«ΤΑΞΙΔΕΨΑΜΕ» λοιπόν στην ατμόσφαιρα των ημερών. Στις ευχές, στα κάλαντα των παιδιών, στις σκόρπιες σκέψεις της χριστουγεννιάτικης αίσθησης, στις μέρες της φυγής και στο κάδρο τής κεντρικά φωτισμένης Ερμούπολης.
ΑΠΟΒΑΛΛΑΜΕ για λίγο τη σκόνη της τυπικότητας και εδραιώσαμε χωρίς ιδιαίτερο κόπο την επικράτεια του τρυφερού αυτονόητου….
Η μέρα ήδη μεγάλωσε.
ΚΑΙ η «μουσική του φωτός» θα φτάσει στο απόγειό της την 21η Ιουνίου, στο θερινό ηλιοστάσιο…
… ΣΤΕΚΟΜΑΙ δίπλα σ’ αυτή την ελάχιστη μαρμαρυγή -στη σκέψη ότι η μέρα μεγαλώνει- και σκέφτομαι ακόμη την εικόνα των γερόντων στα γηροκομεία ή στις κλειστές κάμαρες έρημων σπιτιών αλλά και τα καράβια στα πέλαγα του κόσμου.
ΤΟΥΣ αφιερώνω Χαρούλα Αλεξίου και μυρωδιά λεβάντας στα καμαράκια τους για το «ευτυχές νέον έτος 2020»
ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ το- με κόκκινους φιόγκους – χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Μιαούλη το οποίο κόστισε 14.000 ευρώ για νάναι 9 μέτρα με κώνους ενωμένους που στηρίζονται εμφανώς στα τέσσερα πόδια σαν τετράγωνη πυραμίδα, σε ευρωπαϊκό τυποποιημένο προφίλ το οποίο πόρρω απέχει με την εναρμόνιση της όψης του νεοκλασικού περίγυρου, πολλώ δε μάλλον παραπέμπει σε εικόνα φυσικού δέντρου- θυμήθηκα το περιστατικό αλλοτινών εποχών με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη:
«ΩΡΑΙΟ είναι κυρ-Γιάννη. Και του χρόνου να είμαστε καλά. Αλλά τα δέντρα μου εγώ δεν τα’ αφήνω να φυτρώνουν μέσα στην κάμαρα! Μόνο τ’ άρματά μου φυτρώνουν εκεί!».
ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ Χριστουγέννων 1843.
ΘΥΜΟΣΟΦΗ η αντίδραση του Μακρυγιάννη στη θέα του πρώτου εν Ελλάδι χριστουγεννιάτικου εκ Ρωσίας δέντρου. Το επέδειξε, υπερηφάνως, στον Στρατηγό ο Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος -νομικός και διπλωμάτης, πρόξενος, τότε, της Ρωσίας στην Αθήνα- στο πλακιώτικο αρχοντικό του.
ΔΙΟΤΙ μπορεί να θέλουμε να εντυπωσιάσουμε αλλά χρειάζεται αλήθεια και γνώση.
ΕΞ ΟΥ και τα αρνητικά σχόλια, καθώς, εκτός των άλλων, οι φωτισμοί και οι στολισμοί αφορούσαν μόνο τα πέριξ της πλατείας και αυτά με κεντρικές χριστουγεννιάτικες μελωδίες κατόπιν γκρίνιας .
ΠΟΛΥ φοβάμαι, ότι και η αντιδήμαρχος πολιτισμού θα μας βγει «λίγη» για τα πολιτιστικά και τα τουριστικά στα οποία μάλλον θα αλλάξει καρφιά στους σταυρωμένους. Έχομε καιρό για να τα αναδείξουμε.
ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ μια διέξοδο, μια χαραμάδα ελευθερίας, μια απόδραση από το κάδρο, όλο αυτό το διάστημα σκόνταψα στους πολιτικούς .
ΜΑΖΙ με τις βαρετές τυποποιημένες ευχές τους ζήσαμε δεσμώτες πια τη βιομηχανία «υποχρεώσεων», που μας απομάκρυνε όλο και περισσότερο απ’ την ουσία τού «Άγιος Βασίλης έρχεται»…
…ΑΛΛΑ που όλο αυτό ήταν χαράς ευαγγέλια για τις πολυεθνικές, που κυριαρχούν στην παραγωγή παιχνιδιών, εγκατεστημένες στις χώρες των απόρων.
ΌΠΩΣ στην επαρχία Γκουαντόνγκ στη νότια Κίνα, με τα 4.500 (!) εργοστάσια, όπου 1,2 εκατ. άνθρωποι δουλεύουν σαν σκλάβοι, νυχθημερόν. Ανάμεσά τους, χιλιάδες ανήλικα παιδιά, που ποτέ δεν κράτησαν στα χέρια τους κάποιο δικό τους παιχνίδι. Και που δεν έπαιξαν ούτε θα παίξουν πτέ…..
ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ την εικόνα τού- ακουμπισμένου σε ένα δέντρο -μαύρου παιδιού σε σποτ της τηλεόρασης όπου κρατά ένα χαρτί με τη φράση: «Στις ειδήσεις μάλλον δεν θα ακούσεις ποτέ πόσο κινδυνεύει η ζωή μου»!
ΚΑΙ αφού μιλάμε για παιδιά, να αναφερθώ και στα παιδικά δωμάτια των εύπορων χωρών τα γεμάτα παιχνίδια που τα σπάνε πριν τα γνωρίσουν και τ’ αγαπήσουν.
ΝΑ μιλήσουμε και για τους μεγάλους.
ΕΚΕΙΝΟΥΣ που είδαμε όλες αυτές τις μέρες με το χιονόνερο να «παρελαύνουν» στο fb τυλιγμένοι με μια κουβέρτα κάτασπρη από το χιόνι καθήμενοι στο παγκάκι και την ενημέρωση: «μάθετε πού υπάρχουν θερμαινόμενοι χώροι».
ΕΙΝΑΙ εκείνοι που θα ξαναδούμε τα επόμενα Χριστούγεννα.
ΔΑΝΕΙΖΟΜΑΙ ένα συμβολικό απόσπασμα απόλυτης επικαιρότητας από το βιβλίο του Γεράσιμου Ρηγάτου «Ψάχνανε τον τρόπο να χαμογελάνε»:
«ΌΠΩΣ πάντα, οι γιορτές ήρθαν και πέρασαν. Η ευφορία και η αφθονία των ημερών άγγιξε και τον κόσμο των υπόγειων διαβάσεων και σταθμών. Οι άστεγοι είχαν δύο περίφημα γεύματα, ένα τα Χριστούγεννα κι ένα την Πρωτοχρονιά.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ και δήμαρχοι έφαγαν μαζί τους, κάτω από τους ήχους της γιορταστικής μουσικής, λουσμένοι από το σκληρό φως των προβολέων των καναλιών.
ΟΙ γιορτές έφυγαν, μα ο χειμώνας έμεινε.
Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα για μέρες, κάποτε και χιονόνερο. Ο βοριάς δεν έλεγε να γυρίσει.
ΦΥΣΟΥΣΕ δυνατά, ρίχνοντας ότι φύλλα είχαν απομείνει στα εξαθλιωμένα δέντρα των δρόμων.
ΣΤΗ ράχη του κουβαλούσε ένα κρύο υγρό και διαπεραστικό, που τρυπούσε κόκαλα. Οι άνθρωποι στους δρόμους λιγοστοί, βαριά ντυμένοι, προσπαθούσαν μάταια να κρατήσουν ομπρέλες, που τις γύρναγε και τις έσπαγε ο αέρας.
ΦΟΡΕΣΕ κάτω από τα ρούχα του μια ολόκληρη εφημερίδα για να προστατεύει το στήθος του.
Ο παγωμένος αέρας τού έκοβε την ανάσα.
ΒΡΗΚΕ ένα καδρόνι κι άρχισε να το κουνά επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα που επόπτευε την κίνηση στην υπόγεια διάβαση.
ΜΕΤΑ, άρχισε να τη χτυπά με όση δύναμη είχε απομείνει στα ξυλιασμένα, μελανά δάχτυλά του.
ΉΞΕΡΕ πως ίσως και άμεσα, αν ήταν τυχερός, ή οπωσδήποτε το πρωί θα έβλεπαν τα όσα είχε καταγράψει ή θα έβλεπαν ότι την είχε καταστρέψει.
ΚΑΙ τότε η Δημοτική Αστυνομία θα ερχόταν να τον συλλάβει, για να τον μεταφέρει στο κρατητήριο.
ΕΚΕΙ, στο κελί, θα ήταν σίγουρα πιο ζεστά.
ΘΑ του έδιναν δύο βρώμικες κουβέρτες, θα του έδιναν τσάι και κάποια ζεστή σούπα, κάποιος θα τον κερνούσε και τσιγάρο.
ΘΑ την έβγαζε κάποιες μέρες εκεί, ώσπου να πάψει αυτό το μεγάλο κρύο.
ΞΑΠΛΩΣΕ στα χαρτόνια του, διπλώθηκε πάνω τους μαζεύοντας το κορμί του μια μπάλα.
ΤΗΝ επομένη, πήγε η Δημοτική Αστυνομία.
ΤΟΝ φώναξαν.
ΕΚΕΙΝΟΣ δεν απαντούσε.
ΔΕΝ σάλεψε.
ΤΡΑΒΗΞΑΝ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΡΤΑ.
ΤΟΝ βρήκαν ξυλιασμένο»
ΝΑ κλείσω τη Στήλη με ευοίωνα, και με την ευκαιρία να σας ευχαριστήσω όλους για τις ευχές σας.
ΚΑΙ του χρόνου! Να είμαστε όλοι εδώ και καλά, να πειράζουμε ο ένας τον άλλον (οι φίλοι) και να ξορκίζουμε τους υπόλοιπους.
ΚΙ ας κυλήσει η ζωή μας σαν «μετά τη βροχή», πιο αργά, να προλαβαίνουμε, να την αισθανόμαστε…. ευτυχές το νέον έτος, αν και όπως λέει ο Αμπροουζ Μπηρς στο «Αλφαβητάρι του Διαβόλου»:
«ΤΟ Μέλλον είναι η χρονική περίοδος στη διάρκεια της οποίας οι δουλειές μας ανθούν, οι φίλοι μας είναι πιστοί και η ευτυχία μας σίγουρη»… χι.χι…χι… για να γελάσουμε -όπως κάνει σε παρόμοιες περιπτώσεις ο αγαπημένος μου φίλος Νίκος Αλμπανόπουλος ο οποίος σε πλείστες όσες παρατηρήσεις του- με τη ξεχωριστή διορατικότητά του- έχει βγει αληθινός.
Διαλέγετε:
ΗΔΗ το 2020 έκανε τα πρώτα του εννέα βήματα και είναι η καλύτερη ευκαιρία να σκεφτούμε κάποια από τα ρητά που επικαλέστηκε στο βιβλίο του και ο Πατ Ράιλι για να βοηθήσει όσους θέλουν να γίνουν νικητές:
*«Η επιτυχία έχει καταστρέψει πολλούς ανθρώπους» (Β. Φραγκλίνος).
*«ΚΡΕΜΟΜΑΣΤΕ ο ένας από τον άλλο γιατί, αν δεν πετύχουμε, θα μας κρεμάσουν χώρια» (Β. Φραγκλίνος).
*«ΤΟ να σε εμπιστεύονται είναι μεγαλύτερη φιλοφρόνηση από το να σε αγαπούν» (Τζορτζ Μακ Ντόναλντ).
*«ΑΚΟΜΑ κι όταν βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο, θα σε πατήσουν αν στέκεσαι ακίνητος» (Γουίλ Ρότζερς).
*«ΟΙ μεγάλες ιδέες, εκτός από φτερά, χρειάζονται και σύστημα προσγείωσης» (Σ. Ο Τζάκσον).
*«ΜΕ τη σύμπνοια, ακόμα και τα μικρότερα κράτη ευημερούν. Με τις έριδες ακόμη και τα μεγαλύτερα καταστρέφονται» (Σαλλούστιος).
Σε ώτα ακουόντων μέσα από στοιχεία
*ΑΝ σήμερα το πρωί ξυπνήσατε υγιείς και όχι άρρωστοι, τότε είστε πιο τυχεροί από 1 εκατομμύριο ανθρώπους, οι οποίοι δεν πρόκειται να ζουν την επόμενη εβδομάδα…
*ΑΝ δεν ζήσατε ποτέ έναν πόλεμο, ούτε νιώσατε τη μοναξιά της αιχμαλωσίας, την αγωνία ενός τραυματισμού και την πείνα, τότε είστε τυχερότεροι από 500 εκατομμύρια ανθρώπους του κόσμου…
*ΑΝ έχετε φαγητό μέσα στο ψυγείο σας, αν είστε ντυμένοι, αν έχετε μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι σας και ένα κρεβάτι, τότε είστε πλουσιότεροι απ’ το 75% των κατοίκων αυτού του κόσμου…
Σκεφτείτε μέσα από αποφθέγματα
ΑΝ διαβάσατε τις παραπάνω γραμμές είστε διπλά ευλογημένοι, γιατί:
*ΔΕΝ ανήκετε στα δύο δισεκατομμύρια ανθρώπων που δεν ξέρουν να διαβάζουν και, δεύτερον, γιατί αγοράσατε σήμερα την εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας…
*ΚΑΙ μην ξεχνάτε αυτά που είπαν κάποιοι κάποτε:
*ΝΑ δουλεύεις σαν να μη σου χρειάζονται χρήματα.
*ΝΑ αγαπάς, σαν να μη σε έχουν πληγώσει ποτέ.
*ΝΑ χορεύεις σαν να μην σε παρακολουθούσε κανείς!
*ΝΑ τραγουδάς σαν να μην σε άκουγε κανείς!
*ΝΑ ζεις σαν να ήταν ο Παράδεισος πάνω στη Γη!
*ΜΗΝ ξεχνάμε αυτούς που είναι κοντά μας και όταν γελάμε και όταν κλαίμε. Γιατί τα έθνη γίνονται απ’ τους ανθρώπους. Και οι άνθρωποί τους είμαστε όλοι εμείς!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με υγεία και τις θύρες του ναού της Τύχης ανοιχτές στην καλήν ώρα και στις καλές ελπίδες……..
Στον απόηχο των ανέμων, στην αύρα τους, οι πιο λεπτές σας στιγμές. Και «υπό σκιάν» οι γενναίες.
