Οι μέρες που βιώνουμε είναι γεμάτες προβλήματα, ανησυχίες και αβεβαιότητα, οδηγώντας πολλούς ανθρώπους με μαθηματική ακρίβεια στην κατάθλιψη. Όλος αυτός ο αρνητισμός που μας περιτριγυρίζει, σίγουρα δε βοηθά να πλησιάσουμε μια πιο θετική ατμόσφαιρα, μια πιο χαρούμενη και γαλήνια προσέγγιση της ζωής.

Πολύς ο λόγος για τον αριθμό των επισκεπτών που ήρθαν στην Σύρο την πασχαλινή περίοδο με τις απόψεις ωστόσο να διίστανται. Η Δημοτική αρχή ανεβάζει τον αριθμό τους στις  9.500 ωστόσο πολλοί εκτιμούν ότι δεν ξεπερνούσαν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, τις 5.000.

Η κίνηση στην Ερμούπολη  – το μεγαλύτερο διάστημα των εορτών – κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα με μια μικρή ανάκαμψη το τριήμερο  από Μεγάλη Παρασκευή έως και Λαμπροδευτέρα, η οποία ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρινόταν στα ποσοστά που επικαλείται η Δημοτική Αρχή.

Ένα εύλογο φυσικά ερώτημα που δημιουργείται είναι που κατέλυσε όλος αυτός ο κόσμος, δεδομένου ότι πολλά ξενοδοχεία στα χωριά παρέμειναν κλειστά και όταν το σύνολο των προς διάθεση κλινών ολοκλήρου  του νησιού  απέχει παρασάγγας  (προς τα κάτω) από τους αριθμούς των επισκεπτών που επικαλείται ο δήμος.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η τοπική οικονομία δεν αναθερμάνθηκε σε ικανοποιητικό βαθμό με αρκετούς επιχειρηματίες να διερωτώνται που είναι όλος αυτός ο κόσμος. Μάλιστα επιχειρηματίας  θέλοντας να καταδείξει την μιζέρια της αγοράς  την Μ. Παρασκευή  δήλωσε στο «Λ» ότι είδε μια ολόκληρη ταινία χωρίς να τον διακόψει ούτε ένας πελάτης.

Παρ’ όλα αυτά  δεν θα πρέπει να είμαστε μηδενιστές.  Κάποιες καφετέριες και καταστήματα εστίασης δούλεψαν καλά, όμως αναλογικά με τους αριθμούς επισκεπτών που επικαλείται η Δημοτική Αρχή, σίγουρα η αγορά θύμιζε παγωμένο τοπίο.

Προφανώς οι περισσότεροι επισκέπτες φιλοξενήθηκαν σε σπίτια γνωστών και φίλων  και κυκλοφόρησαν μόνο τις  ώρες  περιφοράς των επιταφίων, της Αναστάσεως  και ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα και την Λαμπροδευτέρα, διαχειριζόμενοι με φειδώ τα ισχνά οικονομικά τους, γεγονός που είχε ως συνέπεια την μειωμένη εμπορική κίνηση.

Τα στοιχεία είναι άκρως ανησυχητικά και δεν προοιωνίζουν τίποτα καλό για το μέλλον.

Ειδικά τώρα που η Τουρκία απειλεί ευθέως τη Χώρα μας και η Συρία μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για κάτι πολύ μεγαλύτερο  στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, είναι αναγκαίο να αντιληφτούμε όλοι ότι με  ευχολόγια τίποτε δεν λύνεται. Αν ο κόσμος εξακολουθήσει να υπομένει στωικά τα παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη του, δίχως την παραμικρή ουσιαστική αντίδραση, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Είναι καιρός ο καθένας να προβεί στην αυτοκριτική του, διερωτώμενος γιατί η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε αυτά τα σημεία και εξακολουθεί να βαίνει επιδεινούμενη.

Ευελπιστούμε ότι η κατάσταση κάποια στιγμή θα αλλάξει ως δια μαγείας από μόνη της. Οι ευχές όμως δίχως τις πράξεις ποτέ δεν βγαίνουν: «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», αναφέρει εξάλλου το αρχαίο γνωμικό κι εμείς δυστυχώς εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες μοναχά στο Θεό.

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι πως το όλο σκηνικό του παραλόγου θα συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει στη χώρα μας, όσο τα πεινασμένα χέρια – αντί να γίνουν γροθιές – θα είναι απλωμένα, έτοιμα για ζητιανιά… Το εξαθλιωμένο πλήθος πολλοί το φοβήθηκαν, τους ζητιάνους κανείς.

Ο πλανήτης, μέρα τη μέρα, βυθίζεται όλο και πιο βαθειά στην παράνοια και δυστυχώς όπως όλα καταδεικνύουν εκλείπουν οι ηγέτες που θα υψώσουν ανάστημα για την αντιστροφή του δυσοίωνου κλίματος.