ΠΕΡΑΣΕ ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου χωρίς παρελάσεις αφού ο κορωνοϊός συνεχίζει να χτυπά την ανθρωπότητα ανελέητα με αυξημένα κρούσματα θανάτου, διασωληνομένων, νοσούντων και ασυμπτωματικών δοκιμάζοντας λαούς, χαρακτήρες, σχέσεις, επικοινωνίες.
ΜΠΟΡΕΙ η Ελλάδα να έφτασε στα τριψήφια νούμερα αλλά παρά τις αυξήσεις κρουσμάτων πηγαίνει καλύτερα συγκριτικά με άλλες χώρες ανάλογου πληθυσμού στην Ευρώπη, όμως, χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί η εικόνα μπορεί να αλλάξει δραματικά.
ΜΗ ξεχνάμε ότι καθημερινά επιβάλλονται τοπικά lockdown και τα κρούσματα σε μονάδες όπως οι οίκοι ευγηρίας και οι χώροι εργασίας, όπου η διάδοση του ύπουλου ιού γίνεται σε χρόνο dt, αναδεικνύουν την αξία της ατομικής ευθύνης, της εφαρμογής των κανόνων υγιεινής και των μέτρων που συστήνουν οι ειδικοί.
ΊΣΩΣ ο τρόπος του φετινού εορτασμού να σηματοδοτεί ένα νέο τρόπο σκέψης αφού οι περισσότεροι Έλληνες έζησαν αυτή τη μέρα από τον καναπέ.
ΑΥΤΟΣ ο συγκερασμός κορωνοϊού και τουρκικής απειλής μας επιβάλλει μια ανασκόπηση της σημασίας του Έπους του ’40 αφού όχι μόνο ο κορωνοϊός απειλεί τις ζωές μας αλλά και ο βάρβαρος γείτονας τον οποίο – απ’ ότι φαίνεται- ουδόλως τον απασχολεί η πανδημία που αποδεκατίζει τη χώρα του.
ΕΔΩ, έστελνε το λαό του να αγοράζει κολόνιες λεμόνι για να αντιμετωπίσουν τη φονική νόσο.
ΆΛΛΩΣΤΕ οι επεκτατικές του τάσεις δεν του επιτρέπουν τέτοιες ευαισθησίες.
ΈΤΣΙ, επέλεξε παραμονή του εορτασμού την 28ης Οκτωβρίου να επεκτείνει τις έρευνες του τουρκικού ερευνητικού στην Ανατολική Μεσόγειο (μέχρι 4 Νοεμβρίου) νοτιοανατολικά της Ρόδου, ανατολικά του 28ου μεσημβρινού δυναμιτίζοντας τον διάλογο με την Ελλάδα.
ΚΑΘΕ μέρα γίνεται και πιο προκλητικός όχι μόνο με τις ενέργειές του αλλά και με δηλώσεις ότι η Ελλάδα είναι αυτή που κλιμακώνει την κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο.
Η πιο ακραία πρόκληση είναι η ανακοίνωση της Άγκυρας, που εν μέσω τυμπανοκρουσιών- τηρώντας κατά πάγια τακτική της «ό,τι δεν παραχωρείται, αρπάζεται την κατάλληλη στιγμή»- υπερψήφισε νέο νόμο με τον οποίο διευρύνει την περιοχή ευθύνης της για την έρευνα και πάνω – κάτω μας λέει ότι το μισό Αιγαίο μαζί με τα νησιά μας είναι περιοχές στις οποίες έχει δικαίωμα για έρευνα αμφισβητώντας τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
ΤΙ απάντησε από την πλευρά του – μεταξύ άλλων- το ελληνικό ΥΠΕΞ;
«H τουρκική περιοχή ευθύνης έρευνας και διάσωσης που ορίστηκε αυθαίρετα με τον νέο τουρκικό νόμο, είναι παράνομη στο μέτρο που επικαλύπτει περιοχές ελληνικής κυριαρχίας και δικαιοδοσίας, συνεπώς δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Πέραν όμως αυτού, δεν στηρίζεται σε επιχειρησιακά κριτήρια και δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς ασφάλειας της ανθρώπινης ζωής…
ΕΙΝΑΙ σαφές ότι η Τουρκία, με την τελευταία αυτή κίνηση που έχει αμιγώς πολιτικά κίνητρα, δεν διστάζει να προκαλέσει σύγχυση, θέτοντας σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές….
….ΟΙ τουρκικές ενέργειες θα προσκρούσουν και πάλι στην διεθνή νομιμότητα με την οποία η Τουρκία θα πρέπει επιτέλους κάποτε να συμφιλιωθεί.»
ΟΙ γνώμες ειδικών σχετικά με τις σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας ποικίλουν.
ΆΛΛΟΙ υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα που της έστησε η Τουρκία απαντώντας με πόλεμο αλλά οφείλει να κινηθεί δια της διπλωματικής οδού βασισμένη στο διεθνές δίκαιο:
«ΑΝ καταλήξουμε σε διαπραγμάτευση με την Τουρκία, υπό τους όρους της στρατιωτικής σύγκρουσης και του αίματος, θα έχουμε, βεβαίως, αποδείξει σε όλον τον κόσμο πόσο ατρόμητοι, ηρωικοί, γενναίοι και αντάξιοι των προγόνων μας είμαστε.
ΌΛΟΙ θα κοιτάζουν τη μικρή Ελλάδα με θαυμασμό. Με μία λεπτομέρεια, όμως, που κάνει πολύ μεγάλη διαφορά: θα έχουμε χάσει! ..
ΓΙΑΤΙ θα πρέπει, σώνει και καλά, να φτάσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δαρμένοι και όχι με το πλεονέκτημα της δικής μας βούλησης;
ΚΑΙ μάλιστα, για κάτι το οποίο υφίσταται μόνον ως δυνατότητα και επιθυμία, αφού τα χωρικά ύδατα της χώρας μας είναι στα 6 ν.μ. και όχι στα 12….
….ΤΟ συμφέρον της χώρας βρίσκεται στη διαλλακτική στάση, δηλαδή στην επιδίωξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία χωρίς την προσφυγή στη βία.
ΤΟ ατυχές είναι ότι, με τις συνθήκες ακραίας όξυνσης που προκαλεί η Τουρκία, ο δρόμος της διπλωματίας και της ειρηνικής επίλυσης γίνεται ακόμη πιο δύσβατος.
ΤΙ να κάνουμε, όμως, που αυτός είναι ο μόνος…» γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης στα «Νέα» ως «Πανδώρα».
ΆΛΛΟΙ υποστηρίζουν ότι η Τουρκία απειλεί με περιορισμένο πόλεμο την Ελλάδα και αν ευθέως δεν την απειλήσουμε με σκληρά αντίποινα, ακόμη και με κλιμάκωση της έντασης, δεν πρόκειται να την αποτρέψουμε από την δημιουργία τετελεσμένων και στον χώρο του Αιγαίου.
«ΟΙ Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να λάβουν Διάταξη Μάχης. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας άτυπος ναυτικός αποκλεισμός νησιών του Ανατολικού Αιγαίου…
…Η Τουρκία απειλεί τον πυρήνα της εθνικής μας κυριαρχίας», υπογραμμίζει ο αντιπτέραρχος ε.α. Παύλος Χρήστου και συνεχίζει:
«Η ελληνική αντίδραση είναι υποτονική.
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ δεν αντιδρούμε στις προκλήσεις/ενέργειες της Τουρκίας που καταπατούν κυριαρχικά μας δικαιώματα.
Η προσπάθεια που γίνεται από την Ελλάδα να μεταθέσει ή και να μεταφέρει την διαχείριση των προβλημάτων σε τρίτους επιδιώκοντας επιδιαιτησία, ουσιαστικά και ανεπιτυχής είναι (καθόσον κανένας από τους εταίρους για τους δικούς του λόγους δεν θέλει να λάβει ξεκάθαρη θέση) και δείχνει αδυναμία άσκησης δυναμικής εθνικής στρατηγικής».
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ στη συνεδρίαση της Βουλής, όπου συζητήθηκε η πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ στον υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα, ανέβηκαν άγρια οι τόνοι μεταξύ αντιπολίτευσης και κυβέρνησης για τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα εθνικά θέματα. Ο Α. Τσίπρας κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι “δεν έχει στρατηγική για την υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατηγόρησε τον κ. Τσίπρα ότι πάνω στην κινδυνολογία έχτισε την πολιτική του καριέρα”. Η Φώφη Γεννηματά ευθέως δήλωσε ότι “δεν έχει καμία εμπιστοσύνη σ αυτή την κυβέρνηση” και ο Δημήτρης Κουτσούμπας κατηγόρησε και Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ καλώντας το λαό να τους δώσει «μομφή».
ΧΘΕΣ 80 χρόνια μετά, τιμήσαμε την επέτειο του ΟΧΙ.
Η πλειονότητα γνωρίζει ότι η ημέρα αυτή σημάδεψε την Ελλάδα από τον πόλεμο του 1940 και έμεινε γνωστή ως το «ΟΧΙ»
ΑΥΤΗ η ημέρα είναι η επέτειος της εισόδου της Ελλάδας στον πόλεμο ενάντια στον φασισμό.
Η ημέρα που ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, είπε το «ΟΧΙ» στους Ιταλούς.
ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ την ημερομηνία λήξης της γερμανικής κατοχής;
ΉΤΑΝ η 12η Οκτωβρίου του 1944.
Ο πόλεμος αυτός ήταν αντικείμενο της επεκτατικής πολιτικής του δικτατορικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι που είχε επιβάλλει στην Ιταλία και που άρχισε να αποκαλύπτεται με την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου πολέμου και ειδικότερα μετά τη συνομολόγηση του Χαλύβδινου Συμφώνου.
ΣΤΑ μέσα του 1940, ο Μπενίτο Μουσολίνι, έχοντας ως είδωλο τον Αδόλφο Χίτλερ, θέλησε να αποδείξει στους Γερμανούς συμμάχους ότι μπορεί και ο ίδιος να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες. (Τι μας θυμίζει, τι μας θυμίζει αυτή η στρατηγική).
Η Τουρκία με τις επεκτατικές της τάσεις και την πολεμόχαρη τακτική της έχει ανοίξει παντού μέτωπα.
ΚΑΙ στις «παραδοσιακές» αντιπαραθέσεις, όπως είναι αυτή των διεκδικήσεων στο Αιγαίο, προστίθενται συνεχώς νέες.
ΣΤΟΧΟΣ του Ερντογάν ο αποπροσανατολισμός από εσωτερικά προβλήματα μιας και οι Τουρκικές δυνάμεις είναι παρούσες σε τουλάχιστον 9 χώρες. Από το Ιράκ ως τη Σομαλία και από τα κατεχόμενα της Κύπρου, στο Κατάρ.
ΤΟ δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και η κατοχή της Κύπρου (εξελέγη ο εκλεκτός του Ερντογάν, εθνικιστής Τατάρ, εραστής της διχοτόμησης της Κύπρου), οι ανοικτοί λογαριασμοί με την Συρία του Άσαντ, τα απόνερα του τουρκο-λιβυκού μνημονίου, το μέτωπο με τους Κούρδους του βορείου Ιράκ, η ένταση και με την Αρμενία, την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία και τελικά ο πόλεμος στο Αζερμπαϊτζάν.
ΌΜΩΣ ακόμη και εάν ο τούρκος πρόεδρος ονειρεύεται να γίνει ένας σύγχρονος «σουλτάνος» θα έπρεπε να γνωρίζει ότι οι πραγματικοί σουλτάνοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας φρόντιζαν να μετριάζουν τις συγκρούσεις στα σύνορά τους, ιδίως όταν αυτά είχαν μεγάλη έκταση.
ΚΑΙ αυτό γιατί η προστασία τους δεν ήταν πάντα και το ευκολότερο πράγμα. Εάν άνοιγαν στη μια πλευρά των συνόρων τους ένα μέτωπο, υπήρχε πάντα ο κίνδυνος μιας απρόβλεπτης επίθεσης από την άλλη.
Ο Τούρκος πρόεδρος όμως δεν ακολουθεί αυτήν τη συλλογιστική και επιλέγει την επίθεση σε πολλά μέτωπα χωρίς να συνεκτιμά το κόστος τέτοιου είδους κινήσεων.
ΟΙ βλέψεις της γείτονος για την εξάπλωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, είναι κοινές με όλους τους προκατόχους του Ερντογάν.
Η Τουρκία δεν εγκατέλειψε ποτέ και συνεχίζει με θρησκευτική ευλάβεια και μακροπρόθεσμη στρατηγική, ανεξάρτητα αν στην προεδρία είναι οι Νέο- Οθωμανοί ή οι Κεμαλιστές! Και δεν θα πάψει να το επιδιώκει ποτέ! Όποιος πιστεύει το αντίθετο, τρέφει βαθιές αυταπάτες.
ΑΥΤΗ η χώρα επιλέγει τον αιφνιδιασμό, με χτύπημα «κάτω από τη ζώνη» και χωρίς να σεβαστεί καμιά δεοντολογία ή το διεθνές δίκαιο.
ΓΙΑ να επανέλθω στο Έπος του ‘40.
ΓΙΑΤΙ τιμούμε την έναρξη του πολέμου και όχι τη λήξη του; Τι πρέπει να θυμόμαστε και τι να ξεχάσουμε;
Ο λόγος που δεν εορτάζουμε την 12η Οκτωβρίου του 1944 είναι ότι λίγο μετά την απελευθέρωση η Αθήνα μεταβλήθηκε σε αρένα πολύνεκρων εμφύλιων συγκρούσεων.
ΤΑ Δεκεμβριανά επισκίασαν τον ενθουσιασμό της Απελευθέρωσης, όπως και εν γένει ο Εμφύλιος προσδιόρισε τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι της εποχής εκείνης θυμόντουσαν την Αντίσταση.
ΑΚΟΜΑ και σε κλίμακα πολιτείας, ο Εμφύλιος αποτέλεσε τον πυρήνα μέσα από το οποίο συστηματοποιήθηκαν οι εορτασμοί και η επίσημη μνήμη της δεκαετίας του 1940.
ΑΠΟ το περίφημο «Όχι» του Μεταξά, που πρωταγωνιστούσε στις σχολικές εορτές για δεκαετίες, μέχρι την καθιέρωση του εορτασμού της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου, το τραύμα των εμφύλιων συμπλοκών της δεκαετίας του 1940 αποτέλεσε μαύρη σελίδα στην ιστορική συνείδηση και στη συλλογική μνήμη της ελληνικής κοινωνίας.
ΦΥΣΙΚΑ το «Όχι» δεν το είπε μόνος του ο Μεταξάς αλλά και ο ελληνικός λαός.
Η παραπάνω πρόταση, που προβάλλεται σε κάθε 28η Οκτωβρίου από αυτούς που δε θέλουν να καταλογίσουν στα θετικά το Έπος του ‘40 σε έναν δικτάτορα είναι και αληθινή και ψεύτικη.
ΨΕΥΤΙΚΗ γιατί – εάν ο Ιωάννης Μεταξάς αντί να αποκρούσει ακαριαία το τελεσίγραφο της Ιταλίας, το ικανοποιούσε εν μέρει, όπως έκανε η Τουρκία η οποία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έπαιξε τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου» – δεν θα προκαλείτο λαϊκή εξέγερση.
ΑΛΗΘΙΝΗ καθώς ο ελληνικός λαός στήριξε με όλες του τις δυνάμεις, αμετακίνητα το «Όχι» και το δικαίωσε στα πεδία τής μάχης από την πρώτη στιγμή.
ΔΙΟΤΙ χωρίς τη φλόγα και του τελευταίου φαντάρου που πήγε στο μέτωπο να πολεμήσει λες και πήγαινε σε γιορτή, το Έπος της Αλβανίας δεν θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.
ΕΙΝΑΙ γεγονός. Η 28η Οκτωβρίου αποτελεί κυρίως εξαιρετικά μοναδική σελίδα στην ιστορία μας.
ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΕ ως μια σπάνια στιγμή εθνικής και λαϊκής ενότητας.
ΜΗ ξεχνάμε το διχασμό των Ελλήνων στην επανάσταση του 1821.
ΑΚΟΜΗ και στις μεγαλειώδεις νίκες αλλά και στις χειρότερες πανωλεθρίες οι Έλληνες δεν έπαψαν να αλληλοσπαράσσονται.
ΟΙ πολιτικοί με τους στρατιωτικούς, οι Μωραΐτες με τους Ρουμελιώτες, οι Ελλαδίτες με τους Φαναριώτες.
Ο εμφύλιος σπαραγμός σημάδεψε την Ελλάδα από τα σπάργανα.
ΤΙ να θυμηθούμε; Εκείνους που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια επειδή δεν ήθελαν να μεταβιβάσουν τα ανώτατα δικαιώματά τους προς όφελος της γενικού συνόλου;
ΠΟΥ πέσαμε γονατιστοί στην Ευρώπη για να μας στείλει βασιλιά γιατί διαφορετικά τί χώρα θα ήμασταν χωρίς να έχουμε Μοναρχία που θα προερχόταν μάλιστα και από ξένη χώρα ασχέτως αν στη συνέχεια τον εξόρισαν αυτοί που τον υποδέχτηκαν με τυμπανοκρουσίες, όχι γιατί ήταν τύραννος ή ανίκανος αλλά επειδή δεν απόκτησε διάδοχο ώστε να έχουμε κι εμείς όπως όοολα, τα αναπτυγμένα κράτη, δυναστεία;
ΝΑ θυμηθούμε τον εκ Δανίας πρίγκιπα Γουλιέλμο που τον βαφτίσαμε Γεώργιο έτσι για να παραμυθιαζόμαστε ότι είναι έλληνας και τον σηκώσαμε στην πλάτη μαζί με τη δυναστεία του επί ενάμιση αιώνα;
ΝΑ θυμηθούμε ότι από τον 19ο, μέχρι και τον 21ο αιώνα, παραμένουμε σταθερά διχασμένοι με τους Τρικουπικούς εναντίον Δηλιγιαννικών, τους Βενιζελικούς εναντίον Βασιλοφρόνων, τους Αριστερούς εναντίον Δεξιών και τους Μνημονιακούς εναντίον Αντιμνημονιακών και ότι όλοι τους ήθελαν το καλό της πατρίδας;
ΝΑ θυμηθούμε ότι το 1920, η διχόνοια μεταξύ «βενιζελικών» και «αντιβενιζελικών» είχε φτάσει στο ανώτερο σημείο;
ΟΙ Βασιλόφρονες που επικράτησαν στις εκλογές με σημαία την ειρήνευση στην Μικρά Ασία προήλασαν μέχρι το Αφιόν Καραχισάρ, μηχανορραφώντας έτσι ώστε τελικά να επέλθει η γενοκτονία του Ελληνισμού της Ιωνίας με μια διχόνοια απίστευτη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν ευθύνες και οι Βενιζελικοί.
Ο διχασμός από το πιο μικρό μέρος της πατρίδας μέχρι το πιο μεγάλο και στη συνέχεια σε όλη τη Χώρα κληρονομείται από γενιά σε γενιά και αλλάζει πρόσωπα.
ΚΑΘΕ τόσο ειδικοί αναλυτές της Ιστορίας καυτηριάζουν τα γεγονότα.
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ τραγούδια μιλούν για τον διχασμό και ποιητές τον εξορκίζουν. Όπως ο Διονύσιος Σολωμός.
Ο εθνικός μας ποιητής, μιλά για ένα διχασμένο έθνος, με εγγενείς αντιθέσεις και συγκρούσεις όπου ο άνθρωπος, αναζητά την ελευθερία, αλλά δεν κατορθώνει να απαλλαγεί από τα προσωπικά του πάθη για να πεθάνει εν τέλει παραδομένος σε αυτά.
ΤΟ μόνο σίγουρο είναι πως –μέσα στον διχασμό μας- ονειρευόμαστε την εθνική και λαϊκή ενότητα.
ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΟΜΑΣΤΕ με το Νόμπελ του Γιώργου Σεφέρη, με το βραβείο Léonie Sonning του βιολιστή Λεωνίδα Καβάκου αλλά τον κάθε συμπολίτη μας, που στο πρώτο πέσιμο τον κατασπαράζουμε και στην όποια προσπάθειά του πολλάκις τον χλευάζουμε, στον θρίαμβό του τον αποθεώνουμε γιατί νιώθουμε πως είμαστε μέρος του θριάμβου του. Ναι, είναι ανθρώπινο…
ΞΑΝΑΕΡΧΟΜΑΙ στο σήμερα.
ΕΝΩ η Τουρκία αλωνίζει, η «Ευρώπη της αλληλεγγύης των λαών» είναι ανύπαρκτη.
ΑΠΟ τις ΗΠΑ μέχρι τους «συμμάχους» μας, άπαντες όχι µόνο αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων αλλά έδειξαν και µια πρωτόγνωρη αδιαφορία.
ΕΙΝΑΙ ώρα να παραδειγματιστούμε από την ξεχωριστή γενναιοδωρία της ιστορίας που μας χάρισε η 28η Οκτωβρίου η οποία πράγματι υπήρξε μια υπέρλαμπρη όαση στον εθνικό μας διχασμό.
ΌΠΩΣ υπογραμμίζει ο βραβευμένος Κωνσταντινουπολίτης Γιώργος Θεοτοκάς «Παλιοελλαδίτες και Μικρασιάτες επιτέλους ομονόησαν».
ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ και Δεξιοί έδιναν τη ζωή τους στο ίδιο χαράκωμα και οι όποιοι προσωπικοί ηρωισμοί εξελήφθησαν όχι σαν ξεχωριστές εξαιρέσεις αλλά ως μέρος φωτεινό του συνολικού αγώνα.
ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟΙ πρωταγωνιστές του Έπους του ΟΧΙ υπήρξαν οι ανώνυμοι στρατιώτες ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων και κοινωνικών καταβολών.
ΟΙ παππούδες μας, οι πατέρες μας από τους οποίους όλοι εμείς προερχόμαστε.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ, αδέλφια, ΌΧΙ στον διχασμό.
ΕΘΝΙΚΗ ομοψυχία χρειαζόμαστε αυτές τις ώρες ώστε να μη πούμε για μια ακόμη φορά ότι η μοίρα της Ελλάδας είναι ο διχόνοια.
