Στην αιχμή του δόρατος αυτό τον καιρό οι μεγάλες και συνεχιζόμενες αντιδράσεις για την κεντρική πλατεία της Ερμούπολης. Κάποιοι την έχουν ονομάσει και πλατεία των παθών. Καθώς το καλοκαίρι βιάστηκε ναρθεί η εικόνα του παραπέμπει στις τραυματικές θερινές εμπειρίες. Πατίνια, μεγάλα ποδήλατα, ποδόσφαιρο με καταγεγραμμένα ατυχήματα νοσηλείας στο νοσοκομείο πελατών σε καφετέριες και απίστευτος θόρυβος. Μια πλατεία – αλάνα – Λούνα παρκ που δεν τολμάς να περάσεις μη φας καμιά μπάλα στο κεφάλι ειδικά όταν την κλωτσούν γονείς παιδιών. Αξιοσημείωτη δε, η υπογράμμιση καταστηματαρχών ότι οι θαμώνες τους αποχωρώντας οργισμένοι τού συστήνουν « πριν ο πελάτης καθίσει να τον ασφαλίζουν».
Όσοι Συριανοί γέννημα- θρέμμα ήλθαν για τις διακοπές του Πάσχα κι έζησαν εποχές δόξας ή τις θυμούνται αμυδρά , δεν κρίνουν τις αλλαγές τούτες ελαφρά τη καρδία. Η κριτική τους έχει συναίσθημα. Δίνει την αίσθηση ότι αυτή την ανάγκη την έχουν όλο και περισσότεροι. Γιατί, σε μέρες όπως αυτές, γυρνάει κανείς σε πιο συναισθηματικά πράγματα, πιο παλιά, λιγότερο περίπλοκα. Η αίγλη της πλατείας Μιαούλη έχει κατοχυρωθεί στη μνήμη των Συριανών που έχουν ταυτίσει εικόνες με πρόσωπα. Πρόκειται για ένα θεραπευτικό βλέμμα του «πατριωτικού» μας εαυτού. Μια επιστροφή στη νοσταλγία που μας οδηγεί στην αυτογνωσία. Ίσως με ένα νέο κοίταγμα, στους δύσκολους αυτούς καιρούς η επιστροφή σε πράγματα ρομαντικά μας βοηθά στην επανεκτίμηση αξιών, σε μια επιστροφή στις ρίζες μας και στην αγάπη για τον γενέθλιο τόπο μας, που του έχουμε κάνει τόσο κακό επιβάλλοντας τα προσωπικά μας συμφέροντα… .
Αλλά η αγαπημένη πλατεία των Συριανών δεν είναι μόνο τόπος παιχνιδιών, διαμαρτυριών, αναπόλησης, τραυματισμών και προσφιλών πόθων αλλά και τόπος συνάντησης των επιταφίων κάθε Μεγάλη Παρασκευή. Μια εικόνα «προφίλ» του τόπου μας για την προσέλκυση επισκεπτών τις ημέρες του Πάσχα όπου συναντώνται οι επιτάφιοι και η χορωδία του Αγίου Νικολάου μαγεύει. Για αυτές τις στιγμές και μόνο αξίζει κανείς να επισκεφτεί την αρχόντισσα.
