ΝΑΙ,  τους κυνηγά ο φόβος της εξέγερσης και εκδίκησης των σκλαβωμένων, γιατί,  ξέρουν πολύ καλά, ότι διεκδικούν και εκμεταλλεύονται ξένες πατρίδες.

ΔΕΝ απαλλάχτηκαν ποτέ από τον νομαδικό τρόπο σκέψης.

ΤΑ διαπιστευτήρια της Τουρκίας είναι οι γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ο ξεριζωμός Εβραίων και  η αιματοχυσία όλων των χριστιανικών λαών της Εγγύς Ανατολής και των Βαλκανίων.

ΟΙ αποδείξεις της ύπαρξής της είναι η φυλάκιση  όλων αυτών των λαών επί αιώνες στις φυλακές της οθωμανικής υπανάπτυξης, και η υστέρηση των ελευθεριών των ομόθρησκων Αράβων.

 Η Τουρκία υπάρχει για να επιβάλλει την παράνομη στρατιωτική κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να αρπάξει  την Αλεξανδρέττα από τη Συρία, και να  καταπιέζει με τον πλέον βάρβαρο τρόπο τον κουρδικό λαό που ζει στην επικράτειά της.

ΤΑ διαπιστευτήριά της είναι η παραβίαση του υδάτινου πλούτου του Τίγρη και του Ευφράτη σε βάρος του Ιράκ και της Συρίας, η άγρια χωρίς φραγμούς  καταπάτηση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και  φυσικά ο αφανισμός αλλόθρησκων και ομόθρησκων εθνικών μειονοτήτων από τον πολιτικό χάρτη της.

Η τουρκική κοινωνία, λόγω χαμηλού επιπέδου μόρφωσης, ένδειας και θρησκείας, έχει παραμείνει οθωμανική στη νοοτροπία.

ΔΕΝ έχει συνείδηση της ισότητας σε αξία και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η ισότητα είναι κάθετη.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ οι εξουσιαστές  και  οι εξουσιαζόμενοι.

ΚΑΙ οι δεύτεροι,  πρέπει να είναι ευγνώμονες που έχουν την τύχη να εξουσιάζονται από τους πρώτους.

ΉΤΑΝ ανθρωπίνως αδύνατον παρακολουθώντας την εκδήλωση του Συλλόγου Μικρασιατών Ερμούπολης Σύρου  που σε συνεργασία με την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας και το Σύλλογο Ποντίων και Βορειοελλαδιτών Σύρου, τίμησαν με εντυπωσιακό  τρόπο τη μνήμη του εξολοθρεμού από τις πατρογονικές τους εστίες, Μικρασιάτες, Αρμενίους και Ποντίους, στο θέατρο «ΑΠΟΛΛΩΝ»,  να μην αγανακτήσει.

ΝΑ μη σκεφτεί πόσο αιμοσταγής λαός είναι οι Τούρκοι.  Να μην αναρωτηθεί γιατί τόσο μίσος για τόσους λαούς;

ΚΑΙ δεν είναι το παρελθόν που προκαλεί τόση ανησυχία, είναι και το παρόν.

ΕΙΝΑΙ που ο Ερντογάν, επιμένοντας στην πολεμική ρητορική του, στο  προκλητικό μήνυμα της 97ης  επετείου από τη Μικρασιατική Καταστροφή – την «Ημέρα της Νίκης» όπως γιορτάζεται στην Τουρκία-  επανέλαβε ότι «δεν θα κάνει παραχωρήσεις, όποιο και αν είναι το τίμημα»…

ΚΑΙ ακούγοντας το a cappella  μοιρολόι «Για ιδές καπνό για ιδές φωτιά /για ιδές και ένα ντουμάνι/ που βγαίνει απ’ την καρδούλα μου και όλο τον κόσμο πιάνει  / καρδιά μ αν είσαι από γυαλί/ βάστα να μη ραγίσεις/ κι αν είσαι και από σίδερο τώρα να νταγιατίσεις.. όπου σείστηκε από τη συγκίνηση το σύμπαν,

ΚΑΙ όταν είδα τον Πυρρίχιο χορό από τους Ποντίους χορευτές  όπου τραντάχτηκε το θέατρο είπα:

«ΜΙΚΡΑΣΙΑ Χαίρε!» «Χαίρε Πόντε», «Χαίρε Αρμενία» !

ΓΙΑΤΙ όσο και αν οι περιγραφές συνδυάζουν τη θηριωδία του Μογγόλου με την πανούργα σκληρότητα της κατώτερης ανατολίτικης κάστας,

ΟΣΟ και αν οι ανθρώπινες περιγραφές μέσα από βιβλία, εφημερίδες ακόμη και πίνακες είναι ατελείς,

ΟΣΟ και αν προσπάθησαν άνθρωποι να αιτιολογήσουν  τη γενοκτονία  Αρμενίων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας, αυτών που  εξοντώθηκαν και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον γενέθλιο χώρο τους λόγω των αμείλικτων μηχανισμών της γεωπολιτικής αντιπαλότητας των μεγάλων δυνάμεων, για την εποπτεία των εμπορικών και πετρελαϊκών οδών της Εγγύς Ανατολής,

ΜΕ υπερηφάνεια και πείσμα λέμε έναν αιώνα σχεδόν μετά:

ΌΤΑΝ τα γονίδια που σε ακολουθούν έχουν μια ιστορία βγαλμένη από τόπους που ο ελληνισμός μεγαλούργησε,  κανείς επί της γης δεν μπορεί – με όσο μένος και αν προσπαθήσει- να  αφανίσει τη δύναμη αυτού του DNA.

ΤΟ έχει αποδείξει η ιστορία  με τη φράση του Φ.Νίτσε: «Δεν έχει πολεμηθεί κανείς λαός όσο οι Έλληνες»

ΚΑΙ την απάντηση του Ρισπέν Ζαν:

«ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων. Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο.

ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη.

ΣΒΗΣΤΕ την Ελληνική γλώσσα από παντού.

ΔΙΑΓΡΑΨΤΕ τα μαθηματικά, σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας, σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου.

ΔΙΑΓΡΑΨΤΕ την δημοκρατία και την πολιτική, διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει και έστω μια ελληνική λέξη).

ΣΒΗΣΤΕ από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ τον αραβικό, διαγράψτε την φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε.

ΘΑ πείτε «δεν γίνεται». γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση!

ΔΕΝ γίνεται να σβήσει,  η προσφορά του Έλληνα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη».

ΤΙ πόνος! Τι παράπονο! Τι εικόνες! Τι πολιτισμός! Τι απανθρωπιά! Τι ανθρωπιά! Τι καημός! Τι μνήμη! Τι λεβεντιά! Τι Ελλάδα! Τι Σύρος!

ΕΥΣΤΟΧΟΣ ο τίτλος της ομιλίας του προέδρου Μικρασιατών Ερμούπολης – δημάρχου- Νίκου Λειβαδάρα! «Άπονοι καιροί» – Αρμενία, Μικρασία, Πόντος /τρεις καημοί/ αυτή η γη έχει φωνή.

ΜΙΑ φωνή υπερήφανη που ακούστηκε στο Θέατρο Απόλλων με τον πλέον γλαφυρό τρόπο.

Ο  ελληνισμός της Ανατολής εξαφανίστηκε ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια και περίπου 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες ήρθαν υπό άθλιες συνθήκες στην Ελλάδα.

ΑΥΤΗ η αναφορά στη μνήμη τα είχε όλα.

 ΣΠΑΡΑΚΤΙΚΑ τα μοιρολόγια που με τη λακωνικότητά τους ξεσήκωσαν  τη σημασία της αναπαράστασης και  της αναβίωσης ως προφορικά θραύσματα  της συλλογικής αυτοσυνείδησης .

ΣΥΝΕΠΗΡΑΝ οι παραπονιάρικοι ήχοι  από τα παραδοσιακά όργανα που άφησαν δάκρυα πικρά.

ΣΤΗΝ από κοινού αυτή εκδήλωση πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε ο Γιώργος Πάπιτσης ο οποίος προέτρεψε το δήμαρχο να επικοινωνήσει με την πρόεδρο των Αρμενίων και αποφασίστηκε να προβληθεί φωτογραφικό υλικό των παιδιών από το Αμερικανικό ορφανοτροφείο της εποχής εκείνης.

Η προσφυγομάνα Σύρος  στο επίκεντρο της επικαιρότητας.

ΑΡΧΗΣ γενομένης  από το 1922 που έφτασαν στο νησί μας 7.800 πρόσφυγες και  αντιμετωπίστηκαν με αγάπη όπου «Χιλιάδες Συριανοί, άλλοι με ψωμιά στα χέρια, άλλοι με κουτιά λουκούμια, άλλοι με σταμνάκια νερό, έσπευσαν να ανακουφίσουν τους δυστυχισμένους.. όπου… εκτός της δυστυχίας τους, δεν φέρουν μαζί τους ούτε ένα κουρέλι για να σκεπάσει την αθλιότητά τους….»

«ΠΟΥ θα χωρέσει όλη αυτή η κακομοιριά; Κανένας δεν το φαντάζεται».

 ΓΙΑΤΙ ανάμεσα στους πρόσφυγες  υπήρχαν πολλοί αστοί με υψηλό επίπεδο παιδείας και γνώσης του εμπορικού ανταγωνισμού.

 ΥΠΗΡΧΑΝ άνθρωποι  έμπειροι σε νέου τύπου μεθόδους καλλιέργειας που συνέβαλαν στην αγροτική μεταρρύθμιση, δίνοντας νέα πνοή  στην εθνική οικονομία, όπως στο εμπόριο, στη βιοτεχνία, στη βιομηχανία, στις αγροτικές καλλιέργειες.

ΜΕΤΑ 6 χρόνια, ενσωματώθηκαν με τους ντόπιους καθώς η Ερμούπολη υπήρξε δημιούργημα προσφύγων από το 1821 που είχαν φτάσει από τη Μικρά Ασία, τη Χίο, τα Ψαρά, την Κάσσο…

ΚΑΡΔΙΕΣ ράγισε η αναγνωσμένη αλήθεια- μαρτυρία του αγαπημένου δασκάλου Ζαχαρία Δρόσου ο οποίος υπήρξε τρόφιμος του Αμερικάνικου Ορφανοτροφείου  μαζί με χιλιάδες ορφανά ελληνικής και αρμενικής καταγωγής, ως θύματα της Μικρασιατικής τραγωδίας.

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ η  πρόεδρος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας: «Ευχαριστούμε που οι διωκόμενοι Αρμένιοι βρήκαν ασφαλές καταφύγιο στο νησί σας φιλοξενώντας 2.000 ορφανά Αρμενόπουλα». 

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ και η τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου των εν Ελλάδι Αρμενίων

όταν αναφέρθηκε στη Σύρο που επί 25 ολόκληρα χρόνια επί δημαρχίας Γιώργου Πάπιτση   μέχρι σήμερα αγκαλιάζει κάθε καλοκαίρι αρμενάκια από το Ναγκόρνο Καραμπάχ.

«ΣΗΜΕΡΑ ήλθαμε να κάνουμε προσκύνημα στο νησί σας και να σας πούμε ότι στο Ναγκόρνο Καραμπάχ υπάρχουν συριανοί .. Επειδή κρατάνε στην ψυχή τους ένα κομμάτι από την Ελλάδα, τη γαλανόλευκη σημαία.. Τα παιδιά που πέρασαν από τη Σύρο έζησαν μια αλήθεια που μοιάζει με παραμύθι.. Η αγάπη σας εμφύσησε  το αγωνιστικό φρόνημα στα κατατρεγμένα αδέλφια μας για διεκδίκηση της θέσης τους στον κόσμο».

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ το μήνυμα ελευθερίας και δικαίωσης του προέδρου του συλλόγου Ποντίων  Μάνου Τελώνη  επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την γενοκτονία των Ποντίων: «Ποτέ πια άλλη Γενοκτονία. 353.000 ψυχές αναμένουν δικαίωση»

ΚΟΙΝΗ η μοίρα λοιπόν στα δεινά,  κοινή και στην ανάγκη μνήμης.

ΔΕΝ ξεχνάμε εμείς οι απόγονοί τους, τη θηριωδία των Τούρκων, τα διεθνή «παιχνίδια», τις «συμμαχικές» προδοσίες, τη ζωή των πατέρων μας, τις σφαγές, τον ξεριζωμό και το θάνατο.

ΞΕΡΟΥΜΕ ότι αν δεν μαθαίνουμε από την Ιστορία, και δεν την μνημονεύουμε, τότε  ένα είναι βέβαιο: Δεν φταίει η Ιστορία μας.