ΜΙΑ στιγμή λοιπόν παιδικής παρουσίας και η ζωή αλλάζει τα όποια αδιέξοδα. Οι δυσκολίες, ο άσχημος καιρός, οι κακές σκέψεις, όλα φεύγουν από το  προσκήνιο.

ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΥΝ τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο και η ζωή έστω για λίγες στιγμές μοιάζει αισιόδοξη και ελπιδοφόρα.

ΘΥΜΑΣΤΕ, μία, έστω μία, από τις 30 αθάνατες φράσεις του Κρητικού ποιητή;  «όσο  θα υπάρχουνε στον κόσμο παιδιά, ζώα και λουλούδια… Μη Φοβάστε! Όλα θα πάνε καλά

ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ λουλούδια γέμισαν τον τόπο άνοιξη. Μυρωδάτη, αλαφροπάτητη, δροσερή, τρυφερή, γελαστή, ανθισμένη …

ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ  νήπια  2 1/2 μέχρι 4 ετών γέμισαν τον αύλειο  χώρο του Παιδικού Σταθμού «Κ. Μαρούλη»  με το  πράσινο της ελπίδας.

ΜΙΚΡΑ φυτά που αναζητούσαν χώμα και νερό  για να βλαστήσουν μέσα σε γλάστρες, κηπουροί με σακκουλίτσες χώμα, φτυαράκια, τσουγκράνες, ποτιστήρια,  κλαδευτήρια -όλα «άγια» εργαλεία για την  προετοιμασία οργασμού της φύσης- και δεντράκια που περίμεναν περιποίηση για να πετάξουν νέα κλαδιά, να απλώσουν και άλλο τις ρίζες τους, να μεγαλώσει ο ίσκιος που θα χαρίζουν στους ανθρώπους.

ΤΑ λουλουδάκια άνθισαν σιγά- σιγά και άνοιξαν τον ανθό και μοσχοβόλησε η γκρίζα πόλη και απόκτησε ανθρώπους φωτεινούς, που ήξεραν να χαμογελούν και να εκπέμπουν γύρω τους σαν κομφετί πολύχρωμες στιγμές.

ΈΤΣΙ στήθηκε ο  κυκλωτικός χορός των δέντρων που για χάρη των ανθρώπων  ένωναν τα κλαδιά τους.

 ΈΤΣΙ άρχισε η μυστική επικοινωνία των μελισσών πάνω στα φυτά με το ηλεκτρικό φορτίο να βοηθά τη γύρη να κολλά σφιχτά  πάνω στα έντομα.

ΈΤΣΙ οι μέλισσες άρχισαν να συλλέγουν νέκταρ και γύρη και παράλληλα να  επικονιάζουν  για να αρχίσει η γονιμοποίηση  αφού χωρίς αυτές δεν θα είχαμε καρπούς…

ΉΤΑΝ χάρμα οφθαλμών αυτή η περιβαλλοντική δράση με τη συμμετοχή των νηπίων που σχημάτιζαν μια πανδαισία χρωμάτων και αρμονία κίνησης…

ΟΙ εκπαιδευτικοί  Άννα Χαλαβαζή  και  Τόνια Καπέλλα κατάφεραν, όλοι εμείς οι θεατές,  να γίνουμε,  εκτός από φυσιολάτρες και ζωγράφοι, και ποιητές και ρομαντικοί.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ με τις απαλές αλλά τόσο σίγουρες κινήσεις τους ( που «πρόδιδαν» ώρες δουλειάς)  το απίστευτο χαμόγελό τους και τις ωραίες φορεσιές,  έδειξαν ότι έβαλαν το πρώτο λιθαράκι τους στην αξία του πράσινου στη ζωή, την προστασία του περιβάλλοντος στην ομορφιά  της φύσης.

«ΤΟ ΘΕΜΑ» μου είπε η εκπαιδευτικός κ. Άννα Χαλαβαζή  «Tο επιλέξαμε  με αφορμή ένα λουλούδι που έφερε ένα παιδί στο σχολείο και το ρωτήσαμε το όνομά του.  Έτσι, σιγά- σιγά το αναπτύξαμε  με οδηγό τα ίδια τα παιδιά.. Το δουλέψαμε τρεις μήνες.. . Ήταν σχετικά δύσκολο θέμα όμως πήγαμε σε φυτώριο, είδαν  πώς φυτεύουν, ποια φυτά ευδοκιμούν στο νησί μας και ασχοληθήκαμε με τα δέντρα κα με αρωματικά φυτά…. Πιστεύουμε τα νήπια  φεύγοντας από εμάς να πήραν  κάποιες γνώσεις» σχολίασε με μετριοπάθεια.

ΜΙΑ μετριοπάθεια όμως, που περίτρανα αναδείχτηκε σε μεγάλο θαυμασμό από μια γιαγιά η οποία άκουγε τη συνομιλία μας.

«Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ παιδικού σταθμού είναι η κ. Άννα και η κ. Τόνια .. .Και οι άλλες κυρίες αλλά οι συγκεκριμένες δασκάλες είναι το κάτι άλλο .. Τα παιδιά μας, έμαθαν πάρα πολλά πράγματα . Τόσα που καμαρώναμε και καμαρώνουμε για αυτά.  Έμαθαν μουσική, προσευχές, έθιμα, αριθμητική, θέατρο, έμαθαν να διαβάζουν… Εμείς φέτος φεύγομε από εδώ,.. μεγαλώσαμε πια..  αλλά λυπούμαστε που θα χάσουμε αυτές τις δυο κυρίες» είπε με το ανάλογο ύφος .

ΣΤΟ τέλος της εκδήλωσης μια γλαστρούλα με το όνομα του κάθε παιδιού «περίμενε» να αποκτήσει στο σπίτι του, τον δικό της χώρο έτσι ώστε με την προσωπική του περιποίηση να ανθίσει και να ομορφύνει το περιβάλλον.

Η δράση αυτή με στόχο την επαφή των μικρών με τη φύση, την ευαισθητοποίηση σε περιβαλλοντικά θέματα και τη διάπλαση οικολογικής συνείδησης κατέδειξε πώς καλλιεργείται ο σεβασμός στα λουλούδια, στα δέντρα, στα φυτά, πώς δημιουργούνται  στάσεις και αξίες…

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ, νήπια, γονείς παππούδες, γιαγιάδες, φίλοι, ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι που διαπίστωναν πώς μπορεί ο άνθρωπος να μάθει να αγαπά  το περιβάλλον και να μαθαίνει τρόπους να το προστατεύει.

Η συνεργασία των παιδιών μεταξύ τους,  χωρισμένα, σε φυτά, κηπουρούς, μελισσούλες, δέντρα,  εκτός από την αγάπη στη φύση ανέδειξε και τη φιλία που και αυτή σαν λουλούδι μπορεί να  ανθίζει  μιας και είναι απαραίτητη για την ψυχική και συναισθηματική τους ισορροπία, για την αυτοπεποίθηση και την παρουσία τους  στη κοινωνία.

ΜΕΣΑ από τη φιλία μαθαίνουν να επικοινωνούν, να  κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη λειτουργία των ανθρώπινων σχέσεων. Δηλαδή πώς επιτυγχάνουν μέσα από ομαδικές εκδηλώσεις να σέβονται ο ένας τον άλλον.

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΑ, θυμήθηκα ένα βιβλίο με τίτλο «Προστατεύοντας τα παιδιά μας από τη διαταραχή έλλειψης της φύσης» του Richard  Louv που έγινε best seller στις ΗΠΑ ήδη από το 2009, όταν πρωτοεκδόθηκε, και διαμόρφωσε ολόκληρο κίνημα υπό το όνομα «παιδί και φύση».

ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕ ότι ο χρόνος στη φύση είναι χρόνος μύησης και όταν το παιδί παίζει ελεύθερα εκεί, δεν είναι πελάτης κανενός γιατί, στη φύση, δεν υπάρχει οικονομικό ενδιαφέρον, σε αντίθεση με τις αμέτρητες δομημένες δραστηριότητες που του προσφέρουμε  όπως είναι οι παιδότοποι, τα πάρτι με εμψυχωτές, κ.α.

Ο συγγραφέας συγκεντρώνει  στοιχεία από έρευνες που έχουν γίνει στους κλάδους της βιολογίας, της ψυχολογίας, της περιβαλλοντικής ψυχολογίας, των παιδαγωγικών  και το ευρύτερο φάσμα των κοινωνικών επιστημών.

ΕΠΙΣΗΣ αξιοποιεί εμπειρική έρευνα, συνεντεύξεις, μαρτυρίες για να αποκαλύψει μια ανησυχητική εικόνα για τα παιδιά μας, τον εαυτό μας και την κοινωνία.

«ΑΝ ΔΕΝ περάσει μια στιγμή εμβάπτισης το παιδί στο θαύμα του Όλου που αποπνέει η φύση, αν δε νιώσει μέρος ενός μεγαλύτερου κόσμου, και συγγένεια με άλλες μορφές ζωής, θα μάθει να ακούει μόνο τον εαυτό του και τον εσωτερικό του θόρυβο» υπογραμμίζει με την επισήμανση  ότι «το σημερινό στερημένο από φύση παιδί είναι πιθανόν ο αυριανός επιθετικός, στρεσαρισμένος, μοναχικός και συναισθηματικά πιεσμένος πολίτης».

ΜΠΟΡΟΥΜΕ να φανταστούμε μια τέτοια κοινωνία;  αναρωτιέται και συστήνει αντί μιας ακόμη ομιλίας για το περιβάλλον, να πάρουμε τα παιδιά να τα πάμε κοντά στη φύση να παίξουν χωρίς πρόγραμμα,  γιατί ίσως τελικά αυτός είναι ο ενδεδειγμένος  δρόμος όχι μόνο για να την προστατεύσουμε  αλλά και να συμβάλλουμε στην σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών.

ΦΥΣΙΚΑ δεν ήταν τυχαία μια τέτοια παρουσίαση τον μήνα των λουλουδιών.

ΤΑ παιδιά έμαθαν ότι ο Μάιος είναι ο μαγεμένος μήνας της βλάστησης. Γνώρισαν για τα φυτά, πού ζουν, τί φροντίδα απαιτούν, πώς αναπτύσσονται.

ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΑΝ  το λεξιλόγιό τους μαθαίνοντας τα ονόματα φυτών, δέντρων, λουλουδιών.

 ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ τη σημασία του χώματος, του ποτίσματος για την ανάπτυξή τους.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ όμως μόνο η γνώση που απέκτησαν. Ήταν και τα υπέροχα συναισθήματα που ένιωσαν στη θέα, στο άρωμα, στα χρώματα, στα πολυποίκιλα σχήματά τους, στην απαλή αφή τους.

ΓΕΜΙΣΑΝ με τρυφερότητα,  απέκτησαν συναίσθημα προστασίας και θετικής  στάσης.. και εν τέλει  έγιναν πρωταγωνιστές υπό το βλέμμα των μεγάλων παίζοντας και χορεύοντας ….

ΕΚΕΙΝΗ η μέρα που τα παιδιά υποδύθηκαν ρόλους της φύσης σαν λουλούδια γεμάτα άνθη, πολύχρωμα, μυροφόρα, ήταν μια ανοιχτή μέρα για όλους μας.

ΑΝΟΙΧΤΗ στη μουσική, στη μάθηση, στη ψυχαγωγία, στο θέατρο, στο παιχνίδι, στο χορό, στη φιλία, στη  συντροφιά, στη χαρά.

ΌΛΟΙ, υποκλιθήκαμε  στου Μάη την ευωδιά και στων παιδιών την  ελπιδοφόρα παρουσία και κρατήσαμε εικόνες να έχει η σκέψη να μοσχοβολά  και στους μήνες που θα έρθουν…

ΑΠΟ τις μέλισσες…  πασαλειφτήκαμε με μέλι για να κάνουμε τη καθημερινότητα γλυκιά και… φορέσαμε τα καλύτερα φτερά μας, τα πιο ζωηρά, τα πιο εντυπωσιακά και σκορπίσαμε  αρκετή χρυσόσκονη στον αέρα με πολλή αγάπη και πλατιά χαμόγελα στους μικρούς αγαπημένους μας για να γίνει η μέρα τους όσο πιο λαμπερή γίνεται!

…..ΝΑ ΤΗ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ με τρυφερότητα, όταν μεγαλώσουν…