Μια από τις κατά καιρούς «καραμέλες» των επικεφαλής (και των συν αυτών) πάσης φύσεως πολιτικών σχημάτων, τα οποία διανύουν περίοδο εξουσίας και προτίθενται να επαναλάβουν το εγχείρημα της εκ νέου υποψηφιότητας σε επόμενη εκλογική αναμέτρηση, είναι: «έχουμε διδαχθεί από τα λάθη μας».
Και μπορεί να αποτελεί «καραμέλα» αυτή η επαναλαμβανόμενη «ομολογία», η οποία σημαίνει «κάναμε λάθη, αλλά ξαναψηφίστε μας», με τη βεβαιότητα ότι αυτά τα όποια λάθη, τα οποία έγιναν συνειδητά αλλά από κάποιες λανθασμένες ενέργειες έγιναν αντιληπτά, θα τα επαναλάβουν χωρίς όμως αυτή τη φορά να τους πάρουν χαμπάρι, γιατί ήδη έχει αποκτηθεί εμπειρία και θα είναι τουλάχιστον ηλίθιο να δώσουν το όποιο δικαιώματα για να τους κάνουν βούκινο.
Φυσικά και «τα λάθη του παρελθόντος διδάσκουν» αυτούς που τα έκαναν και με ταπεινοφροσύνη τα παραδέχονται, σαν μαθητούδια που ο δάσκαλος τα πιάνει να κάνουν τη διαολιά και τον διαβεβαιώνουν πως δεν θα την επαναλάβουν.
Σύνηθες το φαινόμενο, όταν μάλιστα διαθέτουν ένα απύθμενο θράσος και ένα θεατρικό ταλέντο να δείχνουν διαφορετικό πρόσωπο από το πραγματικό τους κατά την προεκλογική περίοδο, πρωταγωνιστές πλέον της γνωστής υπόθεσης του δόκτορα Τζέκιλ και του κύριου Χάιντ, από τη νουβέλα φανταστικής λογοτεχνίας γραμμένη από τον Σκωτσέζο συγγραφέα Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον.
Όσο κι αν η προεκλογική περίοδος φαντάζει λίγο μακριά, αντίθετα ο ένας και πλέον χρόνος είναι πολύ μικρός και μέχρι να γυρίσεις να κοιτάξεις θα τον έχεις μπροστά σου, όπως θα έχεις και εκείνους που σήμερα το παίζουν εξουσιαστές σου και αύριο, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, θα στο παίξουν για άλλη μια φορά «υπηρέτες» σου.
Αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί, από τώρα μέχρι τότε, πρέπει ο κάθε πολίτης να ζυγίσει με σωστά ζύγια εκείνους που νομίζει ικανούς να τον εκπροσωπήσουν εκ νέου τα επόμενα χρόνια, βγάζοντας τα χρυσόχαρτα από τις «καραμέλες» που θα του δώσουν, ώστε να δει την πραγματική αξία του περιεχομένου τους.
Και θα είναι δικό τους λάθος να μην μετρήσουν σ’ αυτή τη ζυγαριά «τα λάθη» από τα οποία «διδάχτηκαν» εκείνοι που θα τα επικαλεστούν, γιατί είναι η παγίδα που του έχουν στήσει, αλλά σκεπασμένη επιμελώς, ώστε να ξαναπέσει μέσα.






























