ΌΛΟΙ με άγχος! .. Χάθηκε η έννοια της Χαράς… Εκεί στην Ινδία, περιμένουν τον Χριστό και μ’ αυτήν την αναμονή περιμένουν χαρούμενα.

ΕΜΕΙΣ Τον «έχουμε» και δεν Τον αντικατοπτρίζουμε.. Ούτε που πας, ούτε τι κάνεις, ούτε πώς ζεις, ούτε αν βοηθείς τους άλλους… Ένα έχει σημασία. Το Ποιον και το Ποσόν της Αγάπης που δίνεις Παντού. Χωρίς διακρίσεις…

ΆΜΑ γίνουμε εμείς ο καθρέφτης όπου βλέπει ο άλλος το πρόσωπό του, κι αυτός ο καθρέφτης είναι χαρούμενος, δεν μπορεί παρά να δει κι εκείνος κάτι«.

ΤΟ παραπάνω, είναι μέρος του οπισθόφυλλου της παρουσίασης του βιβλίου «Γερόντισσα Γαβριηλία» όπου στην «Ασκητική της Αγάπης» αποκαλύπτει ότι όλοι μας ανησυχούμε  επειδή βλέπουμε την ανάποδη πλευρά στο κέντημα της ζωής.

ΒΕΒΑΙΑ κάποτε η ζωή μας φανερώνει και την καλή πλευρά του κεντήματος.

ΕΚΕΙ είναι το θαύμα.

ΑΥΤΟ μπορεί και να συμβαίνει καθημερινά, να το καταλαβαίνουμε σπανίως και αμέσως μετά να το ξεχνάμε.

ΣΥΝΕΒΗ και σε μένα αυτή τη φορά.

ΜΟΥ άρεσε η σύμπτωση και με ενεθάρρυνε .

ΉΤΑΝ λες και ο πρωταγωνιστής των Χριστουγέννων, ο Aη Βασίλης, μέσα από το τρίτο μυθιστόρημα του Ματ Χέιγκ (για παιδιά 10-100 ετών) μου κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι,  μου στέλνει ευχές, και με καλεί να ακούσω την ιστορία του.

«…ΟΤΑΝ ΟΙ ΖΩΕΣ στερούνται μαγείας, τα πράγματα μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα άθλια…

..ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΕΣ και μίζερες ζωές μπορεί να οδηγήσουν τους ανθρώπους σε άθλιες ενέργειες. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να τους βοηθήσουμε, έτσι δεν είναι; …να δώσουμε λίγη μαγεία στις ζωές των ανθρώπων, ακόμη κι αν ήταν για μία μόνο μέρα».

 ΈΤΣΙ μια γοητευτική περιπέτεια στη Χώρα των Ξωτικών καταλήγει στην επίτευξη ειρήνης.

Η εμπόλεμη διχόνοια ανάμεσα στα Χριστούγεννα όπως εκπροσωπούνται από τον Aη Βασίλη και τα Ξωτικά είναι  το εύρημα αυτού του βιβλίου.

Ο Χέιγκ είναι μυημένος στη παράδοση του παραμυθιού που «συμβαίνει» σε μια άλλη φάση του καθημερινού και που διαρκώς χρειάζεται την αποδοτική συνεισφορά μας για να συνεχίσει να υπάρχει.

ΈΝΑ μυθιστόρημα καραμελωμένο, κουραμπιεδένιο, μαγικό.

ΓΙΑΤΙ εν τέλει τί είναι Χριστούγεννα εκτός από τις γεμάτες λαμπάκια βιτρίνες, τις ευχές που ανταλλάσσουμε τυπικά, τις  βραδινές εξόδους, τα χιονισμένα τοπία, τις γεύσεις και τις μυρωδιές των εορταστικών πιάτων;

ΜΕΤΑΦΕΡΩ  τον προβληματισμό του Μητροπολίτη Δωρόθεου Β’:

 «ΑΚΟΥΩ στις τηλεοράσεις, διαβάζω στις εφημερίδες, βλέπω στην  καθημερινότητα,  να γίνεται πολύς λόγος για τα Χριστούγεννα… αλλά μόνο για τον Χριστό δεν ακούω..

 ΑΚΟΥΩ για τα μικρά ξωτικά που εμφανίζονται από τα έγκατα της Γης, ροκανίζοντας το δέντρο της Ζωής, ακούω για τον Άγιο Βασίλη που έρχεται από μακριά με το έλκηθρό του μοιράζοντας δώρα.. ακούω για τη μαγεία των Χριστουγέννων.. ακούω για όλα αυτά που όλοι γνωρίζουμε και ξέρουμε, αλλά μόνο για το Χριστό δεν ακούω..

ΓΙΑΤΙ αν αναλύσουμε τη λέξη Χριστούγεννα, θα δούμε ότι είναι η ημερομηνία Γέννησης του Χριστού. Μιλάμε για όλα τα άλλα, αλλά δεν μιλάμε καθόλου για τον Χριστό. Και διερωτώμαι πως μπορεί να είναι τα Χριστούγεννα χωρίς εκείνον»;

ΑΣ το δούμε λοιπόν εν τοις πράγμασι:

Οι εορτές αυτές σηματοδοτούν το τέλος μιας χρονιάς και την αρχή της επόμενης, και υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές συμπεριφορές.

ΑΥΤΟΙ που λατρεύουν τα Χριστούγεννα και γεύονται την μαγεία τους με όλη τους τη καρδιά προσπαθώντας να γίνουν παιδιά,

 ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ οι οποίοι μελαγχολούν, δεν αντέχουν το γεμάτο στρας και φώτα, κλίμα.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για τους ανθρώπους εκείνους που απομυθοποιούν τα Χριστούγεννα γιατί θεωρούν ότι επικρατεί  ο καταναλωτισμός όπου πλήθος κόσμου συρρέει στα καταστήματα με μια κούραση απίστευτη, κάνοντας αγορές για οικογενειακά τραπέζια και για δώρα.

ΠΕΡΑ από το ότι αυτές οι μελαγχολικές σκέψεις μπορεί να βασίζονται σε ένα δυσάρεστο γεγονός (ένας χωρισμός, μια απώλεια), ας σκεφτούμε ότι η συγκεκριμένη περίοδος προσφέρεται για αυτοκριτική και είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας και τους αγαπημένους μας.

ΑΥΤΟ που μετρά είναι ότι και φέτος βρίσκονται στη ζωή μας και εμείς στη δική τους  και ότι οι δυσάρεστες στιγμές που ανήκουν στον φυσιολογικό κύκλο ζωής μας υπενθυμίζουν ότι η νέα χρονιά πρέπει να μας βρει σοφότερους και αποφασισμένους για την εσωτερική μας ισορροπία.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ  όλη αυτή η εορταστική ατμόσφαιρα αυτόματα χάνεται, μαζί με το πρώτο σβήσιμο των χριστουγεννιάτικων φώτων και το πρώτο ξεκρέμασμα των στολιδιών από τους δρόμους και τα σπίτια μας.

ΌΤΑΝ και πάλι όλοι θα επιστρέψουμε πίσω στην καθημερινότητα και τις έγνοιες μας.

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: Δεν είναι κρίμα, η ευχαρίστηση των Χριστουγέννων να διαρκεί μόνο όσο διαρκεί ένα φωτάκι στο Χριστουγεννιάτικο καραβάκι ή δέντρο;

ΠΟΙΟ είναι το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων και πώς μπορούμε να επιτύχουμε τη διάρκειά του;

Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο χαίρεται όλος ο κόσμος είναι για το ότι ο Χριστός, με τη Γέννησή Του έφερε στον κόσμο την Αγάπη και την Ειρήνη.

ΓΙΑ μια ακόμη φορά με συγκλόνισε η ταινία «Καλά Χριστούγεννα» του Κριστιάν Καριόν, που προβλήθηκε αυτές τις ημέρες στην τηλεόραση.

Η αληθινή και μοναδική στην παγκόσμια ιστορία αυθόρμητη συμφιλίωση μεταξύ αντιμαχόμενων στρατιωτικών μονάδων που καταγράφηκε τα Χριστούγεννα του 1914.

ΣΤΟΝ Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο φοβερό δυτικό μέτωπο χιλιάδες Γερμανοί, Βρετανοί και Γάλλοι στρατιώτες άφησαν τα όπλα, βγήκαν από τα χαρακώματα και προχώρησαν σε γιορταστική ανακωχή...

Η ταινία έδειξε γλαφυρά πως οι άνθρωποι μπορούν να συμφιλιωθούν.

ΉΤΑΝ μια παράτολμη μαζική εκδήλωση, που ξεκίνησε αυθόρμητα από ένα σημείο των γαλλοελβετικών συνόρων και απλώθηκε σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου, μέχρι τις ακτές της Φλάνδρας.

Ο Γερμανός οπλίτης Μέκελ  έδωσε το έναυσμα.

ΈΝΑ εκατομμύριο στρατιώτες έγραψαν Ιστορία με ανακωχή μιας ημέραςπαραμερίζοντας τις εντολές των στρατηγών.

ΒΓΗΚΑΝ από τα χαρακώματα, ευχήθηκαν «Καλά Χριστούγεννα», τραγούδησαν την «Άγια Νύχτα», έπαιξαν ποδόσφαιρο με μια αυτοσχέδια πάνινη μπάλα και αντάλλαξαν τα υποτυπώδη δώρα που είχαν πάνω τους. Τσιγάρα, λίγο κρυμμένο κονιάκ και κουμπιά από τις χλαίνες τους.

Ο καθένας μιλούσε στη γλώσσα του.

 ΌΜΩΣ εκείνη η παράξενη Βαβέλ δεν χώριζε τους λαούς. Τους ένωνε.

ΓΙΑ λίγο έπεσε σιωπή. Την παύση διέκοψε η φωνή ενός στρατευμένου από το Κεντ της Αγγλίας: «Ο Θεός να σας έχει καλά, κύριοι», ευχήθηκε στους απέναντι.

ΤΟ επόμενο τραγούδι, που ζέστανε την παγωμένη ατμόσφαιρα, ήταν αυτό που οι Γερμανοί ονομάζουν Stille Nacht, οι Εγγλέζοι Silent Night και οι Έλληνες Άγια Νύχτα.

ΉΤΑΝ η πιο αυθόρμητη ανακωχή της παγκόσμιας ιστορίας.

ΚΕΝΤΡΙΚΟ πρόσωπο όλης της περιόδου των Χριστουγέννων είναι ο Χριστός.

«ΔΟΞΑ ν ύψιστοις Θεώ καί πί γς ερήνη, ν νθρώποις εδοκία», περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς τον ψαλμό των αγγέλων που δοξολογούσαν τη Γέννηση του Χριστού.

ΝΑ ξαναβάλουμε τον Χριστό στη  προσωπική,  οικογενειακή, κοινωνική ζωή μας.

ΝΑ μη λησμονούμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.

ΝΑ μιλήσουμε στα παιδιά μας για τα παραδοσιακά μας κάλαντα.

ΝΑ τους χαρίσουμε βιβλία συγγραφέων που ευωδιάζουν λιβάνι και αγιοκέρι, όπως του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, του Φώτη Κόντογλου.

ΝΑ τους κάνουμε δώρο παραμυθένια βιβλία, όπως αυτό που περιέγραψα στην αρχή, του Ματ Χέιγκ, κλασσικά παραμύθια που αιώνες τώρα δίνουν μηνύματα αγάπης, συμπόνιας και κατανόησης για τον συνάνθρωπο όπως:

«ΤΟ κοριτσάκι με τα σπίρτα» του Hans Christian Andersen , «Τα Χριστούγεννα», του Anton Chekhov, «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία», του Charles Dickens, «O Τάρανδος Ρούντολφ με την Κόκκινη Μύτη» του Robert L. May, «Τα Ξωτικά και ο Παπουτσής, των αδελφών Grimm , «Τα ιδιαίτερα Χριστούγεννα του Παπα-Πάνοφ» του Leo Tolstoy, «Ο Εγωιστής Γίγαντας» του Oscar Wilde» κ.α

ΤΑ Χριστούγεννα δεν περνάνε ποτέ, εκτός κι αν εμείς το θελήσουμε.

ΤΑ Χριστούγεννα είναι τρόπος ζωής.

ΑΡΚΕΙ να δίνουμε το χέρι σε αυτούς που το έχουν ανάγκη χωρίς να ζητάμε αντάλλαγμα.

ΝΑ χαρίζουμε χαρά στους μόνους ανθρώπους, να λέμε «σ’ αγαπώ» και να το δείχνουμε στους γονείς, τα αδέλφια τους φίλους μας, να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα των άλλων.

ΈΤΣΙ δεν είπε ο  Dane Evans Rogers;  «Χριστούγεννα, παιδί μου, είναι η αγάπη εν δράσει. Κάθε φορά που αγαπάμε, κάθε φορά που δίνουμε, είναι Χριστούγεννα».

Εις Έτη Πολλά και με Υγεία!