Το 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού και Παραστατικών Τεχνών, AkropoditiDanceFest με τίτλο Age-fully-present, πραγματοποιήθηκε φέτος 10-20 Ιουλίου στη Σύρο προσελκύοντας καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο. Το καθιερωμένο πλέον φεστιβάλ κάθε χρόνο καταφέρνει και κάνει τη Σύρο κόμβο συνάντησης και πολιτισμού.
Το Φεστιβάλ ξεκίνησε με τρόπο μοναδικό και πρωτόγνωρο φέρνοντας για πρώτη φορά το θέατρο μέσα στον Ταρσανά όπου με φόντο το λιμάνι και τα ναυπηγεία – η ομάδα του Ακροποδητί παρουσίασε την παράσταση «angeliafóros» της Αγγελικής Σιγούρου. Μέσα από μία τέλεια σύνθεση χορού, ήχου και ερμηνείας και μία έξυπνη επιλογή κοστουμιών κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μία ατμόσφαιρα απόκοσμη αλλά και άχρονη, όπου νιώθεις ότι όλα βρίσκονται σε μία συνθήκη διαρκούς μετάβασης. Παρά τη δυστοπική αναπαράσταση παρελθόντος και παρόντος η παράσταση ολοκληρώθηκε με θετικό μήνυμα για το μέλλον.
Η επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ είχε τόνο πανηγυρικό και πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Ευανθία Καΐρη στα Λαζαρέττα, όπου υπό τις μουσικές μελωδίες των Κωγιαμάν στήθηκε ένα πραγματικό γλέντι.
Για τις υπόλοιπες δράσεις, εκδηλώσεις, καθώς και για τη συνολική αποτίμηση του 12ου φεστιβάλ μας μίλησε το μέλος και υπεύθυνη επικοινωνίας Βιβή Σκλία.
Αρχικά η κ. Σκλία αναφέρθηκε στη φετινή θεματική του Φεστιβάλ, στις αρχικές επιφυλάξεις αλλά και στην τελική θετική επίγευση που τους άφησε το φετινό Φεστιβάλ μετά το κλείσιμο: «Η θεματική που είχαμε στο Φεστιβάλ γύρω από το ώριμο σώμα στις παραστατικές τέχνες ήταν ιδιαίτερη και είχαμε την ανησυχία πως θα πάει και θεωρούμε ότι λειτούργησε ωραία και πέτυχε το σκοπό της εντός του Φεστιβάλ, και οι παραστάσειςπήγαν καλά και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη.»
Ζητήσαμε από την κ. Σκλία να μας πει από το πλήθος των δράσεων και εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν ποιες θα ξεχώριζε: «[…]η χοροθεατρική παράσταση στο Θέατρο Απόλλων WarningforContemplationsections της ElenitaQueiróz της οποίας η καταγωγή είναι από τη Βραζιλία αλλά ζει στην Ελβετία κάτι που αποτυπωνόταν και στην ίδια της τη δουλειά. Η παράσταση είχε να κάνει με τη θηλυκότητα και το σώμα των γυναικών έναντι των απαιτήσεων της σημερινής κοινωνίας.» συνεχίζοντας η κ. Σκλία αναφέρθηκε και στην παράσταση της λυρικής στο Αεροδρόμιο, άλλη μία πρωτότυπη διαχείριση του δημόσιου χώρου από τημ μεριά του Ακροποδητί: «Σίγουρα πολύ δυνατή ήταν και η παράσταση της Λυρικής σκηνής που έγινε στο αεροδρόμιο και ήταν μία πολύ φαντασμαγορική παραγωγή, πολύ πρωτότυπο ότι χρησιμοποιήσαμε αυτό τον χώρο και είχε μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο.» κλείνοντας αναφέρθηκε στις τελευταίες μέρες του Φεστιβάλ που ήταν γεμάτες εκδηλώσεις και ξεχώρισε δύο παραστάσεις οι οποίες πραγματικά αποτύπωσαν το νόημα της θεματικής του Φεστιβάλ: «Πολύ χαρά μας έδωσε το κλείσιμο που έγινε στις 19 Ιουλίου. Έγιναν δύο παραστάσεις, η μία στο Ευανθία Καΐρη, το Golem που ήταν η συνεργασία ενός streetartist με ένα γλύπτη 75 ετών, που έφτιαξαν μία ωραία παρουσίαση κατά την οποία αυτός ο άνθρωπος πρώτη φορά σε αυτή την ηλικία κλήθηκε να συμμετέχει σαν περφόρμερ σε μία παράσταση και η άλλη στην πλατεία Μιαούλη, το Morceauxchoisis της LouiseBédard από τον Καναδά και είναι 70 χρονών και κατάφερε να μαγνητίσει το κοινό στην πλατεία και να διαχειριστεί όλα τα απρόοπτα που έχει το να κάνεις μία χορευτική παρουσίαση στο δημόσιο χώρο»
Τέλος, ρωτήσαμε ποιες ιδέες υπάρχουν για την επόμενη χρονιά. Αν και παραδέχθηκε ότι ήδη υπάρχουν κάποιες σκέψεις μας είπε ότι είναι πολύ νωρίς ακόμα, ωστόσο, ως μία γενική κατεύθυνση έχουν προσδιορίσει την έννοια της συμπεριληπτικότητας κάτι που μένει το επόμενο διάστημα να εξειδικεύσουν.
