Στην περίπτωσή μας η λαϊκή ρήση «Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» βρίσκει την πλήρη εφαρμογή της.
Αναφερόμαστε στα μεγάλα σούπερ μάρκετ και τις πολυεθνικές «αλυσίδες» εμπορικών καταστημάτων πάσης φύσεως, που τείνουν να «καταβροχθίσουν» τα μικρά εμπορικά καταστήματα, τα οποία εδώ και χρόνια έχουν πάρει την φθίνουσα, με αποτέλεσμα τη αριθμητική τους εντυπωσιακή συρρίκνωση.
Το αναφέρουμε με την ευκαιρία συνομιλίας μας με συριανό παραγωγό οπωροκηπευτικών, ο οποίος μας έδειξε σε βίντεο στο κινητό του τα χωράφια του με δέντρα φορτωμένα μανταρίνια, πολλά εκ των οποίων είχαν ήδη πέσει στο έδαφος.
Όπως μας είπε, τόνοι μανταρίνια μένουν απούλητα, κάτι που σημαίνει ότι δεν μαζεύονται με αποτέλεσμα να πέφτουν και να σαπίζουν στο έδαφος.
Αιτία αυτής της κατάστασης, που προφανώς δεν είναι η μοναδική στη Σύρο, στις Κυκλάδες και στο πανελλήνιο, είναι η αρνητική στάση της αγοράς σε ό,τι αφορά την κάλυψη της ζήτησης, αφού η κίνηση είναι περιορισμένη, με τους καταναλωτές να στρέφονται στα μεγάλα σούπερ μάρκετ που διαθέτουν τα ίδια προϊόντα σε σαφώς χαμηλότερες τιμές.
Από το γεγονός και μόνο ότι στη Σύρο και ιδιαίτερα στην Ερμούπολη τα οπωροπαντοπωλεία (μανάβικα) μετριούνται στα δάχτυλα, μπορεί να κατανοήσει κανείς τις αιτίες που συριανοί παραγωγοί μαζεύουν τα οπωρικά τους από το έδαφος, όχι για να τα εγκιβωτίσουν με προορισμό την αγορά, αλλά για να τα πετάξουν κατευθείαν στα σκουπίδια.
Πριν από πενήντα χρόνια, όταν έλεγες «αγορά» εννοούσες την κεντρική αγορά της Ερμούπολης που έσφυζε από ζωή, με κύριο γνώμονα καταστημάτων τα μανάβικα και τα μπακάλικα (κατά κύριο λόγο) για να ακολουθήσουν τα χασάπικα και τα ψαράδικα.
Σήμερα η εικόνα αυτής της αγοράς έχει αλλάξει ριζικά και η παρουσία τέτοιων καταστημάτων, όπως αυτά που αναφέραμε, μετριέται πλέον στα δάχτυλα της μιας χειρός.
Η εμφάνιση και στη Σύρο των μεγάλων σούπερ μάρκετ κατάφερε καίριο πλήγμα στις μικρές επιχειρήσεις, οι περισσότερες των οποίων δεν άντεξαν τον οικονομικό ανταγωνισμό και έκλεισαν, με παρουσία ορισμένων μόνο εξ αυτών σήμερα σε γειτονιές, οι οποίες μετά κόπου και βασάνων αναπνέουν πάνω από την επιφάνεια του νερού.
Όλα αυτά μαζεμένα αναλύουν τη ζοφερή εικόνα των παραγωγών εντός και εκτός Σύρου, που καλούνται να αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις των καιρών είτε αφήνοντας τα προϊόντα να σαπίσουν απούλητα είτε να τα πουλήσουν σε μεγάλες εταιρείες αντί πινακίου φακής, αφού οι εισπράξεις είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι δεν καλύπτουν το κόστος παραγωγής που είναι η αγορά λιπασμάτων και τα μεροκάματα για την περισυλλογή κατά κύριο λόγο.
Το μέλλον, λοιπόν, για τους παραγωγούς, που ήδη ξεσηκώνονται με πανελλαδικές κινητοποιήσεις, δεν προδιαγράφεται ευοίωνο και ως εκ τούτου βρίσκονται κυριολεκτικά με την πλάτη στον τοίχο, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις βρίσκεται υπό κατάρρευση.
