«Ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών Μηνάς Αλιφραγκής…πρότεινε την αύξηση των κονδυλίων για την άρση της επικινδυνότητας κτηρίων στη Σύρο από τις 10.640,10ευρω στις 26.953,65ευρώ (από τους ΚΑΠ 2016), καθώς ήδη πολλά προβλήματα σε κτήρια του ιστορικού κέντρου της Ερμούπολης και μάλιστα σε κεντρικότατα σημεία, κάνουν έντονη την παρουσία τους» (εφημ. Ο ΛΟΓΟΣ-24-10-019)
Κλαίει η ψυχή μου όποτε περπατώ στης Σύρου τα στενά και αντικρύζω τα παλιά αρχοντικά να ρημάζουν, να περικλείονται από απαγορευτικές ταινίες, «προσοχή πτώση σοβάδων», έχουν κάτι το ανθρώπινο αυτά τα κτήρια, λες και είναι βαριά ασθενείς μπαταρισμένοι με επιδέσμους και γύψους, μερικά από αυτά ετοιμοθάνατα. Ελπίζω, τα περισσότερα από τα εκατοντάδες αρχιτεκτονικά αριστουργήματα αυτής της πόλης, να έχουν τουλάχιστον φωτογραφηθεί, καταγραφεί και αρχειοθετηθεί, να υπάρχουν τουλάχιστον, έστω και σαν άψυχες εικόνες, για να τα δείχνουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας, και να τους λέμε, «έτσι ήταν η Ερμούπολη η αρχόντισσα και κοσμοπολίτισσα, αιώνες πριν εσύ γεννηθείς».
Η πόλη μας, το στολίδι όχι μόνον του Αιγαίου αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, αργοπεθαίνει. Όλα τα κτήρια της μεγάλης νεοκλασσικής-ρομαντικής αρχιτεκτονικής που σήμερα φιλοξενούν πολλές και ποικίλες δραστηριότητες, το Δημαρχείο, το Θέατρο Απόλλων, το Πνευματικό Κέντρο-Λέσχη Ελλάς, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, το Επιμελητήριο, και όλα τα κτήρια κατά μήκος της Στ. Πρωίου, νοσούν βαρέως και δεν έχει βρεθεί ακόμα θεραπεία.
Μας χαροποιεί το γεγονός ότι αυξήθηκε κατά 16.313ευρώ το κονδύλι για την άρση επικινδυνότητας του κτηρίου επί της οδού Χίου, παραπλεύρως της πλατείας Μιαούλη, το οποίο έχει αποκλειστεί με ταινίες σήμανσης για να αποφευχθεί κάποιο ατύχημα, δηλαδή για να μην πέσουν οι σοβάδες πάνω στα κεφάλια των πεζών που τυγχάνει να περνούν από κάτω. Όμως αυτό ούτε με ασπιρίνη δεν μπορεί να παρομοιαστεί. Δυστυχώς, χρειάζονται πολλές εκατοντάδες χιλιάδες για την συντήρηση και αποκατάσταση των ιστορικών αρχιτεκτονικών μνημείων της Ερμούπολης, και δεν γνωρίζουμε πώς και με ποιόν τρόπο μπορούν αυτά τα ποσά μπορούν να καλυφθούν. Αλλά διαβάζουμε επίσης ότι δόθηκε χορηγία-από τον κ. Αθανάσιο Μαρτίνη- 14.000 ευρώ για την αγορά του Χριστουγεννιάτικου δένδρου που θα στηθεί τις γιορτινές μέρες στην πλατεία Μιαούλη. Ωραία και καλά να στηθεί και να στολιστεί το 9 μέτρων χριστουγεννιάτικο δένδρο στην πλατεία, και μπράβο στην αντιδήμαρχο πολιτισμού που το πέτυχε. Όμως αναρωτιόμαστε, καλοπροαίρετα πάντα: Μήπως θα μπορούσε ο δήμος να εξασφαλίσει κάποιες χορηγίες από τους συριανούς-και όχι μόνον- πλούσιους ευεργέτες, για να αναστηλώσει κάποια από τα αρχοντικά της Ερμούπολης που ρημάζουν αβοήθητα και εγκαταλελειμμένα, πεθαίνοντας σαν αρχοντικά; Ίσως να διοργανώσει κάποια καμπάνια, για τη συλλογή χρημάτων ή να ψάξει να βρει τρόπους εξασφάλισης κονδυλίων από μεγάλους ελληνικούς και διεθνείς οργανισμούς για τη σωτηρία τους;
Φυσικά, δεν περιμένουμε πολλά από το Υπουργείο Πολιτισμού το οποίο είχε χαρακτηρίσει το πάλαι ποτέ (1992) 35 κτήρια της Ερμούπολης «ως έργα τέχνης και ως ιστορικά και διατηρητέα μνημεία». Στην αιτιολόγησή της η απόφαση εξηγεί ότι τα κτήρια αυτά «αποτελούν αξιόλογα δείγματα νεοκλασικισμού στα τέλη του 19ου αι., το καθένα ξεχωριστά αλλά και ως σύνολο, με αξιόλογα αρχιτεκτονικά και μορφολογικά στοιχεία, δείγματα μεγαλοαστικών κατοικιών μεγάλης κλίμακας, όπως αναπτύχθηκε και διαμορφώθηκε κατά το β’ ήμισυ του 19ου αιώνα, αλλά και λαϊκών κτισμάτων της πρώτης περιόδου δημιουργίας του οικισμού. Ορισμένα από αυτά παρουσιάζουν έντονα το ρομαντικό και νεοκλασικό ρυθμό που δημιουργήθηκε στη Σύρο, σαν αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών επιρροών επάνω στα αυστηρά νεοκλασικά αθηναϊκά πρότυπα, με αξιόλογα διακοσμητικά στοιχεία στις όψεις τους, αλλά και εξαίρετο ζωγραφικό διάκοσμο στο εσωτερικό τους».
Και μετά από αυτή την απόφαση, όπως και μετά από αντίστοιχες αποφάσεις κήρυξης διατηρητέων μνημείων σε ολόκληρη τη Σύρο, το Υπουργείο νίπτει τας χείρας του. Και η αρχόντισσα Ερμούπολη καταρρέει. Αλλά αυτό είναι το ελληνικό κράτος. Βγάζει φιρμάνια, και βάζει τους άλλους-ποιους αλήθεια;-να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Οπότε, καταφεύγουμε κάποια στιγμή στο αμερικάνικο σύστημα, όπου δεν υπάρχει Υπουργείο Πολιτισμού και όλο το χώρο του πολιτισμού τον διαχειρίζονται σπόνσορες και ιδιώτες. Κι αν πούμε ότι προκρίνουμε αυτό το σύστημα αντί του ανύπαρκτου κράτους, θα μας κατηγορήσουν ως αντιδραστικούς και νεοφιλελεύθερους…
