ΗΤΑΝ Ιανουάριος του 2009 όταν ο πρώην πρόεδρος του νοσοκομείου Ερμούπολης Σύρου -αναισθησιολόγος γιατρός και σημερινός δήμαρχος- Νίκος Λειβαδάρας στις κατάμεστες από κόσμο αίθουσες του Πνευματικού Κέντρου Ερμούπολης στην ομιλία του, που ήταν στην ουσία μια θαυμάσια εμπεριστατωμένη μελέτη – έρευνα 5 ετών για τη δημιουργία του πρώτου νοσοκομείου της επαναστατημένης και ελεύθερης Ελλάδας στην Ερμούπολη Σύρου το 1826- πρότεινε τη δημιουργία ενός νέου γενικού νοσοκομείου «που θα ανταποκριθεί στις σημερινές και μελλοντικές ανάγκες του νομού και που θα είναι αντάξιο της ιστορίας του».
«ΚΑΛΩ όλους τους Συριανούς, την εκκλησία, τους βουλευτές, την τοπική αυτοδιοίκηση, τους κοινωνικούς φορείς και τις παραγωγικές τάξεις να συστρατευτούμε όλοι μαζί σε μια κοινή προσπάθεια», δήλωνε με πάθος για να ομολογήσει αργότερα στο «Λ»:
«ΚΥΡΙΟΣ στόχος αυτής της ομιλίας ήταν η αφύπνιση συνειδήσεων και η δημιουργία γόνιμου εδάφους να αποδώσει καρπούς ο σπόρος που είχε σπαρθεί πριν χρόνια για τη δημιουργία ενός νέου νοσοκομείου, αλλά που δυστυχώς έπεσε σε άγονο έδαφος και δεν κάρπισε»
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ τόνισε ότι «ένιωσε μελαγχολία και θλίψη για τη σημερινή μας κατάντια».
ΜΙΑ πρόταση που ο τότε διοικητής του νοσοκομείου Μπάμπης Πλατής χαρακτήρισε «βόμβα» λέγοντάς μου ότι «αν γίνει μαζική κίνηση, για να χρηματοδοτηθεί μια τέτοια προσπάθεια με όλους τους φορείς, κι εγώ εδώ είμαι».
ΑΠΟ την πλευρά του ο πρώην νομάρχης Κυκλάδων Δημήτρης Μπάιλας είχε πει:
«ΟΛΑ συνηγορούν στο να πάμε για νέο νοσοκομείο. Χρειάζεται μια απόφαση. Μη ξεχνάτε ότι το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ενώ φαινόταν όνειρο, έγινε με μια απόφαση του αείμνηστου Αντρέα Παπανδρέου. Αν κάποιος υψηλά ιστάμενος πει: «Θα κάνω εδώ στη Σύρο ένα νέο νοσοκομείο», η λύση είναι έτοιμη».
12 χρόνια αργότερα- τον Απρίλιο του 2021- όλα τα ΜΜΕ Σύρου και Κυκλάδων με βαρύγδουπους τίτλους όπως «Ιστορική απόφαση για τη δημιουργία νέου, σύγχρονου νοσοκομείου στη Σύρο» (λες και το ακούγαμε για πρώτη φορά ) διατυμπάνιζαν αυτήν την απόφαση του δ.σ του νοσοκομείου – μετά από πρόταση του διοικητικού διευθυντή Νίκου Τρίτζαλη, αφού “Το παρόν κτήριο έχει φτάσει στα όριά του”.
Ο διοικητής του νοσοκομείου Μιχάλης Ζουλουφός δήλωσε στο «Λ» ότι πρόκειται για «το πρώτο μικρό λιθαράκι σε μια μεγάλη σειρά ενεργειών καθώς η όλη διαδικασία θα διαρκέσει κάποια χρόνια».
«…ΑΠΟ κει και πέρα ακολουθούν έκθεση σκοπιμότητας, μελέτες, αναζήτηση χρηματοδότησης και ήδη νομικός σύμβουλος διερευνά διαθέσιμα ακίνητα προκειμένου να βρεθεί κάποιος κατάλληλος χώρος και σύντομα θα έχουμε αποτελέσματα».
ΕΙΠΕ, λοιπόν, ότι υπάρχει διάθεση να προχωρήσουν σε διαπραγμάτευση, είτε ο χώρος είναι ιδιωτικός είτε δημόσιος, και στην προσπάθεια αυτή μπορεί να χρησιμοποιήσουν το υπάρχον κτήριο ως ανταλλακτικό εργαλείο για την απόκτηση του κατάλληλου νέου ακινήτου.
ΓΙΑ όλα αυτά έχουν ενημερωθεί οι βουλευτές Κυκλάδων, τοπικοί φορείς «για να πούμε κύριοι, να ένα πανκυκλαδικό αίτημα που χρειάζεται επίλυση».
ΜΑΛΙΣΤΑ, σε επίσκεψή της στο νησί μας η υφυπουργός Υγείας Ζωή Ράπτη, υποσχέθηκε να το μεταφέρει στον υπουργό Υγείας, ο οποίος στη συνέχεια, όταν ήλθε στη Σύρο τήρησε άκρα του τάφου σιγή.
ΒΕΒΑΙΑ υπάρχει και η προϊστορία των προκατόχων του όπως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος επί Ν.Δ και η Φώφη Γεννηματά ως υφυπουργός Υγείας επί ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι υποσχέθηκαν τον ουρανό με τα άστρα για το ίδιο πολύπαθο θέμα, αλλά δεν……
ΤΙ θέλω να πω; Ότι αυτό που είχε δηλώσει το 2009 ο κ. Μπάιλας πως αν κάποιος υψηλά ιστάμενος πει: «Θα κάνω εδώ στη Σύρο ένα νέο νοσοκομείο, η λύση είναι έτοιμη», φυσικά και ισχύει.
ΌΠΩΣ πχ. Προσφάτως έπραξε ο πρωθυπουργός με την ανέγερση νέου νοσοκομείου στην Κω.
ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΕ προσωπικά και έδωσε το πράσινο φως για υπερσύγχρονο νοσοκομείο.
ΕΙΔΗΣΗ, την οποία … μετέφερε ο βουλευτής Δωδεκάνησου Ιωάννης Παππάς όταν πραγματοποίησε σύσκεψη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο Μέγαρο Μαξίμου.
ΤΟ νοσοκομείο Σύρου έχει περάσει από απίστευτες συμπληγάδες.
Ο Νίκος Λειβαδάρας παρουσίασε τη διατριβή του ομιλώντας για το νοσοκομείο Σύρου ενώπιον του κ. Κικίλια πριν από ένα περίπου μήνα.
ΕΚΑΝΕ μια ιστορική ανασκόπηση στην ίδρυση και λειτουργία του Νοσοκομείου μας, για να αναφέρει στη συνέχεια ότι αποτελεί ένα κτηριακό σύμπλεγμα μίας παλιάς πτέρυγας χρονολογούμενης από το 1958 και δυο κτηριακών παρεμβάσεων που υλοποιήθηκαν τα έτη 1997 και 2007, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τόσο οι συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις, όσο και οι όποιες δυσλειτουργίες παρουσιάσθηκαν στο πέρασμα του χρόνου στο παλαιό κτήριο.
«… ΟΙ δάφνες του παρελθόντος μάς κάνουν ναι μεν υπερήφανους αλλά δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. Πρέπει να προβληματιστούμε, να ξυπνήσουν συνειδήσεις και να μιμηθούμε το έργο των πρώτων οικιστών για να αφήσουμε κάτι στους μεταγενέστερους. Γι’ αυτό ενώνουμε τη φωνή μας με το Δ. Σ. του Νοσοκομείου, ώστε να γίνει πραγματικότητα η δημιουργία ενός νέου σύγχρονου Νοσοκομείου στο νομό που θα παίξει τον ουσιαστικό του ρόλο ως Νομαρχιακού. Ελπίζω η πρόταση να πέσει σε ευήκοα ώτα» είπε καταλήγοντας , αλλά ο παρών υπουργός Υγείας- απ’ ό,τι φάνηκε- δεν διέθετε «ευήκοα ώτα».
ΩΣΤΟΣΟ η εμπειρία έχει αποδείξει πώς λειτουργεί το κράτος.
ΑΝ σκεφτούμε, όπως είπε και ο κ. Ζουλουφός, ότι «ξεκάθαρη εικόνα του πού είμαστε θα έχουμε στο τέλος του έτους, όταν θα μπορούμε να μιλάμε συγκεκριμένα με χρονοδιαγράμματα και οικονομικό κόστος», η δημιουργία ενός νέου νοσοκομείου χρειάζεται έναν «οδικό χάρτη» ενεργειών από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και υπηρεσίες, με έναν πρωθυπουργό, που να δώσει εντολή, και με βουλευτές, όπως εκείνος της Δωδεκάνησου που έκανε συνεχείς συσκέψεις με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έτσι ώστε σε σύντομο χρόνο να έχουν ωριμάσει οι προϋποθέσεις για να τεθεί το καθοριστικό ζήτημα της χρηματοδότησης.
ΥΠΑΡΧΕΙ, όμως, και η άλλη πλευρά της προόδου. Είναι ο δρόμος που δείχνει από μόνη της η ιστορία του νοσοκομείου μας.
ΕΙΝΑΙ εκείνος της προσφοράς που δίδαξαν οι κατατρεγμένοι το 1825 – 1827 πρόσφυγες.
ΕΙΝΑΙ οι έμποροι που θέλησαν να φορολογηθούν για να εξοικονομούνται τα έσοδα του νοσοκομείου.
ΕΙΝΑΙ οι γιατροί που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στους νοσηλευόμενους.
ΕΙΝΑΙ οι πρώτοι δωρητές Γεώργιος Μηλιώνης (200 ισπανικά δίστηλα), Θεόδωρος Χατζή Δημητρίου ( διακόσια ισπανικά δίστηλα), Πέτρος Λασκαρίδης (άφησε χρήματα από την διαθήκη του), ο Σταμάτιος Πρώιος, (με την ιδιόχειρη διαθήκη του όρισε όπως 600.000 δραχμές της Βασιλικής διατίμησης και τα μερίσματα των μετοχών).
Ο Ιωάννης Βαρδάκας (δώρισε μεγάλο μέρος της περιουσίας του στο κράτος και εξ αυτής θεμελιώθηκε το 1939 το νέο κτήριο του Βαρδάκειου και Πρώιου Νοσοκομείου Σύρου και στην ιδιόχειρη διαθήκη του κληροδοτούσε στο Νοσοκομείο 9.100 μετοχές, καθώς και σημαντικά ποσοστά της κινητής περιουσίας του).
ΥΠΑΡΧΟΥΝ και σήμερα ευεργέτες της υγείας. Όπως το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Με αποκλειστική δωρεά δημιουργεί νέο Γενικό Νοσοκομείο Koμοτηνής.
ΟΛΟΙ οι προαναφερόμενοι απέδειξαν ότι, όσα δεν κατάφεραν διαχρονικά οι κυβερνήσεις πέτυχαν οι δωρητές οι οποίοι έμειναν στην ιστορία ως ευεργέτες.
ΒΕΒΑΙΑ είναι αυτονόητο ότι εθνικός ευεργέτης είναι εκείνος που ωφέλησε, με το έργο της ζωής του, το έθνος του και την κοινωνία.
ΥΠΗΡΞΑΝ Έλληνες, που έδωσαν τα πάντα για την Ελλάδα ακόμη και την περιουσία τους γιατί υπερίσχυσε η εθνική και όχι η ταξική τους συνείδηση.
Η πατρίδα μας ποτέ δεν έπαυσε να δυστυχεί και να κινδυνεύει. Ποτέ δεν έπαυσε να έχει και εύπορους ανθρώπους, οι οποίοι θα μπορούσαν να λάβουν τον τιμητικό τίτλο του ευεργέτη, ιδιαίτερα του εθνικού ευεργέτη.
ΔΗΛΑΔΗ οι μεγάλες ευεργεσίες σταμάτησαν στον Ωνάση, τον Ευγενίδη, τη Γουλανδρή, τον Αγγελόπουλο, τον Λάτση και μερικούς άλλους;
ΠΟΥ είναι οι σύγχρονοι αγαθοεργοί «Μαικήνες», των οποίων τα ονόματα θα γραφτούν στη σύγχρονη ιστορία με «χρυσά γράμματα» για την προσφορά τους στον τομέα της υγείας, που θα χαρίσουν ελπίδα στον άρρωστο, που θα δωρίσουν το ακριβότερο αγαθό στον συνάνθρωπο και οι οποίοι θα διαχωρίσουν τη θέση τους από το γενικευμένο ρεύμα της εποχής που θέλει μέσω προσφορών να λέγονται «χορηγοί»;
ΠΟΥ είναι εκείνοι που θα ξεχωρίσουν από το πλήθος, θα επαναφέρουν την παράδοση των μεγάλων ευεργετών και θα αποτελέσουν λαμπρά παραδείγματα ανιδιοτέλειας και πατριωτισμού;
