ΕΙΝΑΙ πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι αυτή η Δημοτική Αρχή κατάφερε, επί πέντε χρόνια, να εμπνεύσει στη συντριπτική πλειοψηφία των δημοτών της τον φόβο.

ΠΟΙΟΣ μπορεί να ξεχάσει ότι από τη πρώτη ημέρα ανάληψης των καθηκόντων της διαχώρισε τους «από δω» και τους «από κει», με τους «από δω» να φοβούνται να μιλήσουν στους «από κει» ή αν μιλούσαν να κοίταζαν γύρω τους μην τους δει κανένα μάτι και μπούνε σε στόχαστρο των άλλων «από δω», ενώ το όνομα του προηγούμενου δημάρχου Γιάννη Δεκαβάλλα λειτουργούσε σαν κόκκινο πανί με συνειδητοποιημένη την άποψη ότι επρόκειτο για απαγορευμένη λέξη.

ΦΟΒΟΣ. Τσιμουδιά από τους επιχειρηματίες που έβλεπαν να προκαλούνται κατάφωρες αδικίες από πλευράς Δημοτικής Αρχής, αλλά να λουφάζουν, δικαιολογώντας πλήρως τα λόγια του Γερμανού συγγραφέα Έρμαν Έσσε  «Όταν φοβόμαστε κάποιον είναι γιατί του έχουμε παραχωρήσει εξουσία πάνω μας».

ΤΟΥΤΗ η Δημοτική Αρχή δεν υιοθέτησε ούτε κατ’ ελάχιστο την ρήση του Γερμανού φιλόσοφου Μανουέλ Καντ «Το ηθικό είναι νόμιμο, αλλά το νόμιμο δεν είναι πάντα ηθικό», ούτε μπήκε ποτέ στον κόπο να αναρωτηθεί αν αυτό που κάνει κάθε φορά, εκτός από το νόμιμον είναι παράλληλα και ηθικό. Για εκείνη, προφανώς, ήταν μια λεπτομέρεια η οποία, εκτός από ασήμαντη, ήταν και παντελώς αμελητέα.

Ο ΛΟΓΟΣ των Κυκλάδων είχε ξεκινήσει από πολύ ενωρίς να επισημαίνει ότι τα λόγια του Δημάρχου, όταν εκφωνούσε μεγαλόστομες κορώνες σε επετειακές μαζώξεις και μιλούσε για ισονομία των δημοτών, για δικαιοσύνη και αντικειμενικότητα της Δημοτικής Αρχής, ήταν ακριβώς αντίθετες των έργων του. Όμως, αν και ήταν ηλίου φαεινότερη η ανακολουθία λόγων και έργων, κανείς δεν τολμούσε να δημοσιοποιήσει τη δυσαρέσκειά του. Όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα, δηλαδή ο φόβος μήπως τους βρούνε τα χειρότερα.

ΠΟΙΑ χειρότερα; Μα, ο Έλληνας το ‘χει στο αίμα του να φοβάται, μιας και όλο κάτι περισσότερο προσδοκά από την εξουσία, είτε αυτό λέγεται «βόλεμα» δικών του ανθρώπων σε θέσεις είτε λέγεται καταμέτρηση και μείωση τετραγωνικών του καταστήματός του σε ό,τι αφορά τα δημοτικά τέλη ακάλυπτων χώρων είτε… είτε… είτε…

ΕΝΩ περίμενε κανείς, βλέποντας τον ορυμαγδό των απευθείας αναθέσεων σε «ημετέρους», να ξεσηκωθούν οι επαγγελματίες και να διεκδικήσουν δυναμικά τα αυτονόητα, δηλαδή  να απαιτήσουν το αναφαίρετο δικαίωμά τους ως ισόνομοι δημότες αυτού του νησιού, να υποβάλουν προσφορές για δημοτικές εργασίες, δεν ακούστηκε δημόσια ούτε καν ψίθυρος αποδοκιμασίας.

ΔΕΝ διεκδίκησαν κατ’ ελάχιστον το δικαίωμα δηλαδή να συγκαταλέγονται στις καταστάσεις προμηθευτών και να ελέγχουν αν τηρούνται οι κανόνες ισονομίας επισκεπτόμενοι το «Διαύγεια».

ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ, όπως έχουμε εξακολουθητικά επισημάνει, ότι «…είναι υποχρεωμένες όλες οι υπηρεσίες δημοτικές, δημόσιες, νομικά πρόσωπα κλπ να καταχωρούν, πέραν των άλλων, όλες τις δαπάνες τους; Γνωρίζουν ότι εάν ενταχθούν στις λίστες είναι υποχρεωμένες οι υπηρεσίες να τους ζητούν προσφορά; Γνωρίζουν ότι για την ώρα σε κάθε τομέα οι ενταγμένοι επιχειρηματίες στις λίστες του δημοσίου είναι ελάχιστοι με αποτέλεσμα ο κύκλος να είναι μικρός, η ανακύκλωση ταχίστη και τα χρήματα καθόλου ευκαταφρόνητα;»

ΓΙΑΤΙ το «νόμιμον» να μην είναι παράλληλα και «ηθικόν» με απλές διαφανείς διαδικασίες, δηλαδή να δίνονται οι προσφορές, ακόμη και μικρού κόστους, σε κλειστούς φακέλους οι οποίοι θα ανοίγουν ενώπιον εκπροσώπων των επιχειρηματιών;

ΑΥΤΑ, στη διακυβέρνηση του τόπου από την Δημοτική Αρχή Μαραγκού ανάγονται στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας και αποδείχτηκε από το δημοσίευμα της περασμένης εβδομάδας, με τους «ευνοουμένους» και τους «μη ευνοουμένους» μιας και μόνο κατηγορίας επιχειρήσεων, αυτής των εκτυπώσεων.

ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ, να επαναλάβουμε για μία ακόμη φορά, ότι το παραμύθι, που εξελίχτηκε σε λάσπη, «Αν τρώγανε και αυτοί δε θα μιλούσανε», δεν έχει πλέον υπόβαθρο για να σταθεί, αφού όλοι έχουν κατανοήσει πως ο αγώνας της εφημερίδας δεν ήταν να «φάει», αλλά να καταφέρει να πείσει αυτή τη Δημοτική Αρχή (με το όποιο κόστος αυτής της προσπάθειας πειθούς) ότι το «ηθικόν» επιβάλλει να ζητούνται προσφορές από όλους τους επαγγελματίες, ανάλογα τη φύση της εργασίας, και όχι να γίνονται απευθείας αναθέσεις οι οποίες χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, ζημίωναν οικονομικά τη Δημοτική Αρχή, δηλαδή όλους εμάς τους δημότες.

ΑΚΟΜΗ και εκείνους που έκλειναν μάτια, στόμα και αφτιά σε όλα τα παράδοξα που έβλεπαν και άκουγαν, αλλά ο φόβος τους σφράγιζε ερμητικά το στόμα και άφηναν άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.