του Μαυρογιαλούρου και το φιλότιμο ή «αρπακτική διάθεση» του κάθε Γκρούεζα και των συν αυτόν;
Διαβάζουμε και ακούμε κατά καιρούς για σκάνδαλα, καταχρήσεις, «ρεμούλες», μοιρασιά επιδομάτων σε ημέτερα «κομματικά σκυλιά» και σε βάρος κάποιων –κομματικών ή μη- «προβάτων»! Μέχρι και για πρωθυπουργούς μάθαμε ότι έπαιρναν επιδόματα καλλιέργειας ελιάς ή άλλων γεωργικών προϊόντων! Είδατε τα τελευταία χρόνια, για να μην πω τις τελευταίες δεκαετίες, κάποια παραίτηση υπουργού λόγω …φιλότιμου; Το μόνο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις δύσκολες για τον εκάστοτε πρωθυπουργό στιγμές απλώς έναν …ανασχηματισμό υπουργείων! Ένα «ανακάτεμα της τράπουλας» και οι υπουργοί, σαν να παίζουν τις «μουσικές καρέκλες», όπως είχαμε γράψει παλιότερα, απλώς αλλάζουν μεταξύ τους υπουργικούς θώκους και από κει και πέρα, «όλα καλά κι όλα ωραία»!
Μαυρογιαλούροι δεν υπάρχουν πια και μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ! Μαυρογιαλούρος, δυστυχώς για μας και για τη χώρα μας, ήταν ένας κι αυτός …κινηματογραφικός, δημιούργημα της φαντασίας του πολυγραφότατου Αλέκου Σακελλάριου! Στην πολιτική μας ιστορία το «φιλότιμο» θεωρείται όχι προσόν, αλλά …ελάττωμα που γίνεται …βαρίδι στην «καριέρα» των πολιτικών μας σωτήρων!
Εδώ, λοιπόν, προκύπτει το …βασανιστικό ερώτημα: Εμείς οι πολίτες, ως ψηφοφόροι, τι επιλέγουμε; Ποιον ψηφίζουμε κάθε φορά για να μας κυβερνήσει; Μεταξύ των σύγχρονων «Γκρούεζα» και «Μαυρογιαλούρου» ποιον εμπιστευόμαστε; Αν κρίνουμε τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, ιδιαίτερα των τελευταίων χρόνων, μάλλον «Γκρούεζα» ψηφίζουμε και μάλιστα …δαγκωτό! «Γκρούεζα» και …ξερό ψωμί επιλέγουμε κι ύστερα παραπονιόμαστε, γιατί εμείς είμαστε πάντα οι «ριγμένοι», ενώ ο κάθε «Γκρούεζας», επειδή «είναι του κόμματος» περνάει ζωή και κότα!
Ας προσέχαμε σε τι «βοσκοτόπια» μπλεχτήκαμε και ποιους «τσελιγκάδες» εμπιστευτήκαμε!
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
