Από τον Ιερό Ναό του Καθολικού Κοιμητηρίου Βάρης, κηδεύεται την Πέμπτη 15 Μαΐου (ώρα 10:30) πρώην πρόεδρος της κοινότητας Βάρης Εδουάρδος Δελατόλλας, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στην ηλικία των 79 ετών.
Το logotypos.gr και ο ΛΟΓΟΣ των Κυκλάδων απευθύνουν θερμά Συλληπτήρια στους οικείους του. ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
Διαβάστε τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο ΛΟΓΟ και τον αείμνηστο Δημοσιογράφο Θεοδόση Δανάμπαση στις 9-9-2021
Εδουάρδος Δελατόλλας, πρώην πρόεδρος Κοινότητας Βάρης
«Αγωνίστηκα για τους άγνωστους που αύριο μπορεί να ήταν οι συγγενείς μου ή εμείς οι ίδιοι»
Γιατί έγινε πρωτεργάτης της σύστασης Μονάδας Τεχνητού Νεφρού στη Σύρο;
Συνέντευξη στον Θεοδόση Δανάμπαση
Ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Βάρης Εδουάρδος Δελατόλλας μίλησε στον “Λ” για την ανάγκη που κατά το παρελθόν τον έκανε να πρωτοστατήσει στη σύσταση Τεχνητής Μονάδας Νεφρού στη Σύρο, αλλά και για την σημερινή σωτήρια λειτουργία της Μονάδας που καθημερινά επικουρεί δεκάδες νεφροπαθείς της Σύρου, και όχι μόνο…
«Κατάλαβα τι σημαίνει να διαλύεται ένα σπίτι…»
«Καταρχάς πρέπει να πω ότι, όταν ήμουν πρόεδρος της Κοινότητας Βάρης για 10 χρόνια (από το 1987 ως το 1998), δυστυχώς είχε παρουσιαστεί νεφρική ανεπάρκεια στον πατέρα μου. Τότε, λοιπόν, δεν υπήρχε Μονάδα Τεχνητού Νεφρού στη Σύρο με αποτέλεσμα – για να μπορέσουμε να τον βάλουμε σε μονάδα αιμοκάθαρσης – να φύγει η γυναίκα μου και να πάει μαζί του στην Αθήνα γιατί ήταν σε τέτοια σωματική κατάσταση που δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί κι έπρεπε να είναι κάποιος μαζί του. Έμεινε εκείνη, λοιπόν, κοντά του κι εγώ εδώ είχα τα δύο μου παιδιά κι όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις και την δουλειά μου!
Βλέποντας ότι ξεσπιτώθηκα κι εγώ και γνωρίζοντας το πρόβλημα που υπάρχει με την έλλειψη της αιμοκάθαρσης στη Σύρο, χωρίς βεβαίως να ήμουν ο μόνος που ζούσα κάτι τέτοιο, κατάλαβα τι σημαίνει να διαλύεται ένα σπίτι για να μπορέσεις να βοηθήσεις τον άνθρωπό σου, αλλιώς έπρεπε να τον αγνοήσεις και να τον αφήσεις να πεθάνει .
Έτσι, είπα να προσπαθήσουμε πάση θυσία στο Νομαρχιακό Νοσοκομείο της Σύρου να συσταθεί Μονάδα Τεχνητού Νεφρού διότι ήδη από μια πρόχειρη καταγραφή που έκανα στη Σύρο αλλά και στα γειτονικά νησιά (Τήνο, Πάρο και Νάξο) υπήρχαν τουλάχιστον 18 νεφροπαθείς τότε, οι οποίοι είχαν ξεσπιτωθεί, μένοντας σε διάφορα υπόγεια στην Αθήνα γιατί η οικονομική τους κατάσταση δεν μπορούσε να τους καλύψει για κάτι καλύτερο.
Μικρό το ενδιαφέρον από τους τοπικούς φορείς
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ήταν να ξεκινήσω όποιες προπαρασκευαστικές ενέργειες χρειαζόταν για τη σύσταση Μονάδας Τεχνητού Νεφρού στη Σύρο, το 1989, χωρίς ωστόσο να αγνοώ ότι είχαν υπάρξει και παλαιότερες από την δική μου. Τότε είχα μιλήσει με τον νομάρχη και τους τότε βουλευτές των Κυκλάδων, αλλά δεν έβλεπα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και τους ζήτησα να με εξουσιοδοτήσουν να κινηθώ στα υπουργεία κι όπου αλλού χρειαστεί ούτως ώστε να δούμε τι χρειάζεται για να μπορέσει να συσταθεί αυτή η μονάδα στη Σύρο: εξασφάλιση των κατάλληλων πόρων, απαιτούμενες εγκρίσεις του Υπουργείου, εξασφάλιση έμπειρου ιατρικού, νοσηλευτικού και τεχνικού προσωπικού για να μπορούν να λειτουργούν τα μηχανήματα.
Πήγα, λοιπόν, τότε και βρήκα τον υπουργό Υγείας, τον Απόστολο Κακλαμάνη, που έκανε τα εγκαίνια της Μονάδος Τεχνητού Νεφρού και Αιμοδοσίας στο Αμαλία Φλέμινγκ. Την ώρα που μιλούσε για την σπουδαιότητα της μονάδος και πως πρέπει παντού να συσταθούνε τέτοιες, διότι είναι μεγάλες οι ανάγκες, εγώ ήμουν ακριβώς πίσω του. Εκείνη τη στιγμή τον πιάνω από το χέρι και του λέω «Κύριε Υπουργέ, αυτή τη στιγμή κι αυτόν τον σκοπό που λέτε εκπροσωπώ. Έρχομαι εκ μέρους του νομού Κυκλάδων και συγκεκριμένα για τη Σύρο που δεν υπάρχει σαν κεντρικό νοσοκομείο μια μονάδα τέτοια Μονάδα Τεχνητού Νεφρού». Μου απάντησε: «Έχει γίνει έκθεση από το νοσοκομείο»; Του είπα ότι δεν γνώριζα και αργότερα έμαθα ότι τέτοιο πράγμα δεν είχε συμβεί.
Έκτοτε, σιγά – σιγά το νερό μπήκε στο αυλάκι και μετά από χρόνια αξιωθήκαμε να αποκτήσουμε Μονάδα Τεχνητού Νεφρού στη Σύρο, με τη βοήθεια – προφανώς – και την πολύτιμη συνδρομή και άλλων ανθρώπων (όπως ο Μιχάλης Λομπράνος κ.ά.) αλλά και γιατρών (Παπαχριστόπουλος) που έστησαν από την αρχή την Μονάδα.
«Δεν χρειάζεται να διαλύσω το σπίτι μου για δεύτερη φορά»
Όταν ξεκίνησα αυτό το εγχείρημα, έλεγα πως εγώ δεν πασχίζω μόνο για τον πατέρα μου γιατί η κατάσταση της υγείας του τότε ήταν τέτοια που δεν θα προλάβαινε τη δημιουργίας της, αλλά για τους άγνωστους – γνωστούς μας, που αύριο μπορεί να είναι είτε μέλη της οικογένειάς μας είτε εμείς οι ίδιοι!
Όμως ήρθαν τα πράγματα έτσι που κάποια στιγμή γύρω στις 15/05 μου παρουσιάστηκε ένα πνευμονικό οίδημα. Πήγα νοσοκομείο και ίσα-ίσα με πρόλαβαν, με βάλανε σε Εντατική Μονάδα 10 μέρες συνέχεια στο μηχάνημα και εν συνέχεια έχω μπει σε πρόγραμμα αιμοκάθαρσης και κάνω μέρα παρά μέρα!
Δηλαδή αυτή η σκέψη μου «Δεν ξέρεις κάποια στιγμή σε ποιον θα χρειαστεί και πότε», έκανε τη στροφή της και κατέληξε να έχω αυτό το όφελος κι εγώ και να μην ξεσπιτώσω δεύτερη φορά την οικογένειά μου και διαλύσω το σπίτι μου! Αλλά αυτό συμβαίνει και για πόσους άλλους ανθρώπους οι οποίοι βρήκαν την λύση, και την βρήκαν στο Νοσοκομείο της Σύρου!
Αξιοζήλευτη η εξυπηρέτηση όλου του προσωπικού
Σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της Μονάδας, πρέπει να πω ότι από τον διευθυντή, τον κ. Παπαχριστόπουλο, μέχρι την προϊσταμένη, την νεφρολόγο και το προσωπικό που υπάρχει, η εξυπηρέτησή τους είναι πραγματικά αξιοζήλευτη! Ο τρόπος που φέρονται στους ασθενείς είναι αδελφικός κι όχι υπηρεσιακός, και πρέπει να πω ότι έχω εντυπωσιαστεί για την φροντίδα και το ενδιαφέρον τους!
Η νεφροπάθεια είναι μια νόσος που δυστυχώς αυξάνεται με μαθηματική ακρίβεια. Είναι οι συνθήκες ζωής, τα προβλήματα και χίλια δυο άλλα που καθιστούν τις παθήσεις του νεφρού μια πολύ δύσκολη νόσο που δεν αντιμετωπίζεται διαφορετικά παρά μόνο με τρεις τρόπους: ο ένας είναι η αιμοκάθαρση μέρα παρά μέρα, ο δεύτερος τρόπος είναι η περιτοναϊκή και ο τρίτος είναι η μεταμόσχευση νεφρού.
Το ρεζουμέ, ωστόσο, της υπόθεσης είναι ότι η μονάδα έγινε και αποτελεί σωτηρία για όλους τους ανθρώπους που μπήκαν, μπαίνουν ή θα μπουν αύριο στο μηχάνημα…
