Το σκηνικό μιας άλλης εποχής εκτυλίχτηκε μπροστά από το ξενοδοχείο «Σύρου Μέλαθρον», πίσω από τον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, λίγο πριν τις 4 το απόγευμα της Κυριακής (1 Αυγούστου).

Ο γαμπρός (Ρωμαίος), επικεφαλής μουσικού συγκροτήματος, έκανε καντάδα «εν χορδαίς και οργάνοις» επί του πεζοδρομίου στη νύφη (Ιουλιέτα), η οποία παρακολουθούσε τα δρώμενα πανευτυχής από τον εξώστη του ξενοδοχείου, όπως τα παρακολουθούσαν συγγενείς, φίλοι και γνωστοί των εντός ολίγου νεονύμφων.

Και γέμισε ο χώρος με τους στίχους του τραγουδιού του Κώστα Μακρή (σε μουσική Μάρκου Βαμβακάρη)

«Χαράματα η ώρα τρεις/θα ’ρθω να σε ξυπνήσω/κρυφά από τη μάνα σου να σε χαρώ/να βγεις να σου μιλήσω.
Δε θα μας δει άλλος κανείς/μόνο το φεγγαράκι/έβγα στο παραθύρι σου να σε χαρώ/και δώσ’ μου ένα φιλάκι.
Τη μυστική αγάπη μας/κρυφά να την κρατήσεις/χίλια που να σου τάξουνε να σε χαρώ/να μην τη μαρτυρήσεις».

Και ο γαμπρός (πρώτη και μάλιστα εξαιρετική φωνή και πρώτο μπουζούκι), μέχρι να κατέβει η νύφη από τον εξώστη, μαδούσε τη μαργαρίτα που κρατούσε, μονολογώντας «Θα ‘ρθε… δε θα ‘ρθει», ανεβάζοντας στα ύψη τη γενική ευθυμία.

Και φυσικά, με την εμφάνιση  της νύφης στην έξοδο του ξενοδοχείου το μουσικό συγκρότημα άλλαξε ρεπερτόριο και τραγούδησε το κλασικό «Σήμερα γάμος γίνεται…», χωρίς τη συμμετοχή του γαμπρού όμως, αφού είχε άλλες, πιο σοβαρές ασχολίες, δηλαδή την ολόθερμη υποδοχή της νύφης.

Απαραίτητοι οι πατροπαράδοτοι ασπασμοί και τα φιλιά εν μέση οδώ και υπό τα χειροκροτήματα όλων,που σχημάτισαν πομπή, πάντα με τη συνοδεία των μουσικών οργάνων, ακολουθώντας και εκείνοι το δρόμο που οδηγούσε στην ολοκλήρωση της ευτυχίας του «Ρωμαίου» και της «Ιουλιέτας», που μας χάρισαν απίστευτα όμορφες στιγμές και ευτυχώς απαθανατίσαμε με την άδεια φυσικά του «Ρωμαίου».