Η συζήτηση στη «μικρή βουλή των Ελλήνων», το παραδοσιακό καφενείο αν δεν το καταλάβατε, μια και στην «μεγάλη βουλή» μόνον διαλόγους κουφών έχουμε! Πρωινή «συνεδρίαση» με τον Μπάμπη να εκφράζει αγανακτισμένος την οργή του, ενώ μπροστά του ο «πολλά βαρύς και όχι» καφές περιμένει ανέγγιχτος! Ο λόγος; Έλαβε από τον ταχυδρόμο τον λογαριασμό της ΔΕΗ τρεις μέρες μετά τη λήξη του, ενώ είχε κατατεθεί είκοσι πέντε (!!!) ημέρες πρωτύτερα!
«Είκοσι πέντε ημέρες για να έρθει από τη Αθήνα στη Σύρο, το φαντάζεστε;» ρώτησε τους άλλους θαμώνες! «Και σε …μποτίλια να τον έβαζαν και να την έριχναν στη θάλασσα, πιο γρήγορα θα είχε έρθει! Δεν το χωράει το μυαλό!» Ευκαιρία βρήκε κι ο μαστρο-Γιάννης για να πει τον δικό του πόνο! «Αμ, εμένα, τι θαρρείτε; Έστειλε η τράπεζα την νέα μου κάρτα και ώσπου να την πάρω, είχε ήδη λήξει! Κάπου, είπαν, θα είχε …παραπέσει και όταν την είδαν, την παρέδωσαν, έστω και με …μικρή καθυστέρηση»! Ο Πανάγος ο σερβιτόρος μπήκε στη συζήτηση για να προσθέσει: «Έστειλα ένα φάκελο στην Θεσσαλονίκη, το οποίο πλήρωσα ως «συστημένο και επείγον»! Ξέρετε πότε έφτασε στον παραλήπτη; Έναν μήνα και δέκα ημέρες μετά! Καλά …σαράντα, δηλαδή!»
«Εγώ, πήρε τον λόγο ο Απόστολος, συνταξιούχος τραπεζικός, είμαι συνδρομητής σε τοπική εφημερίδα της ιδιαίτερης πατρίδας μου και στις τελευταίες εκλογές το φύλλο με τους υποψήφιους βουλευτές του νομού μου έφτασε …δύο μήνες αργότερα, όταν όχι μόνον ήταν γνωστά τα ονόματα αυτών που είχαν εκλεγεί, αλλά είχαν ήδη ορκιστεί στην πανηγυρική συνεδρίαση της Βουλής! Τέτοια …ταχύτητα!»
Ο κυρ-Γιάννης, παλιός ταχυδρόμος, καθόταν σε μια γωνιά και δεν μιλούσε, τι να έλεγε; Πως χρόνο με το χρόνο οι υπάλληλοι λιγοστεύουν, ενώ οι υποχρεώσεις αυξάνονται; Πως 204 υποκαταστήματα των ταχυδρομείων έκλεισαν για …λόγους οικονομίας αναγκάζοντας τους πολίτες να καταφύγουν σε ιδιωτικές εταιρείες και να πληρώσουν ακριβά τις όποιες «υπηρεσίες» τους; Οικονομία στις υπηρεσίες που προσφέρουν, αλλά «ανοιχτοχέρηδες», όταν πρόκειται να δώσουν …μπόνους στον εαυτό τους τα «υψηλόβαθμα στελέχη» ή να κάνουν απευθείας αναθέσεις σε «ημέτερους» προμηθευτές, επαγγελματίες, ιδιώτες κλπ. Θυμήθηκε πως κάποια χρονιά όλα αυτά τα «υψηλόβαθμα ξεφτέρια» γέμισαν τις στάσεις νησιών και χωριών με μεταλλικές θυρίδες, για να αφήνεται η αλληλογραφία κάθε κατοίκου χωριστά! Τελικά, δεν χρησιμοποιήθηκαν οι θυρίδες κι έμειναν να σκουριάζουν! Ποιοι ωφελήθηκαν; Άγνωστο!
Καθένας με τον πόνο του και με το δίκιο του! Πού θα το βρει, όμως; Σε μια εποχή που όλα (υγεία, παιδεία, ασφάλεια, νερό…) ιδιωτικοποιούνται και γίνονται αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής, πώς να νιώσει ικανοποιημένος ο πολίτης που περιμένει μάταια την «κρατική μέριμνα», από την οποία είναι «εξαρτημένος»;
Πώς να μην αγανακτούν με την μόνιμη καθυστέρηση των ΕΛΤΑ οι «μικροί» εκδότες επαρχιακών περιοδικών κι εφημερίδων που είναι αναγκασμένοι να …απολογούνται στους συνδρομητές, που περιμένουν το έντυπο, για το οποίο έχουν πληρώσει; Και οι απλοί πολίτες, που δεν θέλουν να καταφεύγουν συνέχεια σε ιδιώτες και να …στηρίζονται σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες κι επιχειρήσεις, πώς να μη βγαίνουν από τα ρούχα τους, την ώρα που οι «αρμόδιοι» τα βλέπουν «όλα καλά, όλα ανθηρά»;
Ζούμε, λένε, στον αιώνα της ταχύτητας! Όλα στις ημέρες μας γίνονται πιο γρήγορα, οι μετακινήσεις, οι μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες… Μόνο τα ΕΛΤΑ δείχνουν να βρίσκονται σε …άλλον, περασμένο, αιώνα και-πολύ φοβάμαι- το …απολαμβάνουν! Η «ιστορία» του λαγού και της χελώνας παραμένει επίκαιρη, μόνο που αντίθετα από τον μύθο, είναι η «κοινωνική εξέλιξη» που τερματίζει πρώτη κι όχι τα ΕΛΤΑ που δεν λένε να εκσυγχρονιστούν κι ίσως σύντομα να αποτελούν …μουσειακό είδος!
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι,
και σας φιλώ με αγάπη,
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
