Ο λόγος του ρέων, με διακυμάνσεις έντασης της φωνής του.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟΣ και κυρίως αποφασισμένος να υπερασπιστεί την ουσία της θρησκείας, με έκανε πολλές φορές, ενώ ήθελα, να μη τον διακόπτω.
ΣΤΗ διάρκεια της μιας ώρας που μιλήσαμε με διάφορες παύσεις λόγω της τηλεφωνικής σύνδεσης, συλλογιζόμουν την απάντηση του Οιδίποδα όταν, στο δρόμο της Θήβας, συνάντησε τη Σφίγγα, και αυτή του έθεσε το αίνιγμά της.
Η απάντησή του ήταν: «Ο άνθρωπος»!
ΑΥΤΗ η απλή λέξη χάλασε το τέρας και σωστά ειπώθηκε το συμπέρασμα από τον ποιητή ότι «Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε».
ΜΕ τα λόγια του ποιητή, σαν αποτελεσματικό αντίδοτο κατά της ασχήμιας μιας ολόκληρης εποχής όπου ο μοναχικός τρόπος του θανάτου της πανδημίας είναι αφόρητος και η αποξένωση από την ανθρώπινη επαφή αποκρουστική, το έργο της ενορίας Κοιμήσεως της Θεοτόκου Reutlingen της Ιεράς Μητρόπολης Γερμανίας η οποία αποτελείται από μια ζηλευτή ομάδα εθελοντών με επικεφαλής έναν 35χρονο ιερέα από την Πρέβεζα, μας υπενθυμίζει την πεμπτουσία του Χριστιανισμού που είναι η αγάπη στον άνθρωπο.
ΔΙΑΤΡΑΝΩΝΕΙ επί τη πράξει ότι η εξουδετέρωση του ατομικισμού και η διασκόρπιση του ενδιαφέροντός μας για τους άλλους είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να υπάρχει μόνο και μόνο γιατί τον μοιραζόμαστε.
Η αιτία επικοινωνίας μας με τον π. Δημήτριο Κατσάνο ήταν η εξομολόγηση -στη Στήλη περασμένης εβδομάδας- της συμπατριώτισσάς μας Πέπης Καρούση που θέλησε δημόσια να πει «ευχαριστώ» στους άγνωστους αυτούς ανθρώπους οι οποίοι την στήριξαν τόσο πολύ για να αντιμετωπίσει το δύσκολο πρόβλημα υγείας της σε νοσοκομείο της Γερμανίας, ώστε να πιστέψει ότι υπάρχει θεός που μετουσιώνεται στην αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο.
Η Πέπη προέβαλλε το πλούσιο κοινωνικό έργο το οποίο επιτελείται σε πολύ βαριά περιστατικά ασθενών που φιλοξενούνται στην πανεπιστημιακή κλινική του Tubingen, αφού πρώτα έχουν εξαντλήσει τις άλλες επιλογές.
ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ οικονομικά και ηθικά μέσα από ένα καλά οργανωμένο δίκτυο που τους βοηθά διαθέτοντας χώρους φιλοξενίας, φροντίζοντας για την μεταφορά τους στο νοσοκομείο αλλά και ως μεταφραστές με το νοσηλευτικό προσωπικό και τις διάφορες κρατικές υπηρεσίες.
ΣΤΗ διάρκεια της επταετούς παρουσίας του ως ελληνορθόδοξος ιερέας στο Reutlingen ο π. Δημήτριος πέτυχε να διπλασιάσει την χωρητικότητα του ναού, να δημιουργήσει αίθουσα εκδηλώσεων και άνετους ξενώνες για την φιλοξενία Ελλήνων ασθενών και συνοδών τους.
ΤΟ απίστευτα αυτό τολμηρό έργο ενός τριώροφου Πνευματικού Κέντρου 800 τ.μ και του μεγάλου ναού 400 τμ, κόστισε 3 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων το μισό ποσό καλύφθηκε με τραπεζικό δάνειο ύψους 1,5 εκατ. ευρώ. 6.500 ευρώ είναι η δόση του δανείου η οποία εξασφαλίζεται με δωρεές και συνδρομές των πιστών.
ΣΕ 3,5 στρέμματα εξωτερικού χώρου οικοδομήθηκαν 1500 τ.μ με προσωπική εργασία, με πάρα πολλούς εθελοντές, με πολλές δωρεές, με ελληνικές εταιρίες.
Ο ξενώνας διατίθεται εντελώς δωρεάν και μπορεί να αγκαλιάσει και πέντε οικογένειες ταυτόχρονα.
ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ ότι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Πέπης, η διαμονή οπουδήποτε θα κόστιζε τουλάχιστον 130 ευρώ για κάθε βράδυ.
ΣΤΟ παραπάνω αξιόλογο έργο παραβρέθηκε εκεί και τέλεσε τον αγιασμό των εργασιών επέκτασης- πριν από 3 χρόνια -ο Οικουμενικός Πατριάρχης, Βαρθολομαίος καθιστώντας έτσι την μοναδική ενορία στην Ευρώπη όπου ο ίδιος έχει τελέσει αγιασμό.
Ο Ιερατικός Προϊστάμενος π. Δημήτριος Κατσάνος σήμερα είναι ο εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχη. Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου των Χριστιανικών Εκκλησιών και είναι η πρώτη φορά που ένας ορθόδοξος έλαβε τέτοια θέση.
ΟΙ εκφράσεις του και ο τρόπος της προσέγγισης του πυρήνα της πίστης καθ’ όλη τη διάρκεια της συνομιλίας μας παρέμενε καθαρός, άφθαρτος.
ΔΕΝ έκανε εκπτώσεις, ούτε επιχείρησε να προσαρμόσει την ουσία του χριστιανισμού στα πτωτικά πρότυπα της καθημερινότητας που προβάλλει συστηματικά η νέα τάξη πραγμάτων.
ΑΠΛΑ εννοούσε όσα έλεγε και έλεγε όσα εννοούσε.
ΣΕ μερικά σημεία φαινόταν έντονα ότι ένιωθε ως αποστολή του να αφυπνίσει την ενότητα στον απόδημο ελληνισμό, να τον δραστηριοποιήσει, να τον ενθαρρύνει και να υπερασπιστεί τις θέσεις του με αταλάντευτα επιχειρήματα.
ΕΙΝΑΙ ο ιερέας στον οποίο θα έβλεπαν όχι μόνο τον πνευματικό αλλά κυρίως τον άνθρωπο που τους συμπαραστέκεται στα δύσκολα και συμβαδίζει στη δοκιμασία και τη μοναξιά τους.
ΠΗΓΑΙΑ η σεμνότητά του, πολλές φορές επαναλάμβανε ότι όλα αυτά τα θαυμαστά που συμβαίνουν στην ενορία του δεν θα γίνονταν αν δεν είχε την απόλυτη συμπαράσταση της ιεράς Μητρόπολης Γερμανίας (πήρε πάνω της όλο το οικονομικό βάρος) και τους συνεργάτες του (στους οποίους η Στήλη θα διαθέσει σύντομα χώρο να ακουστεί και η δική τους φωνή) έτσι ώστε με κατηγορηματικό και τεκμηριωμένο τρόπο, να καταφέρει να συμβαδίζουν ο Ελληνισμός και ο χριστιανισμός εκεί, στην ξενιτειά .
Η ζωή του η ίδια είναι η απάντηση.
«ΠΡΟΕΡΧΟΜΑΙ από μια φτωχή οικογένεια της Ηπείρου.
ΟΙ γονείς μου δεν πήγαιναν στην εκκλησία.
ΔΕΝ ήταν άθεοι. Ήταν ο μέσος κλασικός Έλληνας που πάει Πάσχα, Χριστούγεννα, γιορτές στην εκκλησία.
ΣΤΟ περιβάλλον, από τον πατέρα μου, δεν υπήρξε ποτέ κληρικός.
ΕΙΜΑΙ το μαύρο πρόβατο, κυριολεκτικά με τα ράσα.
ΑΠΟ τη μητέρα μου, υπήρχαν αρκετοί στην οικογένειά της.
ΚΑΙ ο αδελφός του παππού μου, που είναι ιερέας στην Πρέβεζα, ήταν το καλό παράδειγμα για εμένα.
ΕΙΧΑ αποφασίσει από 12 χρονών πως θέλω να γίνω ιερέας και έτσι όταν έφτασα στις εξετάσεις στο Λύκειο, έδωσα Πανελλήνιες.
ΤΟ μόνο που μ’ ενδιέφερε ήταν να μπω στη Θεολογία.
Η αλήθεια είναι ότι πέρασα στη Θεολογία της Θεσσαλονίκης, αλλά λόγω οικονομικών συνθηκών δεν μπόρεσα να πάω.
ΥΠΗΡΧΕ τότε η δυνατότητα των λεγόμενων Ανώτερων Εκκλησιαστικών Σχολών, σήμερα Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες.
ΈΤΣΙ βρέθηκα στα Ιωάννινα, έχοντας πολύ σπουδαίους καθηγητές, από την Χάλκη μάλιστα.
Ο σχολάρχης μας, ο νυν μητροπολίτης Κεφαλληνίας Δημήτριος, ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος, με ανοιχτούς ορίζοντες… εξ’ αιτίας αυτού βρέθηκα στο Εξωτερικό.
ΤΟ όνειρο μου, ήταν να ‘ρθώ στη Γερμανία, να κάνω διδακτορικό στη θεολογία…. Ήρθα το 2006, στα 21 μου, ολομόναχος, και δεν ήξερα να πω στα Γερμανικά ούτε «καλημέρα»
ΈΜΑΘΑ μόνος μου, κι έπρεπε να εργάζομαι παράλληλα..
Η πρώτη μου ενορία, ήταν στη Ρηνανία-Παλατινάτο και ο ιερέας μου ανέθεσε να είμαι ο λαϊκός Ιεροκήρυκας. Κήρυττα την Κυριακή. Ήταν πολύ μεγάλη ευθύνη.
ΉΜΟΥΝ σε μια εργατούπολη που οι περισσότεροι άνθρωποι δούλευαν σε ένα εργοστάσιο.
ΜΙΑ Κυριακή έρχεται κάποιος και μου λέει: «Τι ωραία που τα λες βρε αγόρι μου, μπράβο σου αλλά δεν τα καταλαβαίνω.. …Μεταξύ μας να σου πω ότι σχεδόν τίποτα δεν καταλαβαίνουμε απ’ αυτά που λες, αλλά τα λες ωραία».
ΑΥΤΟ με ταρακούνησε.
Μ’ έκανε να σκεφτώ ότι δεν πρέπει να εντυπωσιάζω τους ανθρώπους σαν ένας ρήτορας δημαγωγός, αλλά να μπαίνω στις καρδιές τους και να μεταφέρω το μήνυμα του Ευαγγελίου..
ΈΤΣΙ άλλαξα ριζικά τον τρόπο που κηρύττω. Προσπαθώ να είμαι όσο πιο απλός και κατανοητός.
ΑΥΤΟ όμως που θα βγάλει απόσταγμα, και ιδιαιτέρως έτσι, όπως η Πέπη που ήρθε από την Ελλάδα, είναι ότι εδώ αντιλαμβάνονται ότι οι άνθρωποι είναι πιο κοντά στον Θεό και στην εκκλησία.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως, με έναν τρόπο, θα λέγαμε, προσωποπαγή.
ΈΤΣΙ είναι και οι ενορίες. Όλα ξεκινούν, δυστυχώς από τον ιερέα ο οποίος είναι ένας άνθρωπος που έχει αντιληφθεί ποιο είναι το χρέος του και το καθήκον του, γιατί δεν θεωρώ ότι κάνω κάτι περισσότερο απ’ αυτό για το οποίο κλήθηκα και χειροτονήθηκα».
Ο π. Δημήτριος με πυρετώδη φωνή αναφέρει το δίκτυο αλληλεγγύης που έχει στηθεί με επίκεντρο την ενορία του ως «Στέγη Αγάπης» την οποία ανέλαβε εκτάκτως πριν επτά χρόνια και κατάφερε θεαματική αλλαγή σε ναό και παρακειμένους χώρους αλλά όπως λέει συχνά: «όλα αυτά έχουν χτιστεί αλλά διδακτορικό δεν έκανα ακόμα. Προτιμώ όμως να είμαι ο άνθρωπός τους, παρά να είμαι ο δόκτωρ. Κάποια στιγμή, όταν βρω τον χρόνο θα γίνει κι αυτό.
ΞΕΡΕΤΕ, οι τίτλοι δεν έχουν και μεγάλη σημασία.
ΕΙΜΑΙ έγγαμος ιερέας, οπότε δεν έχω προοπτικές καριέρας. Και δεν θα με ενδιέφερε κιόλας να είμαι, για να σας πω την αλήθεια.
ΠΡΟΕΧΕΙ η καθημερινότητα. Για κάποιους φαίνεται αδύνατο να προλαβαίνεις να τα κάνεις όλα αυτά.
ΚΑΝΩ πάνω από 30.000 χιλιόμετρα το χρόνο.
Ο προσωπικός μου χρόνος είναι όταν οδηγώ. Τότε προσεύχομαι κιόλας, επειδή είμαι μόνος μου. Είναι ο καλύτερος χρόνος, τον οποίο αξιοποιώ. ..
ΣΤΗΝ Ελλάδα ξέρετε έχουμε την εκκλησία μας δίπλα, δεν μας αρέσει ο παπάς, θα πάμε στα 50, στα 100… στα 500 μέτρα, θα βρούμε την επόμενη εκκλησία.
ΕΔΩ θα πρέπει να κάνει 30, 40, 50 χιλιόμετρα, κάποιος. Έρχονται να εξομολογηθούν άνθρωποι από ακτίνα 50, 60 και 100 χιλιομέτρων.
ΓΙΑΤΙ αναζητούν τον πνευματικό τους… Ψάχνουν να βρουν εκεί που θα αναπαυθούνε.
ΕΔΩ, και ο ίδιος ο ιερέας, αν αγαπάει αυτό που κάνει, δεν προλαβαίνει να πέσει στη λεγόμενη ακηδία, όπως λέμε στη γλώσσα της εκκλησίας.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ κάτι συμβαίνει. Θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα πρέπει να φύγω, να κάνω 100 χιλιόμετρα να πάω σ’ ένα νοσοκομείο.
ΘΑ με πάρει ένας άνθρωπος και θα μου πει «τώρα σε χρειάζομαι γιατί θέλω να αυτοκτονήσω».
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ότι όταν ανέλαβα, υπήρχε μόνο ένας μικρός ναός, στη θέση αυτού του τεράστιου που βλέπετε σήμερα που έβαζε μέσα με το ζόρι 70-80 άτομα. Και που δεν γέμιζε κιόλας σε μια πόλη που ζουν 4.000 Έλληνες.
ΑΠΛΑ ο κόσμος τότε δεν εκκλησιαζόταν.
ΒΑΦΤΙΖΩ 100 παιδιά τον χρόνο.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ότι έχουμε 100 νέους χριστιανούς κάθε χρόνο.
ΣΥΝ ότι έχω κάθε χρόνο 20 κατηχούμενους ενήλικες Γερμανούς, ή άλλης εθνικότητας, οι οποίοι αποφάσισαν να γίνουν ορθόδοξοι και στο τέλος ξέρουν πολύ περισσότερα από τα παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μια χριστιανική οικογένεια.
ΤΕΛΩ 30 θρησκευτικούς γάμους. Όταν ήρθα στην ενορία γίνονταν δύο ή τρεις».
ΠΟΙΟ λοιπόν ήταν το κίνητρο και πως κέρδισε τα νέα παιδιά;
«ΜΕ τη γλώσσα. Με το ότι το 70% των παιδιών μας πλέον παντρεύεται με Γερμανούς ή Γερμανίδες, με Ιταλούς, Ισπανούς.
ΛΟΓΩ του συμβουλίου των εκκλησιών, αναγνωρίζουμε το βάπτισμα, και εσείς που είστε στη Σύρο έχετε ένα πολύ ωραίο παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων.
ΕΜΕΙΣ εδώ ζούμε εξίσου αρμονικά, και τα παιδιά μας παντρεύονται μεταξύ τους. Τελείται ένας γάμος, και είναι πάλι επιτυχία να καταφέρνουμε να επιλέγουν βασικά τον ορθόδοξο γάμο και να βαφτίζουν στη συνέχεια τα παιδιά τους.
ΌΛΟ αυτό συμβαίνει γιατί καθιέρωσα τα μυστήρια να τελούνται σε δύο γλώσσες. Ελληνικά και Γερμανικά. Όπως κι η Θεία Λειτουργία.
ΕΤΣΙ δίνουμε τη δυνατότητα και στα νέα παιδιά να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.
ΑΥΤΟ δεν σημαίνει ότι αφήνουμε τη γλώσσα μας.
ΓΙ’ αυτό στηρίζουμε τα σχολεία , γι’ αυτό εκδίδοντας προσευχητάρια ή τη Θεία Λειτουργία σ’ ένα έντυπο σε δυο γλώσσες, δίνουμε τη δυνατότητα να μάθουν και Ελληνικά και Γερμανικά.
ΓΙΑΤΙ καταλαβαίνεις τι είπε ο παπάς, όταν διαβάζεις από δίπλα..
ΌΤΑΝ αγαπάς αυτό που κάνεις, η εκμάθηση της γλώσσας θεωρώ ότι είναι ένα δώρο Θεού και ένα θαύμα που επιτέλεσε ο Κύριος…
Η εκκλησία βρίσκεται σε μια μικτή βιομηχανική ζώνη. ..Η πέτρα στην πρόσοψη του ναού, είναι από την Βόρεια Ήπειρο, για να έχει αυτό τον χαρακτήρα.
ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ήταν σκουπιδότοπος και το υπέδαφος σαθρό. Χρειαστήκαμε σχεδόν μισό εκατομμύριο, μόνο για να πεταχτούν τα τοξικά απόβλητα. Ήταν ένα τεράστιο κόστος..»
ΠΩΣ αποφασίσατε, τον ρωτώ, να ασχοληθείτε με αυτό το θεάρεστο έργο; Ο λόγος του «εν χάριτι, άλατι ηρτυμένος»
«ΑΠΟ το ’13, τέλη Δεκεμβρίου που ανέλαβα την ενορία και καθιέρωσα να πηγαίνω στο νοσοκομείο, δεν μας ήξεραν.
ΌΤΑΝ ήρθε εδώ ο κόσμος δεν ήξερε αν υπάρχει ενορία, παπάς και που μπορούν ν’ απευθυνθούν.
ΤΟ πρώτο που έκανα ήταν να καθιερώσω μια φορά το μήνα παράκληση στο νοσοκομείο, στα Ελληνικά και στα Γερμανικά, για όλους τους ορθοδόξους ασθενείς.
ΕΔΩ έχουμε πολλούς Σέρβους, Ρουμάνους, Γεωργιανούς, Βούλγαρους ορθόδοξους.
ΈΤΣΙ, επισκεπτόμενος ανθρώπους άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι υπήρχε αυτό το ζήτημα.
ΚΑΙ σιγά- σιγά άρχισαν να γίνονται όλο και περισσότεροι.
ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ότι έρχονται 4,5,6,7 οικογένειες το χρόνο και πόσοι ακόμα που δεν έχουν καμιά σχέση με την εκκλησία, αρχίσαμε να βλέπουμε ότι αριθμός ήταν μεγάλος.
ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ το τι θα γίνει, μαζί με τα μέλη της Επιτροπής και της Διακονίας, αποφασίσαμε να γίνουν αυτοί οι χώροι.
ΌΧΙ για να είναι όπως λένε το πρεσβυτέριο, για να μένει ο παπάς. Ο παπάς έχει το δικό του σπίτι.
ΈΠΕΙΤΑ, βλέποντας πάντα μακριά, χωρίς να περιμένω βέβαια τον κορωνοϊό, σκέφτηκα ότι αφού υπάρχει ένα τεράστιο εργοστάσιο της Bosch από το οποίο ζουν πάνω από 800 ελληνικές οικογένειες της περιοχής πώς θα επιβιώσει η ενορία αν μια μέρα κλείσει;
ΕΜΑΣ είναι 6.500 ευρώ το δάνειο και άλλα τόσα τα πάγια έξοδα. Οπότε για να είναι η ενορία αυτόνομη, υπάρχουν δύο τρόποι.
ΝΑ έχει αίθουσα εκδηλώσεων που μπορείς να τη νοικιάσεις για βαφτίσεις, γενέθλια, γάμους, κοκ., και από τα διαμερίσματα, που αν μια μέρα τα πράγματα πήγαιναν τόσο χάλια και δεν υπήρχε κόσμος σε αυτή την ενορία, και ο παπάς που θα ερχόταν, θα ‘ταν αδιάφορος, νοικιάζοντας μόνο αυτά τα διαμερίσματα η ενορία θα μπορούσε να υπάρχει και να επιβιώνει.
ΔΗΛΑΔΗ εξασφαλίσαμε το μέλλον αυτής της ενορίας για πάντα.
ΑΛΛΑ ο βασικός σκοπός είναι να παρέχουμε αυτό το φιλανθρωπικό έργο στους ανθρώπους, γιατί είναι αναγκαίο.
ΠΟΛΛΕΣ φορές μου λένε: «οι χώροι αυτοί δεν δίνονται αν έρθει ένας νέος μετανάστης και ψάχνει σπίτι» και απαντώ: «Γι’ αυτούς έχουμε κάτω στην αποθήκη έπιπλα. Θα προσπαθήσουμε να τους βρούμε σπίτι, να τους το επιπλώσουμε, θα τους βοηθήσουμε στην πόλη με τις μεταφράσεις».
Η Επιτροπή και η Διακονία αποτελείται από 25 άτομα, οι άμεσοι συνεργάτες μου.
ΘΕΛΩ να τονίσω ότι αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να προβάλλουμε, γιατί είναι εθελοντές.
ΤΟΝ λίγο ελεύθερο χρόνο τους αφήνουν τα σπίτια τους, τις οικογένειες τους, για να τρέξουν εκεί που τους χρειαζόμαστε.
ΟΙ περισσότεροι ήταν άγνωστοι μεταξύ τους. Από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και με διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο».
Κάνοντας έναν απολογισμό είστε ικανοποιημένος;
«ΕΙΜΑΙ πάρα πολύ ευγνώμων. Αν σκεφτούμε ότι αυτή εδώ η ενορία ήταν μια ενορία με πάρα πολλά προβλήματα…
ΕΙΜΑΙ ευγνώμων στους ανθρώπους, γιατί έχοντας περάσει όλα αυτά τα χρόνια, κι έχοντας μια λανθασμένη εικόνα περί Θεού και εκκλησίας, το γύρισμα που έχει γίνει τώρα είναι εντυπωσιακό.
ΠΡΟ κορωνοϊού ο ναός μεγάλωσε, είχαμε 600 άτομα εκκλησίασμα, είμαστε ο ένας επάνω στον άλλον… και πάλι αν ερχόσουν στην εκκλησία αργά, δεν έβρισκες θέση να κάτσεις.
ΤΩΡΑ λόγω του κορωνοϊού κάνω δύο ακολουθίες μέσα στην εβδομάδα και κάθε Κυριακή δύο λειτουργίες το πρωί, και πάλι είναι εντελώς γεμάτος….
Πως μπορούμε να βοηθήσουμε το έργο σας;
«ΥΠΑΡΧΕΙ ο αριθμός του λογαριασμού της ενορίας για Δωρεές: G.O.M.v.D, Kirchengemeinde Reutlingen IBAN: DE65 6405 0000 0000 483737 BIC: SOLADES1REU που είναι στην διάθεση όλων και υπάρχουν δύο τρόποι.
ΝΑ στείλει κάποιος μια δωρεά και θα πάρει φυσικά απόδειξη μαζί με ένα ευχαριστήριο γράμμα και ένα δώρο από την ενορία, και η δυνατότητα να κάνει μια μικρή πάγια εντολή των 5-10-20 ευρώ μηνιαίως».
Γιατί είναι σημαντικό να γίνει κάποιος συνδρομητής;
«ΓΙΑΤΙ η σταθερότητα μας λείπει.
Ο Χριστός λέει εκτίμησε τη δραχμή της χήρας που ήταν από το υστέρημά της και όχι το τάλαντο του πλουσίου.
ΚΙ εμείς με αυτά τα πενιχρά έσοδα κινούμαστε.
ΔΕΝ έχουμε κανένα μεγάλο δωρητή που να μας έδωσε 50 – 100 χιλιάδες για να χρηματοδοτηθεί αυτό το έργο.
ΌΛΑ γίνανε με το δεκάρικο, το εικοσάρικο, το τάλιρο.
ΠΟΛΛΟΙ μου είπαν «γιατί δεν νοικιάζουμε αυτούς τους χώρους;».
ΤΟΥΣ απάντησα: «Γιατί αν εμείς οι Έλληνες που ζούμε εδώ δεν είμαστε άξιοι, ενώ όλοι έχουμε τα σπίτια μας, τα αυτοκίνητά μας, τις δουλειές μας, έχουμε προκόψει ως ελληνισμός… έχουμε χρεωθεί… αλλά αν δεν ήμαστε άξιοι να έχουμε κάποιους χώρους για να βοηθούμε τους συνανθρώπους μας έχουμε αποτύχει».
ΝΑ λοιπόν ένας σύγχρονος αληθινός εκφραστής του κηρύγματος του Ευαγγελίου με συμπεριφορά ζωής και αυστηρή αφοσίωση στις πανάκριβες περγαμηνές της αγάπης!
ΜΙΑ σπάνια περίπτωση νεαρού ιερέα ο οποίος εκπροσωπεί τους αληθινούς πατέρες που έφεραν τον κόσμο στην εκκλησία θεωρώντας λειψή την θεωρητική- αφηρημένη εκπαίδευση αν δεν συμπορεύεται από το καθημερινό βίωμα της αγάπης μέσω της αλληλεγγύης και του φιλανθρωπικού έργου.
ΑΣ κάνουμε αυτά τα τόσο δύσκολα Χριστούγεννα μια μικρή δωρεά, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας όχι μόνο για την ψυχή μας αλλά και γιατί η ζωή επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις.
ΌΠΩΣ είπε ο Γιώργος Σεφέρης, (που τον ανέφερα στην αρχή αυτής της ξεχωριστής συνέντευξης) κατά την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας, τέτοιες χρονιάρες μέρες πριν 57 χρόνια: «Σ’ αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται».
