Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων
ΠΟΙΟΣ αμφισβητεί ότι άνθρωποι διαφορετικής ιδεολογίας (αν υπάρχει πλέον αυτή η λέξη σήμερα) και ετερόκλητων δυνάμεων ενώνονται σε κάθε προεκλογική περίοδο προκειμένου να πάρουν τις τύχες ενός τόπου στα χέρια τους, να αφήσουν το πολιτικό τους στίγμα και φυσικά να υπηρετήσουν την τοπική κοινωνία πάντα με τις καλύτερες προθέσεις;
ΠΟΛΛΕΣ φορές έχει αποδειχθεί ότι ο δρόμος που οδηγεί προς την κόλαση – για να θυμηθούμε και τον Γουόλτερ Σκοτ- είναι στρωμένος με καλές προθέσεις και φυσικά ο Σαρτρ συμπλήρωνε το απόφθεγμα υποστηρίζοντας ότι «Κόλαση είναι οι άλλοι».
ΤΙ γίνεται, λοιπόν, όταν καλούνται πολίτες με διαφορετικές απόψεις, χαρακτήρα, καταβολές, νοοτροπίες, μορφωτικό επίπεδο να υπηρετήσουν την τοπική αυτοδιοίκηση για να αναβαθμίσουν την καθημερινότητα του πολίτη;
ΑΛΛΟΤΕ επιτυγχάνουν την «συμβίωση» και άλλοτε διαφωνούν, παραιτούνται του αξιώματος και παραμένουν στην παράταξη ή ανεξαρτητοποιούνται.
ΕΜΕΙΣ, που παρακολουθούμε χρόνια τώρα την ιστορία των δημοτικών δρώμενων, έχουμε ζήσει τέτοιες ανεξαρτητοποιήσεις που είτε ήταν αναμενόμενες είτε έπεσαν ως κεραυνός εν αιθρία.
ΒΟΜΒΑ μεγατόνων ήταν η ανεξαρτητοποίηση του αντιδημάρχου Καθαριότητας Πέτρου Μώτου από την παράταξη του Νίκου Λειβαδάρα.
ΕΧΟΝΤΑΣ γνωρίσει προσωπικά και τον Δήμαρχο και τον π. Αντιδήμαρχο, και έχοντας παρακολουθήσει από κοντά την πορεία τους, μπορώ να πω πόσο αλληλοεκτίμηση είχαν, πόσο στήριξαν ο ένας τον άλλο.
ΑΠΟ τους πρώτους που τάχτηκαν στο πλευρό υποψηφιότητας Λειβαδάρα ήταν ο Πέτρος Μώτος.
ΑΠΟ τους πρώτους που επέλεξε στην παράταξή του ο Δήμαρχος ήταν ο τ. Αντιδήμαρχος.
ΗΘΙΚΑ στοιχεία αμφότεροι έχουν γράψει μόνο πεντακάθαρες σελίδες στην αυτοδιοίκηση.
Η μεγάλη εκτίμηση που έχει ο Πέτρος Μώτος στον Δήμαρχο είναι δεδομένη.
ΔΕΔΟΜΕΝΟ είναι και πόσο ο Νίκος Λειβαδάρας στήριξε με όλες του δυνάμεις τον Πέτρο στην περιπέτεια υγείας του και όχι μόνο.
ΜΙΑ περιπέτεια που εξ αιτίας του πάθους για τη δουλειά του, του στοίχησε το πόδι του, που όμως δεν ήταν ικανό- όπως τα γεγονότα απέδειξαν- να του σταματήσει το πάθος αυτό.
ΖΟΥΣΕ και ζει για να προσφέρει στον τόπο του. Να ικανοποιεί τα αιτήματα των δημοτών. Να ακούει επαινετικά σχόλια. Να παραμελεί την οικογένειά του για να ‘ναι στους δρόμους όλη μέρα. Να εκλέγεται με πρωτιές 35 ολόκληρα χρόνια.
ΕΝΑ πόδι δεν τον σταμάτησε από το πάθος του, αφού πληροφορίες μου λένε ότι έτυχε πολλές φορές να τον πονά αφόρητα και να παραμένει στη δουλειά του, αλλά που ωστόσο δεν κατάφερε να μην επηρεάσει τον χαρακτήρα του.
ΕΙΠΑΝ ότι έχει αλλάξει πρόσωπο. Είπαν ότι, το να έχεις μια θέση ευθύνης «δεν σε κάνει σουλτάνο και αφεντικό».
ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι το κάθε αξίωμα δεν μπορεί να σε κάνει αλαζόνα.
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ είναι η συνεργασία μεταξύ υπαλλήλων και αιρετών. Αρκεί οι αιρετοί να μην επιτρέπουν στους υπαλλήλους να τους εκθέτουν.
Η σχέση αιρετών και υπαλλήλων είναι ένα χρόνιο πονεμένο κεφάλαιο που έχει ενδιαφέρον να διερευνηθεί με ρεπορτάζ εντός και εκτός του δημαρχιακού μεγάρου.
Θα άξιζε τον κόπο να προβληθεί και η άποψη των δημοτών.
ΟΜΩΣ, στη πρωτόγνωρη δοκιμασία που πέρασε ο τ. Αντιδήμαρχος χρειαζόταν από τους γύρω του μεγαλύτερη ανοχή. Ανοχή στο πρόβλημά του, ανοχή στη νοοτροπία πολιτικού παλαιάς κοπής που δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τους σύγχρονους ρυθμούς. Ανοχή στον ιστορία του. Χρειαζόταν ευελιξία και ικανότητα διαχείρισης.
Η ανεξαρτητοποίησή του μας θύμισε ανάλογες περιπτώσεις που βιώσαμε στο παρελθόν και δεν είχαν και την καλύτερη τύχη.
O αείμνηστος Αντρέας Ζαφειράκης, μετά από πολλά χρόνια στενής συνεργασίας με τον πρώην δήμαρχο Γιάννη Δεκαβάλλα – ως αντιδήμαρχος και αφού είχαν μεσολαβήσει άλλες δυο παραιτήσεις του χωρίς να γίνουν αποδεκτές- ανεξαρτητοποιήθηκε. Αιτία τότε οι διαφωνίες με την ιστορία του καζίνου.
ΜΑΛΙΣΤΑ, την επόμενη τετραετία ο Ζαφειράκης θέλησε να υποβάλλει υποψηφιότητα για δήμαρχος- έχοντας δίπλα του τον Στέφανο Δελασούδα και τον Φώτη Πύργο- αλλά δεν κατάφερε να σχηματίσει συνδυασμό με αποτέλεσμα να στηρίξει τότε την υποψηφιότητα Γιώργου Λεονταρίτη.
ΚΑΙ ο Γιώργος Λεονταρίτης αντιδήμαρχος της παράταξης Δεκαβάλλα ανεξαρτητοποιήθηκε, υπέβαλλε υποψηφιότητα για αντιδήμαρχος δυο τετραετίες υπό τη σκέπη της Ν.Δ, αλλά απέτυχε αφού τις εκλογές κέρδισε πάλι ο Γιάννης Δεκαβάλλας.
ΑΡΓΟΤΕΡΑ, επί δημαρχίας Γιώργου Μαραγκού, η πρώτη σε ψήφους δημοτική σύμβουλος Μαρία Καζαντζάκη στενή συνεργάτης του κ. Μαραγκού, ανεξαρτητοποιήθηκε, σχημάτισε συνδυασμό, έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος και εξελέγη ως αντιπολίτευση.
Ο Πέτρος Μώτος είναι ο πολιτικός του λαού. Της γειτονιάς. Ο εργάτης. Είναι εκείνος που προσδίδει σημασία, αυτοπεποίθηση και περηφάνια στον μεροκαματιάρη, τον μη προνομιούχο. Αυτός που αναδεικνύει το μεγαλείο του «απλού ανθρώπου». Εκείνος που μιλά την γλώσσα μιας κάποιας εποχής με ελάχιστες γνώσεις και έντονους συριανούς ιδιωματισμούς, ξένους προς τους σημερινούς συριανούς και ακόμη πιο ξένους προς τους μη συριανούς.
ΕΝΑΣ πολιτικός που κουβαλά στη πλάτη του το βαρύ φορτίο της νοοτροπίας του 1980. Δεν καταλαβαίνει τις τέχνες, ούτε διαβάζει λογοτεχνικά βιβλία.
Δεν συχνάζει σε θεατρικές παραστάσεις και σε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Δεν έχει ίχνος εκσυγχρονισμού. Προτιμά τα πανηγύρια, τις μαζώξεις και διαθέτει αυθεντική λαϊκή κουλτούρα. Παραδέχεται ότι είναι «του δημοτικού σχολείου και δεν ξέρει να μιλά».
ΜΠΗΚΕ στην πολιτική φτωχός, και παραμένει πάμπτωχος.
Η «αγάπη του λαού» είναι ο δικός του πλούτος .
ΜΟΙΑΖΕΙ σαν ξένο σώμα στο σημερινό Δημοτικό Σώμα που μπορεί να σέβεται την πλούσια αυτοδιοικητική του εμπειρία και πιθανόν την αυθόρμητη αγάπη του λαού, αλλά δεν ενσωματώνεται μαζί του.
ΛΕΩ «πιθανόν» γιατί στην τελευταία τηλεσυνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, έχει καταγραφεί στις κάμερες συγκεκαλυμμένη, αλλά και απροκάλυπτη, περιπαιχτική ειρωνεία από συναδέλφους του,- εκ των οποίων κάποιος παρακολουθούσε ξαπλωμένος -όταν ο τ. αντιδήμαρχος άρχισε να τοποθετείται με τον γνωστό τρόπο εκφοράς του λόγου του.
ΕΙΝΑΙ λυπηρό για το επίπεδο ενός θεσμού με βαριά κληρονομιά, που έχει αναδείξει σημαντικές προσωπικότητες, να υποβαθμίζεται εξαιτίας μερικών συμβούλων οι οποίοι αδυνατούν να αντιληφθούν τις αξίες του «υπηρετείν» το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων του τόπου και ας προσπαθούν να εμφανίζονται ως «εξελιγμένοι» σε σχέση με τον τ. αντιδήμαρχο.
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από το τι πρεσβεύουν οι συνάδελφοί του, η ανεξαρτητοποίηση τού Πέτρου Μώτου «πόνεσε» τον πολίτη που τον ένιωθε δικό του άνθρωπο. Αυτόν που του τηλεφωνούσε με το θάρρος του οικείου του προσώπου γνωρίζοντας ότι το αίτημά του ήταν διαταγή και θα εκτελείτο πάραυτα. Γιατί η κάθε κοινωνία έχει ανάγκη και αυτούς τους πολιτικούς.
ΒΡΟΧΗ τηλεφωνημάτων δέχτηκα προσωπικά, αλλά και στα δημοσιογραφικά γραφεία, αν αληθεύει η είδηση παραίτησής του με το γενικό ερωτηματικό:
«ΤΩΡΑ; Ποιον θα καλούμε; Θα γυρίσουμε στην προηγουμένη τετραετία που δεν υπήρχε κανείς και κάναμε αιτήματα στο βρόντο;».
ΥΣΤΕΡΑ ο καθένας είχε να διηγηθεί και μια προσωπική ιστορία σχετικά με τον Πέτρο: «Στο άγαλμα του Μιαούλη οι τέσσερις σημαίες είχαν σκιστεί και ανέμιζαν μέρες. Όταν ενημερώσαμε το Μώτο την άλλη μέρα είχαν αλλαχθεί και οι τέσσερις. Δεν το πιστεύαμε».
ΕΝ ολίγοις, ήταν αυτός που παραχωρούσε στο δημότη την άνεση να τον ενοχλεί ό,οοτι ώρα ήθελε.
Ο αιρετός ο οποίος όπου και αν ταχτεί, έχει φανατικό κόσμο που τον ακολουθεί.
ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ ότι έχει κάνει ως αυτοδιοικητικός στην αντιπολίτευση πέντε τετραετίες.
ΤΟ 1986 αντιπολίτευση του Λευτέρη Πιταούλη, (ήταν στο πλάι του Γιάννη Μανούσου).
ΜΕΧΡΙ το 2002 τρεις τετραετίες αντιπολίτευση του Γιάννη Δεκαβάλλα.
ΜΙΑ τετραετία αντιπολίτευση του Γιώργου Μαραγκού (ήταν στην παράταξη του Αντρέα Γιαλόγλου).
ΩΣ αντιδήμαρχος θήτευσε στο πλάι του Γιάννη Δεκαβάλλα τρεις τετραετίες και –σήμερα- πλέον δυο χρόνια στην τετραετία του Νίκου Λειβαδάρα.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ αυτοδιοικητικού φαινόμενο. Σπάνια πολιτικά προσόντα. Δημοφιλία, εργατικότητα, εμπειρία, γνώση του αντικειμένου.
ΩΣΤΟΣΟ, μέσα από τις δηλώσεις τόσο τις δικές του όσο και του Δημάρχου έγινε αντιληπτό τοις πάσι πως δεν ήθελε να κατανοήσει ότι ο προϊστάμενος μιας υπηρεσίας έχει ορισμένες αρμοδιότητες τις οποίες είναι υποχρεωμένος να εκτελεί χωρίς τις παρεμβάσεις του πολιτικού προϊσταμένου του.
ΌΜΩΣ ας σκεφτούμε ότι ο Πέτρος έτσι ήταν. Όποιος τον δεχόταν, δεχόταν και τον χαρακτήρα του. Ήξερε να τον διαχειριστεί για το καλό του συνόλου. Υποχωρούσε και παραχωρούσε αρμοδιότητες που δεν του ανήκαν (υπενθυμίζω την ανάλογη αντιδημαρχία του Νίκου Αλμπανόπουλου) γιατί μετρούσε η ιστορική του θέση στην αυτοδιοίκηση. Γινόταν σεβαστή η ψήφος του λαού που επέμενε να του δίνει πρωτιές.
ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ λοιπόν προκαλεί το αποτέλεσμα της ανεξαρτητοποίησης.
ΑΠΟ την πλευρά του ο Νίκος Λειβαδάρας είναι βέβαιο ότι εξάντλησε κάθε περιθώριο συμβιβασμού μεταξύ του αντιδημάρχου του και του προϊσταμένου του τμήματος καθαριότητας;
Ο Πέτρος Μώτος κατήγγειλε γραπτώς για ανάρμοστη συμπεριφορά με χυδαίους και υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς τον υπάλληλο προς το πρόσωπό του;
ΤΟΝ συμβούλευσε κανείς για τη διαδικασία, ώστε ο Δήμαρχος να προβεί σε πειθαρχικές ποινές ως όφειλε;
ΕΙΝΑΙ κομψό να κυκλοφορεί η φημολογία ότι «ο υπάλληλος έφαγε τον Αντιδήμαρχο»;
Ο Πέτρος Μώτος όφειλε να σκεφτεί ώριμα και να μη δηλώσει υπό το κράτος θυμού ανεξαρτητοποίηση καθώς ποτέ δεν έδωσε δικαίωμα ότι διαφωνούσε ή με τον Δήμαρχο ή με μέλη της παράταξής του.
Ο Νίκος Λειβαδάρας για να αποδεχθεί και να υπογράψει μια παραίτηση, που κατά το παρελθόν δεν υπέγραφε και ας θεωρείτο αυτό ως «ηθικός εκβιασμός» από την πλευρά του κ. Μώτου, φαίνεται ότι ένιωσε πολύ δυνατός; Μια τέτοια πράξη γίνεται όταν αισθάνεται ο δήμαρχος ότι δεν απειλείται από κανένα, ότι πατά πολύ γερά στα πόδια του και ότι βρίσκεται σε πολύ καλή πορεία η θητεία του.
ΕΙΝΑΙ σίγουρος ο κ. Λειβαδαρας ότι η ακάματη και ευσυνείδητη δουλειά του, φτάνει μέχρι τον κόσμο; Γιατί πιστεύω ότι η παράταξή του και ο ίδιος έχουν έλλειμμα επικοινωνίας με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έτσι ώστε να περάσουν το έργο τους στο ευρύ κοινό.
ΣΗΜΕΡΑ δεν αρκεί να δουλεύεις σκληρά, χρειάζεται να το γνωστοποιείς με σεβασμό και μέτρο.
Η ησυχία και η πολιτική μετριοπάθεια δεν έχουν κανένα αντίκρισμα στον εικονικό κόσμο των social media που αρπάζει μια λέξη, την πιστεύει αβασάνιστα και την μετατρέπει σε σήριαλ.
ΌΧΙ βέβαια και στο επίπεδο της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής που είχε μετατρέψει τα media στη μεγίστη των επιστημών γιατί και αυτό γίνεται αντιληπτό και δεν συγχωρείται, όπως αποδείχτηκε.
ΜΕ την κατάλληλη προώθηση μετέτρεπαν το τίποτα σε άθλο γιατί στήριζαν την ύπαρξή τους στο τσίρκο των κοινωνικών δικτύων προωθώντας ασήμαντα πράγματα με τέτοια μαεστρία και επιμονή που σήμερα –με μια δεύτερη ανάγνωση- ωχριούσαν οι οργουελικοί εφιάλτες.
ΕΙΧΑΝ επιδοθεί μετά μανίας στην επικοινωνία μέσω των προσωπικών τους προφίλ στο διαδίκτυο. Δικών τους και ψεύτικων βεβαίως- βεβαίως ασκώντας την πολιτική της καρέκλας.
ΕΤΣΙ σήμερα η ηχηρή ανεξαρτητοποίηση Μώτου έγινε βούτυρο στο ψωμί της μείζονος μειοψηφίας.
ΞΑΦΝΙΚΑ ο ανύπαρκτος από τα σημερινά δημοτικά δρώμενα τέως Δήμαρχος εμφανίστηκε ως άλλος Λάζαρος να εγείρεται «εκ νεκρών» και να ανασταίνεται από τον πρώτο κλυδωνισμό του σκάφους της Δημοτικής Αρχής.
ΣΕ πρόσφατη συνέντευξη στα δικά του και μόνο Μ.Μ.Ε, τα οποία κατά την θητεία του στήριξε ευθαρσώς και απροκάλυπτα, αδιαφορώντας για τη γενική κατακραυγή, προσπάθησε να μειώσει το έργο της πλειοψηφίας και φυσικά τον ίδιο τον Δήμαρχο λέγοντας για τα μέλη της ότι «…Αυτό που έκαναν ήταν να προβούν σε μία «εργαλειοποίηση» του επικεφαλής τους και σημερινού δημάρχου προτάσσοντας προεκλογικά την εικόνα του καλού ανθρώπου και εξαίρετου επιστήμονα, για την οποία φυσικά και δεν αμφιβάλλει κανείς, αλλά πέραν αυτού ουδέν.
Ο κ. Λειβαδάρας, όπως δυστυχώς απεδείχθη σε αυτά τα δύο χρόνια θητείας του ως δήμαρχος, πολιτικά έμεινε μεταξεταστέος, ανήμπορος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ως παθητικός παρατηρητής των εξελίξεων.
Η αδυναμία διοίκησης, η ατολμία, η απουσία πρωτοβουλιών και πολιτικής βούλησης, η έλλειψη γνώσεων και τεχνοκρατικής κουλτούρας είναι στοιχεία περισσότερο από εμφανή στον δήμαρχο με όλα όσα αυτά συνεπάγονται για την πορεία και την ανάπτυξη του νησιού μας».
ΕΙΠΕ και άλλα πολλά ο κ. Μαραγκός και τα Μ.Μ.Ε. δεν έχασαν την ευκαιρία να προβάλλουν .
ΟΜΩΣ η πολιτική ιστορία του καθενός είναι ο καθρέπτης του.
ΤΟ μακρύ αυτοδιοικητικό παρελθόν του Νίκου Λειβαδάρα έχει άριστα ποσοστά επιτυχίας.
ΔΕΝ εκλέχτηκε τυχαία. Είναι οραματιστής. Μιλά στο θυμικό των πολιτών και ταυτόχρονα προσιτός. Κυρίως ευγενικός, ξέρει να ακούει τον συνομιλητή του, αρετή, άγνωστη για τον τ. Δήμαρχο.
ΝΑΙ. Είναι και καλός άνθρωπος, όπως υποστηρίζει ο κ. Μαραγκός.
ΝΑ θυμίσω ότι κάτι τέτοιες προβοκατόρικες εκφράσεις έλεγαν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Γιάννη Δεκαβάλλα. «Καλό παιδί, αλλά δεν έχει πυγμή».
ΟΜΩΣ αυτά τα Γκαιμπελικά δεν πέρασαν στους δημότες που τον εξέλεγαν 24 χρόνια μόνο γιατί ήταν καλό παιδί.
ΚΑΙ ο Γιάννης Δεκαβάλλας σημάδεψε ανεξίτηλα τα χρόνια αυτά με τον λόγο, τα έργα και τις πράξεις του. Με τον χαρακτήρα, τα βιώματα, τις ιδέες, τη δράση και την προσφορά.
ΣΤΗΝ πολιτική αρένα ο αιρετός αντιλαμβάνεται τον ρόλο του και την υπόστασή του όχι μέσα από αερολογίες αλλά από τις πράξεις του.
ΑΥΤΑ ο κ. Μαραγκός όφειλε να τα έχει διδαχθεί με την μικρή αυτοδιοικητική του πείρα.
Η Δημοτική Αρχή Λειβαδάρα μπορεί να κάνει αθόρυβη, συστηματική δουλειά με πολιτικό πολιτισμό αλλά αυτό μόνο του δεν αρκεί.
ΑΝ επιμένει να διατηρεί αυτό το προφίλ και είναι επιλογή της, θα κριθεί στο μέλλον.
ΠΑΝΤΩΣ, τα πρώτα σύννεφα είναι γεγονός. Σύννεφα, που δεν έπρεπε να σημαδέψουν τον ορίζοντα των «Οριζόντων» με γκρίζο.
ΓΕΓΟΝΟΣ, επίσης, είναι ότι τόσο ο Νίκος Λειβαδάρας όσο και ο Πέτρος Μώτος είναι κωπηλάτες.
ΑΝ κωπηλάτησαν «πάση δυνάμει» για να περάσουν, όπως οι Αργοναύτες – τις συμπληγάδες πέτρες και ο όποιος Μάντης Φινέας δίπλα τους δεν τους βοήθησε με τη συμβουλή του έτσι ώστε να φτάσουν στην απέναντι πλευρά με μόνη απώλεια μερικά «ξένα» ψαλιδισμένα φτερά (κατά το μύθο) «της ουράς του περιστεριού» καθώς έκλεινε το πέρασμα μεταξύ των συμπληγάδων, ε, τότε δεν θα είναι περίεργο αν στη συνέχεια κοπούν τα δικά τους φτερά.
ΑΝ έγιναν λάθη, ατυχείς επιλογές και κακοί χειρισμοί, απομένουν δυο χρόνια για να καταφέρουν να τα μηδενίσουν.
ΑΛΛΩΣΤΕ ο νομπελίστας Τζων Στάινμπεκ δεν έλεγε ότι ο χρόνος είναι ο μόνος κριτικός χωρίς προσωπική φιλοδοξία;
