Δημοσιεύματα από την γείτονα χώρα έγραψαν πρόσφατα για «αξιωματούχους», οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν εντόνως, όταν διαπίστωσαν, ότι κινήσαμε διαδικασίες να εγγράψουμε τον πατσά ως ελληνικό πιάτο στον Κατάλογο Άυλης Κληρονομιάς -που συντάσσεται και εκδίδεται υπό την αιγίδα της UNESCO! Κάποιοι από αυτούς μιλούν για «κλοπή», άλλοι για «…πόλεμο γαστρονομίας», με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να «φωνάζουν και να ωρύονται»: «Οι γείτονες μάς κλέβουν τον πατσά»!
Ανεπιβεβαίωτες δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Πρωθυπουργός, στην πρόσφατη επίσκεψή του στην γείτονα χώρα, προσέφερε στον ομόλογό του πρωθυπουργό «λουκουμάκια συριανά», έδεσμα παραδοσιακό –σήμα κατατεθέν του νησιού μας- που έχει πολλούς φανατικούς φίλους στην Ελλάδα και το εξωτερικό! Έδωσε, μάλιστα, υπόσχεση ότι σε επόμενη επίσκεψη του γείτονα στην Ελλάδα θα του παραθέσει επίσημο δείπνο με παραδοσιακά πιάτα της ελληνικής κουζίνας: «Σουτζουκάκια συνοδευόμενα από ατζέμ πιλάφι, ιμάμμπαϊλντί, γιαλαντζί ντολμάδες και για επιδόρπιο μπακλαβά με μπόλικα αμύγδαλα»! Δεν γνωρίζω, εάν η σχετική πρόταση έγινε με χαρά αποδεκτή ή έγινε αιτία για …διπλωματικό επεισόδιο! Λέτε γι’ αυτό να ήταν λιγάκι σκυθρωπός και συνοφρυωμένος ο γείτονας, ενώ ο δικός μας από αμηχανία δεν ήξερε πού να κρύψει το χαρτομάντιλό του; Έχει γούστο, να δούμε στις ημέρες μας «εκστρατεία», σαν κι αυτή που έλαβε χώρα στα τέλη του 13ου αιώνα! Ας την παραθέσω για όσους δεν την έχουν ακουστά! Πρόκειται για μια μεσαιωνική ιστορία από τις Κυκλάδες, την εποχή που οι πειρατές έκαναν επιδρομές στο Αιγαίο. Σύμφωνα με την αφήγηση, πειρατές -γύρω στο 1286- αιχμαλώτισαν τον «ωραιότερο όνο» της Τήνου, τον οποίο πούλησαν στον Γουλιέλμο Σανούδο, ηγεμόνα της Σύρου. Ο κυβερνήτης της Τήνου για να πάρει πίσω τον όνο του, οργάνωσε …εκστρατεία, που έμεινε γνωστή ως «χάριν όνου εκστρατεία»!
Βέβαια, θα μου πείτε, πέρασαν σχεδόν 8 αιώνες από τότε και πως πλέον δεν γίνονται τέτοιου είδους εκστρατείες για «ασήμαντη αιτία». Λέτε, όμως, με αφορμή τη διαμάχη για τον …πατσά, να έχουμε είτε εκστρατεία είτε «επιδρομή» από τους γείτονες και μαζί με τον πατσά να χάσουμε «πολλά άλλα» ζωτικότερης σημασίας; Εμείς, δυστυχώς, δεν φημιζόμαστε για την επιμονή και την αμετάπειστη θέληση να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει και …απλώς περιμένουμε ισχυρούς φίλους και συμμάχους να στηρίξουν το δίκιο μας! Έτσι δεν έχουμε, σχεδόν, χάσει τη μάχη της φέτας ως ελληνικού προϊόντος Π.Ο.Π.; Για να μην πούμε για τα «ελγίνεια μάρμαρα» τα οποία περιμένουμε να τα επιστρέψουν από μόνοι τους εκείνοι που τα έκλεψαν! Ή -για να επανέλθουμε στα γαστρονομικά μας- να πληροφορηθούμε κάποια μέρα για διαφήμιση της φασολάδας, της ταραμοσαλάτας, της σκορδαλιάς και τόσων άλλων ελληνικών παραδοσιακών πιάτων ως εδεσμάτων των γειτόνων μας και το συριανό λουκουμάκι σε καταλόγους με γλυκά πέραν του Αιγαίου μας! Θα είχαμε κι εμείς …σοβαρό λόγο για μία «χάριν λουκουμιού εκστρατεία», αλλά ας όψεται το γεγονός ότι είμαστε …καλοί Χριστιανοί, μαθημένοι να συγχωρούμε, ακόμη κι όταν γνωρίζουμε καλά, ότι έχουμε εμείς δίκιο κι ο άλλος άδικο! Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο γείτονας δεν χάνει ευκαιρία να μας …επαινεί και να μας λέει: «Άφεριμ», την ώρα που εμείς αρκούμαστε στο «σφάξε με, αγά μου, για να αγιάσω»!
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
