Με τη θάλασσα έχω κάτι…!
Έχω βεράντα και τη βλέπω …!
Βλέπω …, να περνούν καράβια, ιστιοφόρα,
ταχύπλοα, γιωτ, καΐκια, τρεχαντήρια, ψαρόβαρκες. Βλέπω τα σκαλοπάτια της, τα κύματά της,
τις βαρκούλες της με τα ονόματά τους, Υβόνη, Φανούλα, Χρυσάνθη, Μυρτώ, Χαρούλα, Λενιώ, Μαράκι, Βαγγελιώ …!
Όσα τα σκαλοπάτια της. τόσα τα φιλιά της,
τόσες και οι θάλασσες …!
Με τη θάλασσα έχω κάτι…!
Ανοίγω το παράθυρο μου που βλέπει στο βουνό …
κι εγώ βλέπω μόνο θάλασσα, καράβια φορτηγά, ακτοπλοϊκά, γκαζάδικα, κρουαζιερόπλοια…!
Με τη θάλασσα έχω κάτι…!
Έχω βεράντα και τη βλέπω …!
Βλέπω …, να περνούν καράβια, ιστιοφόρα,
ταχύπλοα, γιωτ, καΐκια, τρεχαντήρια, ψαρόβαρκες. Βλέπω τα σκαλοπάτια της, τα κύματά της,
τις βαρκούλες της με τα ονόματά τους, Υβόνη, Φανούλα, Χρυσάνθη, Μυρτώ, Χαρούλα, Λενιώ, Μαράκι, Βαγγελιώ …!
Όσα τα σκαλοπάτια της. τόσα τα φιλιά της,
τόσες και οι θάλασσες …!
Με τη θάλασσα έχω κάτι…!
Ανοίγω το παράθυρο μου που βλέπει στο βουνό …
κι εγώ βλέπω μόνο θάλασσα, καράβια φορτηγά, ακτοπλοϊκά, γκαζάδικα, κρουαζιερόπλοια…!
Είναι η εκκλησιά στο βουνό κι εγώ τη βλέπω
στα νερά, γαλάζια, να σαλεύει, να κολυμπά…! Ξεκινούν οι γείτονες το πρωί για τη δουλειά τους
στη στεριά κι εγώ τους χαιρετώ, τους ξεπροβοδίζω μέσα σε καΐκια, πάνω σε καράβια, σε θάλασσες φουρτουνιασμένες.
Τους δίνω τροφές του ταξιδιού της θάλασσας,
τα χρειαζούμενα για το ταξίδι τους.
Κι αυτοί …, ξανοίγονται, ταξιδεύουν, τραγουδούν,
κι εγώ ακούω τραγούδια της θάλασσας, γλυκά, ήμερα, ήρεμα, φωτεινά.
Κουνούν μαντήλια κι εγώ τα νοιώθω αέρινα,
ελαφρά, μεταξωτά…!
Γιατί τόση θάλασσα μέσα μου;
Γιατί τόση θάλασσα επάνω μου, τόσο μπλε, τόσο
λευκό, τόσο γαλάζιο;
Γιατί τώρα να θέλει ν’ αλλάξει χρώματα;
Με τη θάλασσα έχω κάτι…!
Τα τελευταία χρόνια, τα καλοκαίρια δεν την έλουσε η θάλασσα!
Κι όμως… ολόκληρη ήταν θάλασσα, ήταν ταξίδι,
ήταν άγκυρα, ήταν καράβι, ήταν κουπαστή, ήταν γέφυρα, δώρα, βαλίτσες, παραμύθια, όνειρα,
αέρας θαλασσινός, ιστορίες, αγκαλιές, φιλιά, τραγούδια, στιχάκια.
Ποτέ μου δεν την ρώτησα, αν την έβρεξε
με το δάκρυ της. Αν όλες αυτές τις θαλασσινές ιστορίες που τις έκρυβε μέσα της και τις φύλαγε …,
τις μάζεψε, τις ψάρεψε, από τις ερημιές …,
από τις στάχτες…
Ποτέ μου δεν την ρώτησα, αν είχε αγάπη
στη θάλασσα, πέρα μακριά στα κύματα.
Αν είχε πιάσει αγάπη από την θάλασσα …!
Γιατί, από που …, τόση θάλασσα μέσα
στα λόγια της, πάνω στα χείλη της,
τόσο γαλάζιο, τόσο μπλε, τόσο λουλακί;
Κάτι έχει μ’ εμένα η θάλασσα …!
Κάτι είχε μαζί της …, μαζί μας…!
Κάτι έχει η θάλασσα κι αλλάζει χρώματα ,
Τα κάνει μουντά …, γκρίζα …, μαύρα ….!
27/12/09
