Εύστοχη, λιτή και ουσιώδης η σκηνοθετική ενορχήστρωση της Φένιας Αποστόλου στο θεατρικό έργο της Παλόμα Πεδρέρο «Το κάλεσμα της Λορίν».
Η ταλαντούχα ελληνίδα σκηνοθέτης με τις σε noir ατμόσφαιρα παραπομπές της, κατάφερε να σκιαγραφήσει με απίστευτη λεπτομέρεια τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των ηρώων – φέρνοντας στην επιφάνεια τόσο τις μύχιες σκέψεις τους όσο και τα απόκρυφα μυστικά τους – σκορπώντας στους λιγοστούς ομολογουμένως θεατές του θεάτρου «Απόλλων» ένα διαρκές ρίγος.
Οι δυνατές ερμηνείες του Ιωάννη Αθανασόπουλου και της Βιργινίας Ταμπαροπούλου εναλλάσσονταν διαρκώς ανάμεσα σε σκηνές βίας και πόνου, έντονου φλερτ και ερωτισμού, διχασμού και άρνησης, αλλά και δυνατής αγάπης!
Έτσι, κάθε άλλο παρά εξωπραγματικές φαντάζουν οι δηλώσεις των συντελεστών της στον «ΛΟΓΟ».
Ιωάννης Αθανασόπουλος (Πέδρο): Στην πρεμιέρα, μια θεατής, πολύ συγκινημένη και δακρυσμένη, μου είπε: «Είδα τη ζωή μου μέσα σε μια ώρα και δέκα λεπτά».
Βιργινία Ταμπαροπούλου (Ρόζα): Μια θεατής, γυναίκα πάλι, με αφορμή μια συγκεκριμένη φράση που λέω στον Πέδρο στο έργο (Θέλεις πραγματικά να είμαι η βασίλισσά σου), μου είπε: «Αν άκουσες κάποιο ψίθυρο την ώρα που έλεγες αυτή την ατάκα, ήμουν εγώ που έλεγα στον σύζυγό μου ότι, θυμάσαι που μου το ‘λεγες αυτό τότε; Και πια δεν ισχύει μετά από τόσα χρόνια; Μακάρι να μπορούσα να την προειδοποιήσω την ηρωίδα ότι αυτό δεν θα κρατήσει και είναι ένα ψέμα».
Φένια Αποστόλου (Σκηνοθέτης): Αυτό το έχουμε ακούσει πάνω από ένα άτομο, δηλαδή το ακούμε γενικά σαν εντύπωση της συγκεκριμένης παράστασης και του έργου: «ΣΟΚ… γροθιά στο στομάχι… ανατρίχιασα… συγκλονιστικό.. καθηλωτικό».
Το «Κάλεσμα της Λορίν» είναι ένα δύσκολο έργο. Ένας ύμνος σε ό,τι κουβαλάμε βαθιά μέσα μας, στη διαφορετικότητα και στις αληθινές επιλογές και σίγουρα μια σκληρή παράσταση για τους λιγόψυχους και τους στενόμυαλους. Σε κάθε περίπτωση πάντως προκαλεί προβληματισμό».
