ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ απορίας άξιον, με ποιο σκεπτικό κατασκευάστηκαν δύο ράμπες για ΑμεΑ, με μεταξύ τους απόσταση κάπου στα πενήντα μέτρα, στο αναπλασμένο πεζοδρόμιο της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου, από το ύψος της διασταύρωσης Ερμούπολη – Τάλαντα έως τη διασταύρωση Άνω – Κάτω Μάννα. και γιατί η απορία;
Γιατί, αν κάποιος χρησιμοποιήσει μια από τις δύο ράμπες, είτε προς Μάννα είτε προς Ερμούπολη, η μόνη διαδρομή που μπορεί να κάνει είναι αυτή των πενήντα μεταξύ τους μέτρων, αφού προς Ερμούπολη το πεζοδρόμιο έχει δέντρα τα οποία εμποδίζουν οποιαδήποτε κίνηση τροχήλατου αμαξιδίου, ενώ η διαδρομή προς Μάννα δε δίνει τη δυνατότητα καθόδου από το πεζοδρόμιο, αφού δεν υπάρχει άλλη ράμπα σε όλο το υπόλοιπο μήκος του πεζοδρομίου.
Είναι μια εύλογη απορία, εκτός αν η συγκεκριμένη κατασκευή των δύο ραμπών στηρίζεται στη συλλογιστική ότι μπορεί κάποιος να κάνει βόλτες με το αμαξίδιο διανύοντας (πέρα δώθε) την απόσταση των πενήντα μεταξύ τους μέτρων… για να περνάει την ώρα του!
