«-Πού είναι οι άνθρωποι; Νοιώθει κανείς μόνος στην έρημο..» αναρωτήθηκε ο μικρός πρίγκιπας
– Και με τους ανθρώπους νοιώθεις μόνος», είπε το φίδι.
Με αυτό το μικρό απόσπασμα από το βιβλίο «Ο μικρός πρίγκιπας» του Σαιντ Εξυπερύ φαίνεται πόσο μεγάλη ανάγκη έχουν οι άνθρωποι να επικοινωνούν.
Όταν κανείς βρεθεί στο νοσοκομείο αντιλαμβάνεται τι σημαίνουν τα παραπάνω . Αρκεί σε πρώτο βήμα το Τμήμα επειγόντων περιστατικών για να καταλάβει ότι βρίσκεται σε εμπόλεμη ζώνη. Εκεί υπάρχει απόγνωση, φόβος, θάνατος. Εκεί γιατροί, μεταφορείς, νοσηλευτικό προσωπικό ρίχνονται στη μάχη με την αρρώστια και ασθενείς με συνοδούς περιμένουν μια λύση, μια ελπίδα.
Να λοιπόν η αξία ενός νοσηλευτικού ιδρύματος.
«Το νοσοκομείο και τα μάτια σας» επαναλάμβανε με το ανάλογο ύφος εκείνο το καλοκαίρι ο επισκέπτης στο νησί μας και παρέπεμπε στην ταινία «Ο Στρίγκλος που έγινε αρνάκι» όπου ο πατέρας Λάμπρος Κωνσταντάρας εφιστώντας την προσοχή στους γιους του να προσέξουν τη Μάρω Κοντού που μπήκε στο σπίτι τους και τους νοικοκύρεψε: «Το νου σας ρεμάλια! αν κάποια μέρα σηκωθεί και φύγει- γιατί αν φύγει εξαιτίας σας θα φύγει- σας το λέω και σας το ξαναλέω, θα φύγω κι εγώ»
Έτσι κι αυτός ο εποχιακός άρρωστος. Όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει ένα ξαφνικό πρόβλημα υγείας και νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο Σύρου θέλοντας να τονίσει την αξία του για τον τόπο φεύγοντας από τη Σύρο έλεγε: «Το νοσοκομείο και τα μάτια σας».
Τον θυμήθηκα όταν πρόσφατα νοσηλεύτηκε αγαπημένο μου πρόσωπο στη ΜΑΦ με σοβαρότατο πρόβλημα και έζησα από κοντά την πλειάδα συναισθημάτων που κατακλύζουν και τους οικείους τού ασθενούς οι οποίοι βιώνουν από απόσταση αναπνοής την αγωνία όλων για να κρατηθεί στη ζωή.
Σε εποχές όπου τα δημόσια νοσοκομεία λειτουργούν με μπαλώματα και λίγους, εξουθενωμένους ανθρώπους, η αλληλεγγύη , η αγάπη , η φροντίδα γιγαντώνεται για τον πάσχοντα.
Ουρολόγος Γιάννης Γαβριήλ: Ο έμπειρος γιατρός μας. Εκείνος που από κοντά και με περισσή φροντίδα, στάθηκε δίπλα στον άρρωστο. Πεταγόταν από το κρεβάτι 4.30 το πρωί για να είναι πάνω από το προσκεφάλι του. Κάθε ώρα , κάθε στιγμή, έτοιμος να ενημερώσει, να ενθαρρύνει. Είναι ο καθησυχαστικός επιστήμονας που εκπέμπει σιγουριά. Η δική μας απαντοχή.
Κώστας Σπηλιόπουλος- Ουρολόγος: Οικείος. Ταπεινός. Με ειλικρινές νιάσιμο για τον ασθενή. Με αίσθηση χιούμορ δείχνει ότι γνωρίζει πως το χαμόγελο φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους και δίνει ελπίδα. Συνεργάσιμος με τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες του αρρώστου έτσι ώστε η επικοινωνία να είναι αποτελεσματική.
Βίκυ Σιαπέρα- Νεφρολόγος: Με προσοχή στη λεπτομέρεια. Γνωρίζει ότι η εξέταση με ακρίβεια οδηγεί στα σαφή αποτελέσματα. Στάθηκε δίπλα μας με απόλυτη εν-συναίσθηση . Κατανοεί την ανάγκη των συνοδών να πληροφορηθούν, να μιλήσουν και τους διαθέτει χρόνο. Είναι ειλικρινής και μπορεί να μεταδίδει την πληροφορία που χρειάζεται ο ασθενής με απλή γλώσσα και σαφήνεια, οικοδομώντας σχέση ασφάλειας.
Άφησα τελευταίες τις γιατρούς Μαρία και Ειρήνη γιατί η φιλία μου μαζί τους με κάνει υπερήφανη. Δεν αρκεί τις περισσότερες φορές η φιλία για να εκτιμήσεις έναν άνθρωπο αν δεν τον ζήσεις στο χώρο εργασίας του. Πολύ δε περισσότερο αν αυτός είναι ένα νοσοκομείο. Εκεί, απαιτείται απόσταση. Μετρούν άλλα μεγέθη. Εκεί «δεν παίζεις» με την υγεία. Δεν χωρούν συναισθηματισμοί, αλλά αποδείξεις. Και μόνο.
Ειρήνη Χαρδαλή Ακτινολόγος: Η Ειρήνη μας. Έχει πλήρη γνώση του αντικειμένου της και ξεχωρίζει για το υψηλό επίπεδο δεκτικότητας. Παρέχει πληροφόρηση με σαφήνεια και έχει χτίσει βαθιά σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Προσιτή και.. φυσικά αξιαγάπητη.
